Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ.

Το είδαμε κι αυτό. Τις συγκεντρώσεις για την εργατική πρωτομαγιά με απόσταση ασφαλείας, γραμμούλες στο δρόμο που πρέπει να στέκεται ο καθένας, μάσκες φορούσαν(?) και απορία γιατί είμαι λίγο χαζή, κράταγαν όλοι πιστοποιητικό Β6, που επιτρέπει προσωπική άσκηση? Υπήρχε ειδική άδεια για επαναστατικούς σκοπούς? Τι? Δεν είναι επανάσταση? Τι είναι άραγε?

Μην είναι μια ενδόμυχη επιθυμία, από το απωθημένο που έμεινε γιατί δεν κάναμε την περιφορά του επιταφίου? μην είναι η προσαρμογή του "μένουμε σπίτι" και  βγαίνουμε λιγάκι, όσο μας δίνουν την άδεια για να φωνάξουμε τρία - τέσσερα συνθηματάκια σαν καλοί παπαγάλοι και μετά να μπούμε στα λαγούμια, να περιμένουμε το επόμενο ανακοινωθέν από τον κυρ Σωτήρη?

Ζούμε μεγάλες στιγμές φίλοι μου.. απολαύστε ελεύθερα. Τα καλύτερα έρχονται, αλλά κοιτάξτε λίγο με ανοιχτό πνεύμα γύρω σας και αναρωτηθείτε. Πόση απατεωνιά, κοροϊδία μέσα στη μούρη σας, μπορείτε να ανεχτείτε ακόμα και το χειρότερο, να πείθετε τον εαυτό σας, πως όλη αυτό το απόλυτα στημένο τσίρκο, έχει ένα ελάχιστο κόκκο αλήθειας?

Και δεν μιλάω φυσικά μόνο για την "τρομακτική πανδημία" Σας λέω να θυμηθείτε μνημόνια, άδεια ταμεία, μαζί  τα φάγαμε, μίζες, και πιο πίσω ακόμα τζόγους στο χρηματιστήριο, τραπεζική επιδρομή, κάρτες, δάνεια, γενικό ξεπούλημα, ξεφτίλισμα στην Ευρώπη με το γενικό σύνθημα "οι Έλληνες είναι λαμόγια, τεμπέληδες, αμόρφωτοι, τριτοκοσμικοί", τα σημαιάκια που κουνάγατε σαν καραγκιόζηδες κάτω από τα μπαλκόνια των απατεώνων, τις πρόσφατες συγκεντρώσεις αγανάκτησης που φάγατε τα χημικά με τη σέσουλα, τα όχι που ψηφίσατε και τα βάλατε εκεί που ξέρετε, τις συγκεντρώσεις για τις προδοτικές συμφωνίες που επίσης τις βάλατε στο πάτο σας.

Και τώρα το απόλυτο καραγκιοζιλίκι που κανείς δεν ξέρει τι είναι ψέμα, τι αλήθεια, ποια ανακοίνωση είναι αληθινή και ποια είναι μούφα. Πότε κινδυνεύω? Με μάσκα ή χωρίς? Πότε κολλάω σε δυο μέτρα απόσταση ή σε δέκα? Κολλάω από τον αέρα ή μόνο αν αγγίξω... Φτερνίστηκε ο διπλανός.. τι έπαθα? τι θα απογίνω?

Κανονικά η κατάσταση θα έπρεπε να είναι κάτι σαν το ξύπνημα στο εφιάλτη. Αλλά τώρα τελευταία δεν μπορώ να το δω έτσι. Είναι τόσο γελοία όλα αυτά που συμβαίνουν, είναι τόσο απόλυτο καρναβάλι αυτό που σιγά σιγά σχηματίζεται γύρω μας, που μένω μετέωρη.. να γελάω ή να κλαίω? Η τίποτα από τα δύο, απλά να το σκάσω σε άλλο πλανήτη?

Η ΖΩΗ ΞΑΝΑΡΧΙΖΕΙ ΞΑΝΑ, ΠΙΟ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΤΩΡΑ, ΤΡΑΛΑΛΑΛΑ

Χθες βγήκα Β6, (καλά γαμάτο, τρελαίνομαι να ονομάζω πλέον τις κινήσεις της ζωής μου με αριθμούς, είναι απόλυτα ηδονικό) και ξαφνικά νόμιζα πως κάτι δεν είχα ακούσει από τα cyborg της ενημέρωσης... Σκέφθηκα να δεις που βγήκαμε από το lockdown (κοινώς δημοκρατική έκφραση του γνωστού γύψου) και δεν πήρα χαμπάρι. Κόσμος άνετος να πηγαίνει βόλτα, αυτοκίνητα αυξημένη κυκλοφορία, στο πάρκο λιάζονταν ανέμελοι, παρέες από 3-4 άτομα που περπάταγαν σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Γύρισα σπίτι και έψαξα αμέσως στον παγκόσμιο ιστό της αράχνης να δω μήπως είχε ξεφύγει καμιά μύγα ενημέρωσης.. τίποτα, Αύριο λέει, θα κάνει διάγγελμα (ψοφάω....) ο Κούλης και στη συνέχεια το επιτελείο των στρατηγών των συμμαχικών δυνάμεων, θα μας πει αναλυτικά το χρονοδιάγραμμα για το πότε θα μπορούμε να σκάσουμε μύτη από τους υπονόμους.

Α.. σκέφτηκα , ήταν μια γενική πρόβα που κάναμε, ένα τσεκάρισμα να δούμε θα γυρίσουμε όλοι άρρωστοι ή είχε ρεπό χθες ο ιος? Στο μυαλό μου ήρθαν σκηνές από το μέλλον. Αυτός ο ιος όπως λένε θα κρατήσει καλά, και μόνο αν βρούμε το εμβόλιο θα πούμε πως ο κίνδυνος πέρασε. Μέχρι τότε όπως έχετε καταλάβει όλα θα πηγαίνουν νουμεράδα. Θα βγαίνουμε, θα γίνεται τσεκ, πόσοι αρρώστησαν, πόσοι αποδήμησαν στους ουρανούς? Αν είναι λίγοι, εντάξει προχωράμε, αν αυξάνονται πάλι τα κεφάλια μέσα.

Για να είμαστε όμως ακόμα πιο σίγουροι, εννοείται πως συγκεκριμένα μέτρα ήρθαν για να μείνουν.. γατάκια!! Π.χ απεργίες, διαμαρτυρίες πέραν των 10 ατόμων, Πολυτεχνεία επέτειοι, αγανακτισμένοι σε πλατείες, κινήματα για Μακεδονίες κλπ κλπ, όπως καταλαβαίνετε μόνο on line ή συζήτηση στο σπίτι, ή αναρτήσεις σε κοινωνικά δίκτυα με κρεμάλες και ελικόπτερα εικονικής πραγματικότητας.

Ποτέ δεν φανταζόμουν πόσο απλό είναι να καταργήσει κανείς οποιουδήποτε είδους ξεσηκωμό (τους καιρούς που θα πέσει πείνα και θα γίνεται της τρελής με ανθρώπους που θα έχουν βγει έξω από τα όρια υπομονής τους) με τρόπους νόμιμους,  χαλαρά, σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα σε μια δημοκρατία να απαγορεύει το συναθροίζεστε, τις πορείες, τις κινηματικές εκδηλώσεις κλπ.

Τα συνδικάτα παρακαλώ στην επόμενη γενική απεργία να έχουν υπόψη πως οι απεργοί πρέπει να είναι σε ομάδες μικρότερες των 10 ατόμων και με απόσταση η μία ομάδα από την άλλη τουλάχιστον 10 μέτρων. Καλύτερα να υπάρχουν άτομα που θα αναλάβουν την υποχρέωση να καλύπτουν τη κάθε ομάδα γύρω γύρω με πλέξιγλας, επίσης θα πρέπει να εκπαιδευτούμε να φωνάζουμε πιο δυνατά γιατί θα υπάρχει η μάσκα που δεν θα αφήνει τη φωνή να είναι γάργαρη κι ελεύθερη.

Μετά θα είναι και άλλα ενοχλητικά, άντε να απολυμάνεις σημαίες και λάβαρα, άντε να πρέπει να έχεις σε τραπεζάκια στις πλατείες των συγκεντρώσεων μπουκαλάκια με αντισηπτικά.. άντε να περνάνε οι ομάδες του κυρ Σωτήρη και να τσεκάρουν αν υπάρχουν ύποπτα συμπτώματα... γι΄αυτό σου λέω κάτσε σπίτι και παίξε call of duty οι παλιότεροι , παίξε lol οι άνεργοι και εποχιακοί νεολαίοι και φαντάσου πως έχεις κάνει ήδη την επανάσταση σου.

Η αυριανή κοινωνία το είπαμε και το επαναλαμβάνουμε, δεν θα είναι άνθρωποι, θα είναι σκυλάκια του Παβλοφ, κι επειδή πολλές φορές σας έχω αναφέρει γι αυτό το πείραμα, για όσους δεν ξέρουν, να σας πω τι είναι

Πρόκειται για εξαρτημένα αντανακλαστικά στα ζωάκια αυτά, που προέρχονταν από συγκεκριμένα ερεθίσματα. Αυτό που σήμερα ονομάζουμε εξαρτημένη μάθηση. Τους έδινε φαγάκι, και την ίδια στιγμή ακούγανε ένα κουδουνάκι να χτυπάει. Μόλις χτύπαγε το κουδουνάκι τους έτρεχαν τα σάλια για το φαγάκι που βλέπανε. Όμως χτύπα χτύπα το καμπανάκι κάποια στιγμή τους έτρεχαν τα σάλια και χωρίς να υπάρχει φαΐ μόνο και μόνο επειδή άκουγαν το καμπανάκι.

Καταλάβατε πουλάκια μου? Είναι το ίδιο που θα παθαίνετε κι εσείς μόλις θα ακούτε τη λέξη κορονοιός. Θα αισθάνεστε άρρωστοι χωρίς να αρρωσταίνετε. Θα φοβάστε πως υπάρχει κίνδυνος ακόμα κι αν δεν υπάρχει. Θα ΜΠΑΙΝΕΤΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΑΣ ΤΟ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!.

Άλλωστε αυτό δεν κάνετε συνέχεια σε όλα τα επίπεδα της ζωής σας? Με το ρόλο του Παβλόφ, να τον έχει αναλάβει το χαζοκούτι που έχετε ανάγει σε πηγή πληροφόρησης. Σας πλασάρουν ότι αηδία προϊόν, υπάρχει και νοιώθετε να σας τρέχουν τα σάλια να το αγοράσετε. Σας υποδεικνύουν καραγκιόζηδες για ινδάλματα και τα προσκυνάτε. Σας χτυπάνε το καμπανάκι του κινδύνου και φοβάστε. Σας λένε τώρα δεν κινδυνεύετε και χαζογελάτε. Το ίδιο δεν σας κάνουν και τα ιερατεία που πιστεύετε σαν εκπροσώπους του θεού? Και τα κομματόσκυλα που σας τάζουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες? Και τα ξεπουλημένα τομάρια που σας συστήνονται σαν σωτήρες?

Η Παβλοβιανή κοινωνία είναι μια πραγματικότητα παγκόσμια, που στην εποχή μας έχει πάρει διαστάσεις τρομακτικές. Η μόνη διαφορά με εκείνα τα φουκαριάρικα σκυλάκια είναι πως λίγο τα σάλια τους έτρεχαν για ένα πιάτο φαΐ. Εσείς, εμείς όλοι μας, δεν έχουμε απλά σάλια να τρέχουν, είμαστε σκυμμένοι στα τέσσερα και γλύφουμε στο πάτωμα τα αποφάγια που μας πετάνε και νομίζουμε πως είμαστε και η κορωνίδα της δημιουργίας.

Βγείτε όλοι έξω τη Δευτέρα. Το καμπανάκι της ελεύθερης κυκλοφορίας χτύπησε. Τα αυτιά καλά τεντωμένα γιατί ενώ περπατάτε μπορεί να χτυπήσει το καμπανάκι το κόκκινο και όπου βρεθείτε όπου σταθείτε... ΣΤΟΠ. Ακίνητοι μέχρι να σφυρίξει ο διαιτητής την επόμενη κίνηση.

Όνειρο ζω μην με ξυπνάτε!!

ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΣ.

Είναι κι αυτή μια ημέρα το χρόνο, όπως πολλές άλλες που δημιουργήθηκαν για να υπενθυμίζουν στους ανθρώπους, πράγματα που δεν θα έπρεπε να ξεχνούν. Δεν μου αρέσουν οι παγκόσμιες ημέρες του κάτι, γιατί είναι μια ωραιοποίηση του γεγονότος πως οι άνθρωποι χρειάζονται για τις περισσότερες από αυτές τις "επετείους" υπενθύμιση για όσα θα έπρεπε να είναι αυτονόητα. Η ανθρωπότητα παρόμοια με κάτι ζευγάρια που όλο το χρόνο ζουν σε ένα σπίτι με ψέμματα, καυγάδες, ανία και όταν έρχεται η επέτειος γάμου, κάνουν πάρτι καλώντας τους κολλητούς για να αποδείξουν πόσο ευτυχισμένοι είναι.

Γεννήθηκα σε ένα σπίτι, από δύο γονείς που οι συγκυρίες εκείνων των παλιών καιρών, ανάγκασε δυο ευφυέστατους ανθρώπους, να τελειώσουν ο πατέρας μόλις την πέμπτη δημοτικού και η μητέρα τη πρώτη γυμνασίου. Μετά μεροκάματο, αγώνας για επιβίωση. Όμως αυτοί οι δύο άνθρωποι είχαν ένα μεγάλο πείσμα. Ίσως παρόμοιο δεν συνάντησα ξανά σε όσους ανθρώπους γνώρισα στη ζωή μου. Πείσμα για να μάθουν όσα στερήθηκαν από εκείνο που οι υπόλοιποι που ζούσαν σε ανάλογες με αυτούς συνθήκες, ονόμαζαν "μοίρα".

Έζησα λοιπόν σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία. Τα πρώτα δώρα που μου έκαναν ήταν εικονογραφημένα παραμύθια και μετά άλλα πολλά. Συνήθισα να μεγαλώνω θεωρώντας πως το διάβασμα είναι κάτι το απόλυτα αναγκαίο και φυσικό, όπως η τροφή μας, το νερό, ο αέρας που αναπνέουμε. Θυμάμαι ακόμα το πατέρα μου, να γυρίζει κουρασμένος από σκληρό μεροκάματο και το βράδυ μετά το δείπνο να ξεκουράζεται σε μια πολυθρόνα... διαβάζοντας. Είχε μια λατρεία για την αρχαία ελληνική γραμματεία και προσπαθούσε περνώντας με το δάχτυλο πάνω από τις γραμμές σιγά σιγά να διαβάσει, αυτά που οι φίλοι του κοροϊδεύοντας του έλεγαν, πως την έχει ψωνίσει και να κοιτάξει να κάνει κάτι πιο χρήσιμο στη ζωή του. Η μητέρα μου ήταν της λογοτεχνίας, του ρομαντισμού. Ηταν μια ιδιαίτερη μοδίστρα που όταν άφηνε κάτω τις βελόνες, τα πατρόν και τη μεζούρα, βυθιζόταν στα αριστουργηματικά μυθιστορήματα που μετά άρπαζα και διάβαζα κι εγώ. 

Έκανα τα πρώτα μου όνειρα ταξιδεύοντας στους παράξενους κόσμους του Ιουλίου Βερν, δημιούργησα τους πρώτους μου έρωτες με τις αδελφές Μπροντέ, αισθάνθηκα να ζω τη πρώτη μεγάλη μου περιπέτεια διαβάζοντας την Οδύσσεια. Μετά το διάβασμα έγινε η παράλληλη ζωή μου. Ποτέ δεν μου στέρησε τη διασκέδαση με τις παρέες μου, την υποχρεωτική μου μελέτη στο σχολείο, το δικό μου αγώνα για σπουδές, δουλειά, οικογένεια και όλα τα άλλα. Ήταν ο κρυφός μου κήπος, η όαση που βυθιζόμουν μακριά από όλα τα άλλα και ταξίδευα σε κόσμους που δεν είχαν ούτε χρόνο, ούτε όριο κανένα.

Στη μεγάλη προσωπική μου εσωτερική αναζήτηση, οι άνθρωποι με έκαναν να οργιστώ πολλές φορές, να απογοητευτώ, να νιώσω τη γενικευμένη ανοησία που όλο και περισσότερο μεγάλωνε, συνειδητοποίησα νωρίς πως ελάχιστοι στο μέλλον θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το μυαλό τους πέρα από τις "υποδείξεις" και τη συνεχή πλύση εγκεφάλου, ελάχιστοι θα έμεναν με εκείνη τη λαχτάρα που οι γονείς αντιτάχθηκαν στη "μοίρα" τους και έκαναν ένα άλμα πέρα από όσα είχαν σκοπό να τους μεταλλάξουν σε μια άμορφη μάζα. Ομως η πλέον θλιβερή άποψη που σχετιζόταν με αυτό που εγώ θεωρούσα μαγεία, ήταν πως τα βιβλία απουσιάζουν από τα σπίτια γιατί "πιάνουν σκόνη"

Η μόνη καλλιέργεια που έχει αξία επάνω στο φθαρτό σαρκίο μας είναι η καλλιέργεια του νου. Γιατί τελικά το μόνο όργανο που μπορεί να κινηθεί χωρίς όρια, το διαστημόπλοιο μας για τη κατάκτηση του σύμπαντος, είναι αυτό. Ακόμα κι αν σε δέσουν και σε τοποθετήσουν σε ένα κλειστό δωμάτιο, μόνο, χωρίς καμιά δυνατότητα να κουνήσεις ούτε το μικρό δαχτυλάκι, αν δεν σου τρυπήσουν το κεφάλι και στο αφήσουν άθικτο, δεν υπάρχουν ούτε δεσμά, ούτε τοίχοι, ούτε κανένας δεσμοφύλακας ικανός να εμποδίσει το όποιο ταξίδι επιθυμήσεις.

Ολο αυτό που ζούμε, όλη αυτή η παράνοια, ο πολιτισμός που έχει ισοπεδώσει αξίες, όνειρα, την ικανότητα ο άνθρωπος να μπορεί να ζει ευδαίμων, πάνω σε ένα υπέροχο πλανήτη, βασίζεται σε μηχανισμούς χειραγώγησης του πνεύματος. Δεν μπορούν να αφαιρέσουν το μυαλό από όλους τους ανθρώπους. Δεν μπορούν να περάσουν από λοβοτομή έναν ολόκληρο πλανήτη, γιατί άλλωστε θα ήταν άχρηστοι οι δούλοι, δεν θα μπορούσαν ούτε να παράγουν, ούτε να γίνονται τροφή-κρέας μέσα στη φάρμα των ζώων.  Αφού αυτό δεν είναι εφικτό, η λοβοτομή μπορεί να γίνει με πληθώρα τεχνικών που στις μέρες μας πια έχουν αναχθεί σε αριστουργήματα απάτης.

Οι διαμορφωτές των συνειδήσεων μισούν όσο τίποτα άλλο, τη δυνατότητα που θα είχαν τα κοπάδια των προβάτων να μορφωθούν αληθινά, να διαβάσουν, να σκεφτούν αυτόνομα. Σε παρελθόντες χρόνους, όλοι οι βάρβαροι που με το σφύριγμα των τυράννων τους, εισέβαλαν στους κατακτημένους τόπους, έκαιγαν βιβλιοθήκες, κατέστραφαν στοιχεία πολιτισμού, αφαιρούσαν από τους δούλους την ελευθερία να σκέφτονται πέρα από τους κανόνες και τις διαταγές. Μεγάλα πνεύματα πέρασαν από φωτιά και λεπίδι ή αφορίστηκαν από τους διαχρονικούς άρχοντες της απάτης, τα ιερατεία.

Όταν έκαψαν τον Τζορντάνο Μπρούνο, φρόντισαν να τον κάψουν πάνω από στα βιβλία του, αφού πριν του έκοψαν τη γλώσσα να μην μιλάει. Τώρα τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά για την κάθε μορφή τυραννίας. Δεν έχει ανάγκη από φωτιές και λεπίδια. Το ρόλο τους έχει αναλάβει ένα τετράγωνο κουτί, με επιτελεία ανά το κόσμο, εκπαιδευμένα να τοποθετούν παπαγάλους στη θέση ανθρώπων που μαθαίνουν να απαγγέλνουν το ποίημα τους. Έχουν διαμορφώσει συστήματα κατευθυνόμενης και απόλυτα ελεγχόμενης εκπαίδευσης για να κατασκευάζουν αγράμματους με πτυχία. Έχουν αρωγό στα εγχειρήματα τους ένα παγκόσμιο ιστό που μπορούν να διοχετεύουν μέσα σ΄αυτόν κάθε τέχνασμα αποβλάκωσης των μαζών.

Σε πολλά βιβλία που οι συγγραφείς θέλησαν να περιγράψουν μια δυστοπική μελλοντική κοινωνία, οραματίστηκαν κόσμους όπου τα βιβλία θα ήταν παράνομα και θα καιγόντουσαν, οι δε ανυπότακτοι αναγνώστες θα τιμωρούνταν ακόμα και με τη ζωή τους. Πολλές φορές γελάμε όταν βλέπουμε θλιβερές εικόνες, που νέα παιδιά απαντάνε μπροστά σε ένα καραγκιόζη που τους απλώνει το μικρόφωνο σε ερωτήσεις ιστορίας ή γεωγραφίας και δεν έχουν τι παραμικρή ιδέα ακόμα και για τα πιο σημαντικά γεγονότα, πρόσωπα ή τόπους.... Γελάμε ενώ θα έπρεπε απλά θα νοιώσουμε θλίψη για την απόλυτη κατάντια του ανθρώπινου είδους.

Ειλικρινά δεν έχω κατορθώσει ακόμα να κατανοήσω, γιατί  μερικοί άνθρωποι ξεφεύγουν από όλα αυτά, γιατί οι γονείς μου διαφοροποιήθηκαν από τους υπόλοιπους, γιατί ανυποψίαστοι άνθρωποι που συνάντησα στη πορεία της ζωής μου μου πρόσφεραν γνώση και την ελπίδα πως υπάρχει ένας άλλος κόσμος που περπατάει παράλληλα με τη μαζικοποιημένη αποχαύνωση. Δεν έχω κατορθώσει ακόμα να απαντήσω στο ερώτημα αν τελικά γεννιόμαστε tabula rasa και όλα όσα θα γίνουμε είναι κομμάτι από το περιβάλλον μας ή αν καταφθάνουμε σ΄αυτό το μεγάλο παιχνίδι με διαφορετικά όπλα.

Αυτό εδώ το χώμα που πατάμε, δοξάστηκε ακριβώς γιατί έφτασε ένας πολιτισμός στα ανώτερα επίπεδα νόησης. Γιατί εδώ ήταν κοιτίδα σπουδαίας γνώσης, γιορτή της επιστήμης, των τεχνών, του κάλλους, του ύμνου της ζωής. Αυτή η πατρίδα θα έπρεπε να αποτελείται από πανεπιστήμια, κέντρα ερευνών, μουσεία, θεάματα που θα προάγουν το πολιτισμό και την πνευματική ανάπτυξη. Θα έπρεπε να είναι τόπος απόλαυσης για τις φυσικές ομορφιές και τόπος συγκέντρωσης της επιστήμης και της τέχνης. Και κατάντησε στην μεγάλη και βασανίσμένη πορεία της, τόπος στοιχημάτων των αργυραμοιβών. Ένα φτηνό τοπίο, που "ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι".

Από το βιβλίο του Λιαντίνη: “ΓΚΕΜΜΑ”

Άκουσε λοιπόν, και μάθε το. Και κει που θα γυρίσεις, να το ειπείς και να το μολογήσεις. Η Ελλάδα είναι σβησμένη από τον κατάλογο των εθνών. Αν στείλει κάποτε στους ξένους κανένα παράπονο ή κανένα παρακαλετό, το συζητούν πέντε δέκα άνθρωποι της διπλωματίας σε κάποιο γραφείο, και παίρνουνε την απόφαση, όπως εμείς παραγγέλνουμε καφέ στο καφενείο και στα μπιλιάρδα.”

Αυτή είναι η εικόνα που έχουνε οι ξένοι για την Ελλάδα. Κι ο σουλτάνος το γομάρι δεν ξέρει τι του γίνεται. Έτσι δεν είπε ο πασάς της Σκόντρας, όταν ακούστηκε ότι οι ραγιάδες σηκωθήκανε στο Μοριά; Τώρα γυρίστηκε η τάξη. Σουλτάνος είναι ο έλληνας πολιτικός.

Λάβε τη σύγχρονη Ελλάδα σαν ποσότητα και σαν ποιότητα, για να μιλήσουμε με «κατηγορίες». Κι έλα να μας περιγράφεις τι βλέπεις. Σαν ποσότητα πρώτα. Αν αντικρύσουμε τον πληθυσμό της γης σε κλίμακα μικρογραφική ένα προς πέντε εκατομμύρια, 1: 5 χ ΙΟ6, θα βρούμε πως ο πληθυσμός του πλανήτη μας είναι ένα χωριό από χίλιους κατοίκους. Ανάμεσα σ’ αυτούς τους χίλιους οι έλληνες είμαστε δύο άνθρωποι, που τρεκλοπατάμε και αρκουδίζουμε μέσα στο πλήθος.

Ζαλισμένοι και φουκαράδες ξετρέχουνε να συναντηθούν μεταξύ τους. Αν τα καταφέρουν να μη σκυλοφαγωθούν, ζητούν να συνεννοηθούν με τους άλλους. Σε μια γλώσσα που δε μιλιέται, και σε μια γραφή που δε διαβάζεται. Λίγο μουστάκι, λίγο πρικοιούλι, χρώμα τέτζερη αγάνωτου, ζουνάρι, βέλεσι, φούντα, κι αμάν αμάν. Σερβιτόροι και αγωγιάτες όλοι μας. Και κακοί σαράφηδες του μάρμαρου, του ήλιου, και της θάλασσας.

Σαν ποιότητα ύστερα. Είμαστε ένας λαός χωρίς ταυτότητα. Με μια ιστορία που ο ίδιος τη νομίζει λαμπρή. Και απορεί, πώς και δεν πέφτουν οι ξένοι ξεροί μπροστά στο μεγαλείο της. Οι ξένοι όμως, σαν συλλογιούνται την ελληνική ιστορία, την αρχαία εννοώ, γιατί για τη νέα δεν έχουν ακούσει, και βάλουν απέναντι της εμάς τους νεοέλληνες, φέρνουν στο μυαλό τους άλλες παραστάσεις. Φέρνουν στο μυαλό τους κάποιους καμηλιέρηδες που περπατούν στο Καρνάκ και στη Γκίζα. Τι σχέση ημπορεί νά ‘χουν, συλλογιούνται, ετούτοι οι φελλάχοι του Μισιριού σήμερα με τους αρχαίους Φαραώ, και το βασιλικό ήθος των πυραμίδων τους;

Την ίδια σχέση βρίσκουν οι ξένοι στους σημερινούς έλληνες με τους αρχαίους. Οι θεωρίες των διάφορων Φαλμε-ράυερ έχουν περάσει στους φράγκους. Εμείς θέλουμε να πιστεύουμε ότι τους αποσβολώσαμε με τους ιστορικούς, τους γλωσσολόγους, και τους λαογράφους μας. Λάθος. Κρύβουμε το κεφάλι με το λιανό μας δάχτυλο. Και βέβαια. Πώς μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού ο μέγας γλωσσολόγος Γ. Χατζιδάκις έλεγε αυτά που έλεγε, -ορθά- κι από την άλλη έβριζε το Σολωμό μας αγράμματο, και τη γλώσσα του σκύβαλα και μαλλιαρά μαλλιά;

Σχέση με τους αρχαίους έλληνες έχουμε εμείς, λένε οι γάλλοι, οι εγγλέζοι και οι γερμανοί. Εμείς, που τους ανακαλύψαμε, τους αναστυλώσαμε, τους εξηγήσαμε. Για τους ευρωπαίους οι νεοέλληνες είμαστε μια δράκα ανθρώπων απρόσωπη, ανάμεσα σε βαλκανιλίκι, τουρκο-λογιά και αράπηδες. Είμαστε οι “ορτοντόξ”…

Με το ρούσικο τυπικό στη γραφή, με τους κουμπέδες και τους τρούλλους πάνω από τα σπίτια των χωριών μας, με ακτινογραφίες σωμάτων και σκουληκόμορφες φιγούρες αγίων στους τοίχους των εκκλησιών. Οι ευρωπαίοι βλέπουνε τους πολιτικούς μας να ψηφίζουν στη Βουλή να μπει το «ορθόδοξος» στην ευρωπαϊκή μας ταυτότητα, κατά τη διαταγή των παπάδων, και κοιτάνε ανακατωμένοι και ναυτιάζοντας κατά το θεοκρατικό Ιράν και τους Αγιατολάχους. Τέτοιοι οι βουλευτές μας, ακόμη και της Αριστεράς. «Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλεπταί εκατάστρεψαν το έθνος». Έτσι γράφει ο Παπαδιαμάντης.

Θέλεις νά ‘χεις πιστή την εικόνα του νεοέλληνα; Λάβε το ράσο του γύπα και του κόρακα. Λάβε τις ασπιδωτές κοιλιές των ιερέων, το καλυμμαύκι Μακαρίου Β’ της Κύπρου. Και τα γένεια τα καλογερικά, που κρύβουν το πρόσωπο, καθώς άκοσμοι αγκαθεροί φράχτες τους αγρούς. Και τις κουκουλωμένες καλόγριες, την άλλη έκδοση του φερετζέ της τούρκισσας, και έχεις το νεοέλληνα φωτογραφία στον τοίχο. Απέναντι σε τούτη τη μελανή και γανιασμένη φοβέρα, φέρε την εικόνα του αρχαίου έλληνα, για να μετρήσεις τη διαφορά.

Φέρε τις μορφές των νέων σωμάτων, τις ευσταλείς και τις διακριτές. Να ανεβαίνουν από την Ολυμπία και τους Δελφούς, καθώς λευκοί αργυρόηχοι κρότοι κυμβάλων. Τους ωραίους χιτώνες τους χειριδωτούς, και τα λευκά ιμάτια τα πτυχωτά και τα ποδήρη. Τα πέδιλα από δέρματα μαροκινά, αρμοσμένα στις δυνατές φτέρνες.

Φέρε την εικόνα που μας αφήσανε οι γυναίκες της αρχαίας Ελλάδας. Οι κοντυλογραμμένες, με τις λεπτές ζώνες, τον κυανό κεφαλόδεσμο, και το ζαρκαδένιο τόνο του κορμιού. Οι ελληνίδες του Αργούς και της Ιωνίας, οι λινές και οι φαινομηρίδες. Τρέχουνε στα όρη μαζί με την Αταλάντη. Και κοιμούνται στα κοιμητήρια σαν την Κόρη του Ευθυδίκου.

Όλες και όλοι στηριγμένοι χαρούμενα σε κάποια μαρμάρινη στήλη, σ’ ένα λιτό κιονόκρανο, σε μια κρήνη λευκή της Αγοράς. Με περίγυρα τους ωραίους γεωμετρημένους ναούς, αναπαμένους στο φως και στην αιθρία. Άνθρωποι, και θεοί, και αγάλματα ένα.

Όλα ετούτα, για να συγκρίνεις την παλαιή και τη νέα Ελλάδα, να τα βάλεις και να τα παραβάλεις. Και στήσε τον Φράγκο από δίπλα, να τα κοιτάει και να τα αποτιμά. Με το δίκιο του θά ‘χει να σου ειπεί: “άλλο πράμα η μέρα και το φως, και άλλο η νύχτα και οι μαύροι βρυκολάκοι”. Δε γίνεται να βάλεις στο ίδιο βάζο υάκινθους και βάτα.

Και κάπου θα αποσώσουν επιτιμητικά την κρίση τους:
– Ακούς αναίδεια; Να μας ζητούν κι από πάνω τα ελγίνεια μάρμαρα. Ποιοι μωρέ; Οι χριστιανοχομεΐνηδες;

Αλλά είναι καιρός από τις ασκήσεις επί χάρτου να περάσουμε στα πεδία των επιχειρήσεων. Να κοιτάξουμε την πυρκαγιά που αποτεφρώνει το σπιτάκι μας. Γιατί είμαστε σβησμένοι από τον κατάλογο των εθνών; Γιατί η Μακεδονία γίνεται Σκόπια, η Κύπρος γίνεται τουρκιά, το Αιγαίο διεκδικιέται ως το mare nostrum των Οθωμανών; Γιατί ο πρόεδρος της Τουρκίας είπε πρόσφατα στην Αθήνα, ότι είμαστε μια επαρχία του παλιού οθωμανικού κράτους, που αποσχίσθηκε και πρέπει να μας ξανα-προσαρτήσουν;

Γιατί ο Μπερίσα της Αλβανίας έχει να λέει πως οι έλληνες κάνουν διπλωματία που έρχεται από το Μεσαίωνα και τους παπάδες; Γιατί ο Αλέξανδρος βαφτίζεται Ισκεντέρ, και ο Όμηρος Ομέρ Βρυώνης; Γιατί οι διακόσιες χιλιάδες έλληνες της Πόλης γίνανε χίλιοι, και οι τούρκοι της Δυτικής Θράκης θρασομανούν, και γίνουνται όγκος κακοήθης που ετοιμάζει μεταστάσεις;

Γιατί δύο από τους πιο σημαντικούς ποιητές μας, ο μέτριος Σεφέρης κι ο μεγάλος Καβάφης, καταγράφουνται στις διεθνείς ανθολογίες και τους ποιητικούς καταλόγους μισό έλληνες μισό τούρκοι; Γιατί όλα τα αυτονόητα εθνικά μας δίκαια ευρωπαίοι και αλβανοί, βούλγαροι και εβραίοι, ορθόδοξοι και ρούσοι, τούρκοι και βουσμανοαμερικανοί τα βλέπουν σαν ανόητες και μίζερες προκλήσεις, σαν υλακές και κλεφτοεπαιτείες; Ποια τύφλωση μας φέρνει να μη βλέπουμε ότι στα μάτια των ξένων εκαταντήσαμε πάλι οι παλαιοί εκείνοι γραικολιγούρηδες; Οι esurientes graeculi του Γιουβενάλη και του Κικέρωνα;

Το πράγμα έχει και περιγραφή και ερμηνεία. Μέσα στη χώρα, μέσα στην παιδεία δηλαδή και την παράδοση μας, εμείς περνάμε τους εαυτούς μας λιοντάρια, εκεί που οι έξω από τη χώρα μας βλέπουνε ποντίκια. Θαρρούμε πως είμαστε τα παιδόγγονα του Αριστοτέλη και του Αλέξανδρου. Οι ξένοι όμως σε μας βλέπουνε τις μούμιες που βρεθήκανε σε κάποια ασήμαντα Μασταβά. Γιατί; Τα διότι είναι πολλά. Όλα όμως συρρέουν σε μια κοίτη. Σε μια απλή εξίσωση με δύο όρους και ένα ίσον. Είναι ότι: νεοέλληνες ίσον ελληνοεβραίοι.

ΠΩΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ?

Τώρα που η "πανδημία" περνάει στο δεύτερο στάδιο, δηλαδή εκείνο της σταδιακής απελευθέρωσης των φυλακισμένων, αρχίζουν να πέφτουν πάνω στο τραπέζι ερωτήσεις που δυστυχώς θα απαντηθούν με ένα και μοναδικό τρόπο. Αυτά που θα δούμε να έρχονται. Το δεύτερο στάδιο μιας τόσο σοβαρής πανδημίας, θα έπρεπε να είναι η σταδιακή επάνοδος στη καθημερινότητα, εφόσον ΕΙΧΑΜΕ ΕΜΒΟΛΙΟ και εφόσον ΕΙΧΕ ΒΡΕΘΕΙ αποτελεσματική θεραπεία. Τότε και μόνο τότε θα είχε κάποια λογική η παράνοια που απλώθηκε στο πλανήτη τους τελευταίους μήνες, και η απόλυτη τρομοκρατία από τα χαζοκάναλα και κάθε είδους κυβερνητικών εκπροσώπων, που ΕΠΕΒΑΛΑΝ κάτι πρωτοφανές στην ανθρώπινη ιστορία.

Διαβάζω και σκέφτομαι πόσο βαθιά πάει η τρύπα του λαγού, από την πληροφορία πως Δευτέρα 4 Μαϊου 4 εκατομύρια Ιταλοί επιστρέφουν στις δουλειές τους. Αλήθεια τώρα? Σε ένα κράτος που έχει στη κυριολεξία τσακιστεί, από ένα καθολικό σταμάτημα της οικονομίας, εκατομμύρια ανθρώπους κλεισμένους ερμητικά στα σπίτια τους, εικόνες αποκάλυψης με φορτηγά που μεταφέρουν πτώματα, βιντεάκια από εντατικές με ανθρώπους που πεθαίνουν βασανισμένοι, εικόνες πολιτών που βγαίνουν βιαστικά από το σπίτι ντυμένοι σαν εργαζόμενοι σε υψηλού κινδύνου εργαστήρια βιολογικών πειραμάτων, για να πάνε μέχρι το μπακάλη της γειτονιάς, δελτία ειδήσεων που οι δημοσιογράφοι μοιάζουν να μεταδίδουν κάτι χειρότερο από τη πανούκλα του μεσαίωνα, και αυτά συμβαίνουν μέχρι σήμερα, σε 1 εβδομάδα τους λένε, οκ τώρα βγαίνουμε και πάμε να δουλέψουμε?

Έχουμε μια Αμερική που γίνεται η πρωταγωνίστρια λένε σε μια πρωτοφανή επιδημία, και ερημώνουν πόλεις όπως η Ν.Υόρκη, και δελτία επίσης τρομολαγνικά, προειδοποιούν πως κάτι τέτοιο δεν είδαμε ξανά, μια Αμερική που στη γρίπη του 2017, είχε 80 χιλιάδες νεκρούς, και που τότε οι επιστήμονες είχαν σηκώσει τα χέρια ψηλά, γιατί ήταν επίσης πρωτοφανές, τα νοσοκομεία είχαν γεμίσει από ασθενείς που πέθαιναν ακριβώς από την έξαρση μιας πρωτόγνωρης σε ένταση γρίπης που ούτε τα εμβόλια δεν την κάλυπταν, αλλά ΚΑΝΕΙΣ δεν κλείστηκε σπίτι? Και ποτέ ο υπόλοιπος πλανήτης δεν ασχολήθηκε με το φαινόμενο γρίπη του 17 στην Αμερική? Ψάξτε πληροφορίες, αν δεν είστε κι εσείς οπαδοί της γενικευμένης αμνησίας και λοβοτομημένοι, να δείτε τι εννοώ.

Πως ακριβώς θέλουμε να είναι το αύριο? Με μάσκες και γάντια? Με υποχρεωτικά εμβόλια ή πιστοποιητικά ανοσίας για να ασκήσουμε οποιαδήποτε δραστηριότητα? Με drones που θα επιβλέπουν που πάμε και τι κάνουμε? Με ενισχυμένη πληροφόρηση, εκπαίδευση και εργασία από 5G κεραίες και τα παιχνιδάκια του κύριου  Μασκ να περιφέρονται πάνω από το πλανήτη για να ενισχύουν την σύνδεσή μας με τα παιχνιδάκια του κυρίου Γκέιτς που θα είναι τα μόνα παράθυρα στην πραγματικότητα μας? Με αστυνομίες και στρατούς που θα έχουν το ρόλο του μπράβου που θα ελέγχουν, συλλαμβάνουν και τιμωρούν απλούς καθημερινούς ανθρώπους που θα στοχοποιούνται σαν επικίνδυνα στοιχεία για τη δημόσια υγεία?

Αυτό το νέο παιχνιδάκι που ονομάζεται "μένουμε σπίτι" είναι τι? Η παιδική χαρά των χαζοχαρούμενων που εξασκούν τον εαυτό τους στο πόσο υπάκουοι είναι σε ότι παπαριά επιθυμήσουν να του σερβίρουν οι οργανωτές του θεάματος? Εμείς όλοι δηλαδή θέλουμε να είμαστε τα κουνελάκια που βγαίνουν από το καπελάκι του ταχυδακτυλουργού όποτε γουστάρει, για να εισπράττουμε τα χειροκροτήματα του κοινού? Με λένε Μαρία και 3 μήνες δεν έχω βγει από το σπίτι. Μπρααααααααααβο Μαρία!

Εμένα μου λένε πως πρέπει να γυρίσω στη δουλειά στις 4 Μαΐου. Δεν θέλω φοβάμαι. Φοβάμαι τον ιό, όπως τον φοβόμουν μέχρι σήμερα. Είναι θανατηφόρος, μεταδίδεται ακόμα και με τον αέρα που αναπνέω, αν τον εισπράξω θα μολύνω όλη μου την οικογένεια, και τη γιαγιά φυσικά η οποία πάει τελείωσε, έσβησε. Πατάω το πόδι κάτω και λέω σαν πεισματάρικο παιδάκι, όχι δεν θέλω, φοβάμαι. Με βάλατε με το ζόρι μέσα στο σπίτι αφού μου γαμήσατε τη ψυχολογία και ζω ένα μήνα τώρα στο τρόμο. Με μάθατε να πετάγομαι μέχρι το μπακάλη και να κοιτάω τους γύρω μου σαν πανουκλιασμένους που αν με αγγίξουν κάηκα. Έμαθα να βάζω στη μούρη μου μια μάσκα, να φοράω γάντια και πριν μπω σπίτι να απολυμαίνω μέχρι και το χαρτί υγείας γιατί μπορεί να έχει ίχνη από τη πανούκλα επάνω του. Και τώρα με το ζόρι θα με βγάλετε έξω για να πάω στη δουλειά?

Η με δουλεύατε κανονικά με απύθμενο θράσος, ή με θυσιάζετε γιατί πατώσαμε και κάποιοι πρέπει να βάλουν γράσο στα γρανάζια ξανά, γιατί έρχεται πείνα. Δεν μπορεί να πλασάρεται σαν δικαιολογία στον κάθε Ιταλό αυτή τη στιγμή, πως τάχα τα κρούσματα έχουν μειωθεί, και τα θύματα είναι λιγότερα, και να ξαμολιούνται από το σπίτι εκατομμύρια φυλακισμένοι, οι οποίοι σύμφωνα με τα επιστημονικά δεδομένα που μας έχουν ζαλίσει τα ούμπαλα όλο αυτό το καιρό, μπορεί να είναι ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΦΟΡΕΙΣ!

Εκτός κι αν, το πείραμα μπαίνει στη δεύτερη φάση. Για να δούμε αν τους ξαμολήσουμε πόσοι θα πεθάνουν? Ας βγάλουμε το καλοκαιράκι έξω τα τραπεζάκια, τις ομπρέλες στις παραλίες, και τα τουριστικά καταλύματα σε καλές και συμφέρουσες τιμές, ας γεμίσουμε πάλι τα ΜΜΜ με σαρδέλες που θα πηγαίνουν στις δουλίτσες, ας στείλουμε και τα παιδιά μας στα σχολεία, τις γιαγιάδες στα ΚΑΠΗ, και τις κυρίες στα κομμωτήρια, και αν προκύψουν κάποιες νέες χιλιάδες από κρούσματα και μια μεγαλύτερη έξαρση της πανούκλας, το Σεπτέμβρη όλοι πάλι τα κεφάλια μέσα και οι καλά εκπαιδευμένοι πίθηκοι, αυτό μπορούν να το κάνουν πλέον στον αιώνα των αιώνων... Αμήν!

Δεν ζητάω να κάνετε την προσωπική σας επανάσταση , λέω απλά, ήρεμα το λέω, μπορούμε να δούμε την  παράνοια? Την αλλοίωση της πραγματικότητας? Το γεγονός πως μας πετάνε στη μούρη σκατά και τα βλέπουμε σαν καραμελίτσες? Μπορούμε να δούμε πως είμαστε ένα απλό λίπασμα σε μια μηχανή που κινούνται τα γρανάζια ανάλογα με τις οδηγίες του κατασκευαστή? Και επαναλαμβάνω μια ερώτηση που έκανα στην αρχή από όταν ξεκίνησε όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι. Αν αύριο σου πουν πως ο ιος μεταδίδεται με το νερό θα σταματήσεις να πίνεις? Αν αύριο σου πουν πως δεν πρέπει να αναπνέεις, θα κρατήσεις την αναπνοή σου μέχρι να σκάσεις? Ε Λ Ε Ο Σ. 

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΑΠΟ ΤΗ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ? ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΟΥΝ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ.

Είμαστε 21 Απριλίου και όπως έχουμε πληροφορηθεί, ο κορονοϊός θερίζει ανά τον πλανήτη. Επίσης εδώ έλαβαν έκτακτα μέτρα  (δηλαδή έλεγχοι και τσουχτερά χαράτσια) για όποιον θα τολμούσε να ξεμυτίσει όχι από την πόλη του, αλλά από την αυλή του σπιτιού του! Για όποιον θα τολμούσε να καλέσει εκτός από τους δικούς του αλλά και τη θείτσα ή τη γιαγιά για να φάνε το σφαχτό!

Επίσης έγινε σε όλους γνωστό πως δεν έχουμε μπει στην εντατική ο μισός τουλάχιστον πληθυσμός , επειδή ήμασταν καλά και υπάκουα παιδιά και κλειστήκαμε στα σπίτια μας φρόνιμοι, αλλιώς θα ήμασταν Ιταλία. Αυτά όλα συμβαίνουν, δεν είναι παρελθόν και είμαστε 21 Απριλίου. Διαβάζουμε λοιπόν σήμερα πως από 4 Μαΐου, δηλαδή την εβδομάδα μετά το τριήμερο της πρωτομαγιάς, όπου σίγουρα θα μας πουν πως ισχύουν τα ίδια μέτρα με τα σημερινά (μην ξεμυτίσετε σε κάποια εξοχή γιατί είναι πολύ επικίνδυνα τα πράγματα), 4 Μαΐου λοιπόν ξεκινάμε και ξεμυτίσαμε από το σπίτι ή  ανοίγουν μαγαζιά κι επιχειρήσεις???

Υποθέτω πως δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο γιατί τότε μιλάμε για δούλεμα κανονικό. Δούλεμα παρόμοιο με το μένουμε όλοι στο σπίτι γιατί είμαστε επικίνδυνοι για τον εαυτό μας και τους άλλους, ενώ οι χιλιάδες εργαζόμενοι που δεν κάθισαν σπίτι ούτε στιγμή (εργάτες, υπάλληλοι στις αλυσίδες τροφίμων, περιπτεράδες, φαρμακεία, ντελιβερυ κλπ) είχαν πιθανά ανοσία στον ίο ή δεν μπορούσαν να τον διασπείρουν στον υπόλοιπο πληθυσμό, ή το πιο λογικό, τι να κάνουμε, τα γρανάζια πρέπει να κυλάνε και χαλάλι αν γίνει και καμιά στραβή. 

Το να μην μπορώ να ξεμυτίσω π.χ. στις 3 Μαΐου από το σπίτι γιατί είναι επικίνδυνο και να μου πουν στις 4 μπορείς πήγαινε στη δουλειά, μοιάζει με ανέκδοτο. Εκτός αν τα μεσάνυχτα της προηγούμενης έχει βρεθεί εμβόλιο, αποτελεσματική θεραπεία, εγώ κατά κάποιο μαγικό τρόπο έχω αποκτήσει αντισώματα, ή θα πρέπει να φορέσω στολή αστροναύτη και να μπω στο μετρό. Οπότε υποθέτω πως δεν θα είναι έτσι. Σύμφωνα με τα ΛΕΓΟΜΕΝΑ πόσο ΕΠΙΚΙΝΔΎΝΟΣ είναι αυτός ο ιος, θα μείνουμε όλοι σπίτι. και θα βγαίνουμε σε μικρές ομάδες, για ένα κοντινό περίπατο στο τετράγωνο. Έτσι δεν είναι καλοί μου άνθρωποι?

Τι όχι? Εκτός κι αν γίνει μια πρόβα πάνω μας. Να βγουν έξω να δούμε θα αρρωστήσουν? και πόσοι? και πόσοι θα πεθάνουν?

Εκτός κι αν έρχεται καλοκαιράκι και ο τουρισμός είναι ένα βαρβάτο ποσοστό του ΑΕΠ οπότε ας πάει και το παλιάμπελο.

Εκτός κι αν τελικά μπόρα ήταν και περνάει μην το κάνουμε και θέμα.

Εκτός κι αν είναι καλό να κυκλοφορήσουμε ελεύθερα, σιγά σιγά, κι έτσι να είναι λογικό πως το Σεπτέμβριο θα υπάρξει νέο χειρότερο κύμα πανδημίας οπότε πάλι μέσα.

Αισθάνομαι λίγο μαλάκας. Εσείς? Ερώτηση λοιπόν. Αφού δεν έχει βγει το περίφημο εμβόλιο, αφού δεν έχουμε ανοσία αγέλης, αφού ο ιός είναι δυνατός και ακμαίος, γιατί θα βγούμε από τα σπίτια? Και αν  τελικά μπορούμε να το χειριστούμε βγαίνοντας με τα κατάλληλα μέτρα, γιατί κλειστήκαμε μέσα σε αυτά?

Σας φαίνονται λογικές δηλώσεις του είδους, και το καλοκαιράκι θα χαρούμε τελικά σε χαμηλούς τόνους, και ξένοι θα μας έρθουν? Πως θα γίνει αυτό? Μέχρι και Μάϊο μπαίνουν καραντίνα 14 μέρες όποιοι έρχονται αλλά από Ιούνιο κάτι θα αλλάξει?

Ναι σίγουρα τα μέτρα θα είναι σταδιακά. Δηλαδή λίγες επιχειρήσεις θα ανοίξουν, θα κυκλοφορούμε σε απόσταση ο ένας από τον άλλον, θα φοράμε μάσκες, θα πίνουμε καφέ με 2 μέτρα απόσταση από το διπλανό, θα επιτρέπονται απαραίτητες μετακινήσεις κλπ. Αλλά αν αυτό μπορεί να γίνει χωρίς να κινδυνέψουμε, γιατί καθόμαστε σπίτια μας τόσες μέρες? Ο ιος έγινε λιγότερο επικίνδυνος? Τα λίγα έστω κρούσματα δεν μπορούν να κολλήσουν και άλλους χιλιάδες?

Αισθάνομαι λίγο πειραματόζωο. Εσείς?

Δύο πράγματα συμβαίνουν. Η μας δούλευαν ή θα μας δουλέψουν στο άμεσο μέλλον. Η κάτσαμε σπίτι άδικα ή βγαίνουμε από το σπίτι στο στυλ vivere pericolosamente!!!

Και θα βγει ο γνωστός υπερασπιστής της δήθεν λογικής, ο  υπάκουος καλός στρατιώτης και θα πει, μα τι μαλακίες λες? Τα πράγματα είναι απλά, αφού δεν έχουμε πολλά κρούσματα, και η κατάσταση είναι ελεγχόμενη, λογικό είναι να κάνουμε τα πρώτα βήματα για την έξοδο.
\
Θα του απαντήσω. Αγαπημένε σήκω-σήκω, κάτσε-κάτσε, δεν μας είπαν πως γύρω μας κυκλοφορεί μια οποιαδήποτε γρίπη. Μας είπαν τα παρακάτω.

Δεν μοιάζει με τίποτα γνωστό. Είναι ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ. Μεταδίδεται ακόμα και με τον αέρα που ανασαίνεις!!! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΛΥΣΗ παρά να μείνουμε σπίτι. Δεν πρόκειται να φύγει αν δεν βρεθεί εμβόλιο ή δεν επιτευχθεί η ανοσία αγέλης. Δεν μπαίνει κανείς αν δεν κάτσει καραντίνα 14 μέρες τουλάχιστον Μπορεί να μεταδοθεί ακόμα και 20 μέρες μετά από τότε που τον εισέπραξες. Μίλησαν για ποσοστά εκατομμύρίων θανάτων αν δεν κάτσουμε σπίτι. Μπήκαν λουκέτα σε χιλιάδες επιχειρήσεις, κράτη καταρρέουν, σύνορα έχουν κλείσει, αστυνομία και στρατός φρουρούν τους δρόμους στις μεγαλουπόλεις. Αυτά ΣΗΜΕΡΑ που μιλάμε. Σε μια βδομάδα θα έχει έρθει ο Γκάνταλφ και με το ραβδί του θα πει στον ιο "you shall not pass!!!!"??



Εγώ είμαι σύμφωνη πως πρέπει να βγούμε επί τέλους από το σπίτι, πως η ζωή είναι έξω και πρέπει να σταματήσει η τρομοκρατία. Όλο αυτό το καιρό εξέφρασα τις αμφιβολίες μου για πάρα πολλά πράγματα, μπήκα σε σκέψη για το τι στο καλό συμβαίνει. Εσύ όμως μόνο που δεν με πυροβόλησες με καμιά καραμπίνα μόλις με είδες στο δρόμο να περνάω χωρίς μάσκα. Εσύ είχες το δαχτυλάκι στο τηλέφωνο για να καταγγέλεις τους ανυπάκουους. Εσύ ονόμασες τους συνανθρώπους σου εγωιστικά γουρούνια που θα σε καταστρέψουν. Εσύ ένιωσες αηδία μόλις κάποιος έλεγε πως θα πρέπει να καταργηθούν αυτά τα μέτρα.

Τώρα τι έγινε? Σου αλλάξανε λογισμικό και την είδες αλλιώς?