ΠΟΙΟΣ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ ΠΟΙΟΝ..

Κάθε πρωί η ίδια θλιβερή εικόνα. Το μετρό, τα λεωφορεία, ο ηλεκτρικός με τα ανθρωπάκια κρυμμένα κάτω από τις μάσκες "προστασίας" αυτής της απίστευτης επιδημίας που απλώνεται και χτυπάει όσους οι κυβερνητικές ανακοινώσεις κρίνουν... Άνθρωποι που σαν καλοκουρδισμένα κουκλάκια, με αυτοματοποιημένες κινήσεις, έμαθαν που ακριβώς να φοράνε μάσκα, γάντια για να προστατεύονται σε συγκεκριμένους χώρους, σε συγκεκριμένες αποστάσεις, σαν να υπάρχουν αόρατα πεδία που καθορίζονται από αυθαίρετες, χωρίς έννοια λογικής οδηγίες, όπου ένας ιος μπορεί να είναι επικίνδυνος ή όχι.

Άνθρωποι που ζουν φυσιολογικά πλέον έξω από την είσοδο του μετρό, πίνοντας καφέ, κάνοντας τα ψώνια τους, συγκεντρωμένοι σε πλατείες, καφετέριες, μαγαζιά, αλλά μόλις περάσουν τα μηχανήματα πρέπει να φορέσουν μάσκα, γιατί από εκεί και πέρα είναι ζώνη 0... Όπως στη καραντίνα θεώρησαν αυτονόητο να αγκαλιάζονται μέσα στα σπίτια τους αλλά να μπαίνουν ένας ένας στα αυτοκίνητα, ή να παίρνουν δύο ταξί... Όπως θεώρησαν αυτονόητο πως οι τάδε κατηγορίες ανθρώπων μπορούσαν να μένουν ασφαλείς στο σπίτι, αλλά οι άνθρωποι τους που έκαναν άλλες εργασίες πήγαιναν στη δουλειά και επέστρεφαν επικίνδυνοι στο σπίτι των ασφαλών να τρώνε και να κοιμούνται μαζί...

Είναι η Ιταλία που έγινε ζώνη απόλυτης καραντίνας αλλά τώρα ανοίγει και δέχεται πληθυσμούς γιατί.. έτσι πρέπει. Η Ελλάδα που αναγκάζει τον υπαλληλάκο να φοράει μάσκα και γάντια, την ίδια στιγμή που μπροστά του ψωνίζουν άνετα οι εν δυνάμει φορείς ενός άκρως επικίνδυνου ιου και τα κυβερνητικά στελέχη ανακατεύονται σε πλατείες, καφενεία, σε φιέστες, με τον απλό κόσμο,ελεύθεροι από μάσκες με τους παρατρεχάμενους να στοιβάζονται γύρω τους για λίγα λεπτά δημοσιότητας .

Είναι οι γελοίες σκηνές που εξελίσσονται κάτω από τα μάτια μας και κοιτάμε σαν ηλίθιοι, μη μπορώντας να εξηγήσουμε αν κάποιος μας κοροϊδεύει ή μας θυσιάζει.  Τελικά οι εργάτες στα εργοστάσια, μολύνθηκαν που δούλευαν ο ένας δίπλα στον άλλον χωρίς μάσκες, χωρίς προφυλάξεις την εποχή της "μεγάλης εξάπλωσης"? Σε έναν ιο που μεταφερόταν ακόμα και με τον αέρα που αναπνέουμε, τελικά πόσοι είναι οι φορείς? Χιλιάδες? Εκατομμύρια? Κι όλοι αυτοί δεν μόλυναν τους υπόλοιπους?  Τη γλυτώσαμε πως? Με τη μασκούλα που δεν ξέραμε ούτε πως να τη φορέσουμε σωστά και που οι περισσότεροι την έβαζαν κάτω από τη μύτη για να αναπνέουν ελεύθερα? Με το όριο ασφαλείας που μέτραγε λίγα εκατοστά που μπορούσες να τα υπολογίσεις έτσι με το μάτι στο περίπου?

Άνθρωποι που πέρναγαν μια ώρα στο σπίτι γυρνώντας από το σουπερ μάρκετ να απολυμαίνουν με αντισηπτικά τις συσκευασίες, που πέταγαν τα ρούχα στο πλυντήριο να βράσουν, και πλέναν με μανία τα χέρια μετρώντας μέχρι το 20... Γερόντοι, άρρωστοι που έμειναν απομονωμένοι στα σπίτια τους στερημένοι από την ανθρώπινη επαφή των δικών τους, παιδιά που σταμάτησαν να παίζουν, ερωτευμένοι που δεν μπορούσαν να συναντηθούν, σφραγισμένα μαγαζιά και τόποι διασκέδασης ή άθλησης, πάρκα και παραλίες έρημες... όλα αυτά μόλις χθες, η περίφημη φάση 1, και ξαφνικά η φάση 2 που είναι τι? Ενα πείραμα για τη φάση 3 ή η πραγματικότητα που τώρα εμφανίζεται μετά το μεγάλο θέατρο?

Δεν υπάρχει καμία απολύτως λογική αυτός ο ιος να ήταν ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ μεταδοτικός και επικίνδυνος μόλις δεκαπέντε μέρες πριν και τώρα να πηγαίνει διακοπές. Όπως δεν γίνεται να πίνεις το καφέ με άλλους δέκα στο όρθιο χωρίς μάσκα, χωρίς τίποτα στο μικρό καφέ μπροστά στο μετρό πριν πας για δουλειά και μόλις τον πιεις να βάλεις τη μάσκα γιατί θα μπεις μέσα. Και το μέσα μια εικόνα γελοιότητας, όπου τα καθίσματα χωρίζονται σε καθιστούς που κρατάνε μια θέση απόσταση και σε όρθιους που στοιβάζονται ο ένας πάνω στον άλλον.... Δεν υπάρχει λογική στις 14 Ιουνίου να έχεις καραντίνα για ένα κακομοίρη που επιστρέφει από κάπου... και στις 15 να την καταργήσεις και να λες μπείτε όλοι ελεύθεροι. Δεν υπάρχει λογική τη μια μέρα να πρέπει να φτιάχνεις υπεύθυνες δηλώσεις για να ξεμυτίσεις από το σπίτι και την επόμενη, χωρίς να έχει αλλάξει ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ, στην καταπολέμηση του ιου, (φάρμακα ή εμβόλιο) να σου λένε βγες αλλά πρόσεχε...

Κυβερνητικοί, γιατροί, δημοσιογράφοι, τρομοκρατημένοι μας ενημέρωναν κάθε ώρα κάθε στιγμή πως αυτό ο ιος είναι απόλυτα μεταδοτικός, απόλυτα επικίνδυνος, κάτι πρωτόγνωρο που θα στοίχιζε τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους αν δεν εφαρμοζόντουσαν πρωτοφανή μέτρα, αναγκασμένοι να καταπατήσουν κάθε ανθρώπινη ελευθερία, κάθε δικαίωμα επιλογής στη καθημερινότητα, με απειλές, πρόστιμα, κυνηγητό στους ανθρώπους που θα τολμούσαν να κάνουν κάτι διαφορετικό από τις εντολές... και τώρα τι? Πήγε βόλτα? Κάνει διακοπές σε άλλο πλανήτη? Πριν η υποψία του να έχεις έστω και δέκατα σε έβαζε καραντίνα ή πλάκωνε η ομάδα διάσωσης... ενώ τώρα απλά... το δηλώνεις αν θέλεις και είσαι οκ?

Είμαι στο μετρό και κοιτάζω γύρω μου... κάποιος μόλις μπήκε στο βαγόνι έβγαλε τη μάσκα, δυο τρεις άλλοι την έχουν κρεμασμένη στο λαιμό, κάποια άλλοι φοράνε και μάσκα και γάντια και κοιτάζουν τρομοκρατημένοι και οργισμένοι γύρω τους, τους ανυπάκουους.. κάποιοι άλλοι απλά αδιαφορούν και παίζουν με το κινητό. Δεν μπορείς να διακρίνεις αν οι άνθρωποι πλέον φοβούνται ή απλά υπακούν. Αν πείσθηκαν για όλο αυτό που έγινε ή απλά προσέχουν να μην φάνε πρόστιμο. Αν πίστεψαν πως υπάρχει ένα τέρας και το φοβήθηκαν ή υποτάχτηκαν στα τέρατα που τους τρομοκράτησαν.

Τα πράγματα είναι απλά. Αν ο ιος ήταν αυτό που έλεγαν, μετά από όλη αυτή τη φάση 2, και τα κύματα τουριστών που περιμένουν, και που θα έρθουν από χώρες που είχαν χιλιάδες κρούσματα και θανάτους, και τους ντόπιους να καταργούν σιγά σιγά κάθε μέτρο προστασίας, μετά το καλοκαίρι θα πρέπει να έχουμε μεγάλο θρήνο... Θα πρέπει να ξεκινήσουμε να μετράμε τους αρρώστους μας και τους νεκρούς μας... Αν όμως ήταν μια γρίπη, όπως τόσες άλλες, έκανε το κύκλο της και τέλειωσε... τότε μόνο ντροπή και αηδία μπορεί να νοιώσει κανείς. Και οργή που πρέπει να βγει από μέσα μας για το αίσχος. Να συνειδητοποιήσουμε πως όχι απλά είμαστε πρόβατα αλλά ίσως σκουλήκια που όποιος θέλει τα πατάει όποτε γουστάρει και όπως γουστάρει.

Οι άνθρωποι που έκλεισαν τις δουλειές τους, εκείνοι που δεν θα επιστρέψουν ποτέ, οι άνθρωποι που τρομοκρατήθηκαν και απειλήθηκαν, που η καθημερινότητα τους μετατράπηκε σε ένα ψυχιατρικό πείραμα, πειραματόζωα οι ίδιοι σε χέρια ψυχασθενών... στη μία περίπτωση ή στη άλλη, θα συνειδητοποιήσουν πως είτε θυσιάστηκαν για να πάρει μπροστά η μηχανή και θα πέφτουν κάτω σαν τα κοτόπουλα τον επόμενο χειμώνα με ακόμα χειρότερα μέτρα ή όλα ήταν μια μούφα και κάποιοι αδίστακτοι κυβερνώντες με τη συμπαράσταση ξεπουλημένων επιστημόνων τους έπαιξαν σαν μαριονέτες στο κουκλοθέατρο της χειραγώγησης και της επιβολής της τάξης.

Τώρα ξέρουμε λένε οι καραγκιόζηδες πως να προφυλαχτούμε και θα το κάνουμε αλλιώς... Δεν θα χρειάζεται να μπαίνουμε όλοι σε καραντίνα, μόλις κάπου θα υπάρχει ένα κρούσμα θα κλείνουμε το μαγαζί, μόλις κάποιος πει αρρώστησε θα κλείνεται σπίτι, μόλις θα υπάρχει μια αύξηση κρουσμάτων..θα δούμε τι θα κάνουμε εκείνη τη στιγμή. Ναι τώρα ξέρουμε πως σε ότι και να σκαρφιστούν εμείς θα πούμε ναι. Αυτό ήταν τελικά το ζητούμενο? Κι ενώ μια ολόκληρη ανθρωπότητα θα μπει πάλι στην κανονικότητα και αυτός ο ιος θα συμβιώνει μαζί μας σαν ένα φάντασμα πάνω από τα κεφάλια μας, με αόρατα κρούσματα και αόρατη κατάληξη, θα βγει ένα εμβόλιο και τότε τι? Στα εκατομμύρια υγειών που δεν μολύνθηκαν, κυκλοφορώντας ελεύθεροι και χωρίς περιορισμούς πλέον, θα τους πουν κινδυνεύεις εμβολιάσου?.....

ΑΙΣΧΟΣ, μόνο αυτό ΑΙΣΧΟΣ.

ΟΙ ΝΕΟΙ ΑΡΙΣΤΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑΣ.

Όσα έγιναν, μοιάζουν σαν την πρώτη καλή εξέταση στο Πανεπιστήμιο του πολιτισμού του τίποτα. Αυτός ο ιος χτύπησε τους ηλικιωμένους στο σώμα, αλλά είχε και ένα άλλο σκοπό, να ελέγξει πόσο "ήσυχα" αποδέχονται οι νέοι άνθρωποι τις δυστοπικές πραγματικότητες που τους ετοιμάζουν.

Μπορεί οι ηλικιωμένοι να κλείστηκαν, μοιραία, στις κάμερες της εντατικής . Όμως οι νέοι κλείστηκαν σιωπηλά, ήσυχα, αδιαμαρτύρητα, στα κελιά τους. Η κοινωνία έχει τόσο πολύ πωρωθεί, που επιβραβεύει την υπάκουη νεολαία. Αποδέχεται το γεγονός πως νέος πλέον δεν σημαίνει αντιρρησίας, επαναστάτης, κάποιος που θέλει "να πάει κόντρα".

Σε όλες τις προηγούμενες γενιές, γενικότερα στην ιστορία του ανθρώπου, το νεανικό σώμα συνοδευόταν από ένα νεανικό πνεύμα. Η ανθρώπινη φύση. Μαζί με την ικανότητα να ζεις κάθε λεπτό δυνατά με ένταση, πάθος, ορμές που βαράνε κόκκινο, ο νέος άνθρωπος πάντα ήταν στο σπίτι, στο σχολείο, στις παρέες, στη δουλειά, στον έρωτα, εκείνος που έψαχνε, αμφισβητούσε, που ήθελε ακόμα και σε στενάχωρα και καταπιεστικά περιβάλλοντα, να κάνει τη δική του επανάσταση.

Ένα σκασιαρχείο από το σχολείο, ένας τσακωμός με τους γονείς γιατί δεν τον καταλαβαίνουν, μια συμμετοχή σε κάτι που τον έκανε να νοιώθει πως δεν ανήκει στο γερασμένο πληθυσμό, μια αυτοπεποίθηση πως εκείνος καταλαβαίνει περισσότερα από το πατέρα ή το παππού. Δεν τον φόβιζε, ούτε τον λύγιζε το γεγονός πως οι προηγούμενοι τα έκαναν "σκατά". Τους την έλεγε στη μούρη και μέσα του ένοιωθε πως εκείνος θα κάνει καλύτερα.

Το πρόβλημα στον καινούργιο θαυμαστό κόσμο, που έχει ήδη γεννηθεί, σπουδάσει και ετοιμάζεται να πάρει το πτυχίο της απόλυτης πνευματικής εξαθλίωσης, δεν είναι οι γέροι που δεν έχουν πια δυνάμεις να αντισταθούν, αλλά οι γερασμένοι νέοι που δεν έχουν διάθεση να περπατήσουν. Το πείραμα του εγκλεισμού, απέδειξε αυτό που ήταν ήδη γνωστό. Οι νέοι αδιαφορούν για τα δεσμά τους. Τους στενεύουν, βλέπουν τα κάγκελα τους δεσμοφύλακες, αλλά κάποιος τους έχει πείσει πως αυτή είναι η πραγματικότητα και το μόνο που έχουν να κάνουν για να μην υποφέρουν είναι να την αποδεχτούν. Με μέγιστο βαθμό αντίδρασης ένα τρολάρισμα με αστειάκια και βιντεάκια στις οθόνες της σκλαβιάς τους και μερικά κειμενάκια συνωμοσίας, ελάχιστος τρόπος "να την πεις στον μεγάλο".

Οι δρόμοι δεν ήταν θλιβεροί γιατί άδειασαν από αυτοκίνητα και καυσαέριο, δεν ήταν θλιβεροί γιατί έλειπε η βαβούρα της πόλης και το στρίμωγμα μέσα στη κίνηση των δρόμων, η θλίψη ήταν στα μικρά καφέ με τα σφραγισμένα τραπεζάκια, στα σχολεία με την αλυσίδα στις πόρτες, στους χώρους άθλησης με τα κατεβασμένα ρολά, στα μπαράκια με τη μουσική που σώπασε, στις έρημες παραλίες, στα σιωπηλά παρκάκια.

Η θλίψη ήταν τα παιδιά που "κατανόησαν" γιατί δεν μπορούν να παίξουν στη παιδική χαρά, οι ερωτευμένοι έφηβοι που περιορίστηκαν στις βιντεοκλήσεις και τα μηνύματα στα κοινωνικά δίκτυα, εκείνα τα παιδιά που σταμάτησαν οι δουλειές τους, απαγορεύτηκαν οι βόλτες τους, αναβλήθηκαν οι συναυλίες τους, απαγορεύτηκε η βόλτα τους στον ήλιο και στη θάλασσα, έκλεισαν οι χώροι που έπαιζαν ένα φιλικό μπασκετάκι, σφραγίστηκαν τα μαγαζάκια της γειτονιάς που έπιναν ένα καφεδάκι όπου γέλαγαν με τους φίλους τους  ή φλερτάραν με τον έρωτά τους.

Η θλίψη ήταν ο φόβος που αποδέχτηκε το σώμα τους, αδιαμαρτύρητα, οι μάσκες στη μούρη, τα γάντια, τα αντισηπτικά που σκέπαζαν σώματα, που σε μια κανονική φύση, δεν κινδύνευαν, και που εξισώθηκαν με την αγωνία των "ευπαθών" ρίχνοντας μια σκιά θανάτου, πάνω σε μυαλά που ο θάνατος θα έπρεπε να είναι η τελευταία μακρινή αντίληψη της πραγματικότητας τους.

Ήταν έτοιμα από καιρό, αυτά τα παιδιά που είναι γέννημα θρέμμα του Μπιλ Γκέιτς και των δημιουργών των παιχνιδιών της κονσόλας ή της οθόνης, που τους έχουν εκπαιδεύσει να βλέπουν τη ζωή μέσα από "παράθυρα" και τις μάχες να τις δίνουν με ένα τηλεχειριστήριο, ήταν έτοιμα από καιρό τα παιδιά της οθόνης και των καλωδίων, να κάτσουν στα αυγά τους όταν θα τους ζητούσαν βεβαίωση εξόδου από το σπίτι για να περπατήσουν λίγα επιτρεπτά τετράγωνα και μόνο για τους λόγους που η πολιτεία θα αποφάσιζε.

Αυτά τα παιδιά που κάποτε δεν μπορούσε ούτε ο γονιός να τα περιορίσει να μην κάνουν "το δικό τους" ακόμα και με απειλές, χαστούκια ή εκβιασμούς, που μπορούσαν να κατέβουν σε πορείες και να έρθουν σε σύγκρουση με τον καθηγητή, το αφεντικό στη δουλειά, ή ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο όταν γούσταραν να σπάσουν τα κατεστημένα και να σοκάρουν το σύστημα, τώρα έτσι απλά έμαθαν να αποδέχονται τις εντολές των μεγάλων σαν μόνη επιλογή.

Το σύστημα ένοιωσε ευτυχισμένο, που οι μαθητές ήταν όλοι παρόντες στη τάξη και δεν κατέγραψε ενοχλητικά σκασιαρχεία και παράνομες διαφυγές από τα κάγκελα. Ένοιωσε ευτυχισμένο όχι με τους τρομοκρατημένους γερόντους ή τους εύλογα ανήσυχους ασθενείς πληθυσμούς, αλλά με την αποδοχή του αναπόφευκτου από εκείνους ακριβώς τους πληθυσμούς που φοβάται. Εκείνους που ανησυχούσε μήπως και πατήσουν πόδι και θελήσουν να μείνουν αργά τη νύχτα έξω παρά την εντολή του πατέρα. Εκείνους που συνήθως φοράνε ρούχα που δεν ταιριάζουν με τα καθώς πρέπει κουστούμια και μιλάνε σε αλλιώτικη γλώσσα από τις γονεϊκές παρέες, εκείνους που βρίσκονται σε ηλικίες που γουστάρουν την επανάσταση για την καύλα τους.

Έχουν γίνει χιλιάδες αναλύσεις για το τι τελικά συνέβη, αν υπάρχει ή δεν υπάρχει ο ιος, αν είναι επικίνδυνος, αν παίζονται οικονομικά παιχνίδια, να είναι κόλπο για ένα μελλοντικό εμβολιασμό και τσιπάρισμα, αν κάποιοι βρήκαν τον τρόπο να εξουσιάζουν και να απειλούν τις ανθρώπινες ψυχές. Όλα μπορεί να είναι αλήθεια και όλα μπορεί να είναι ψέμματα. Ενα όμως είναι η αντικειμενική πραγματικότητα. Οι νέοι αποδεικνύονται άριστοι μαθητές στον πολιτισμό του ασήμαντου. Στην καλωδιωμένη πραγματικότητα. Στα ανούσια ινδάλματα και τις συνήθειες που επέβαλαν διεστραμμένοι εγκέφαλοι και άψυχα υπαλληλάκια τους.

Η τραγωδία δεν είναι να πεθαίνεις γέρος, αλλά να γεννιέσαι γέρος. Είναι σαν ο χρόνος ξαφνικά να μην έχει τις τέσσερις εποχές του και να να αντικατέστησε τη ζωή σε ένα συνεχή χειμώνα. Ενα χειμώνα που οι καρποί και τα λουλούδια αναπτύσσονται μέσα σε θερμοκήπια και τα μυαλά λειτουργούν θολωμένα από τα φυτοφάρμακα. Ναι ένα τεράστιο παγκόσμιο θερμοκήπιο, όπου οι ντομάτες έχουν το ίδιο σχήμα, τα ροδάκινα είναι άοσμα, τα καρπούζια δεν έχουν κουκούτσια και οι σάρκες σαπίζουν μόλις τις αφήσεις λίγο έξω από τη κατάψυξη...

Παππούδες και γιαγιάδες που η μνήμη τους φθάνει μέχρι τότε "που ήταν όλα αλλιώς", γονείς που έχουν καταθέσει τα όπλα σε κάποια τράπεζα με αντάλλαγμα ένα δάνειο και τρεις τέσσερις πλαστικές κάρτες, παιδιά που περιμένουν από τους προηγούμενους να τσοντάρουν στη ζωή τους , η νέα τάξη πραγμάτων δεν έχει λόγο πια να βομβαρδίσει τον ανεπτυγμένο κόσμο με υπερόπλα και καλά εκπαιδευμένους στρατούς, αυτά μπορεί να τα καταναλώνει στους "υποανάπτυκτους" και σε όσους καταντήσει τέτοιοι να είναι. Στον "πολιτισμένο" κόσμο τα πράγματα είναι πιο απλά.

Αντί να σκοτώσεις τα σώματα, τους αφαιρείς την ικανότητα να σκέφτονται αυτόνομα, αντί να τους αλυσσοδέσεις με τα παραδοσιακά δεσμά, τους δένεις με αυτό ακριβώς που τους δημιούργησες. Την απόλυτη ανάγκη για να επιβιώσουν, από αυτό ακριβώς που εσύ θα τους δημιουργήσεις να νομίζουν πως είναι απόλυτη ανάγκη. Και αυτό μπορεί να είναι κάτι πολύ απλό. Μια οθόνη...

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΑΛΙΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΜΕ ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΛΟΓΩ ΚΟΡΟΝΟΙΟΥ.

Παρακάτω ένα από τα κείμενα που αναρτούσα το 2012.  Να μην κουράζομαι γιατί ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ δεν έχει αλλάξει εκτός από τα χάπατα που φαντασιώνονται πως κάτι έχει αλλάξει. Οι ίδιοι χρήσιμοι ηλίθιοι που στη καλύτερη τους μέρα "το ρίχνουν έξω" με κάποιο κοψίδι κι ένα καφάσι μπύρες, και στη χειρότερη κλαψομουνιάζονται περιμένοντας Μεσσίες, εξωγήινους ή το Σούπερμαν να τους βγάλει από τη μιζέρια τους.

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2012

ΕΧΕΙ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΑ ΚΑΛΑ ΤΗΣ. 
Εντάξει αν πούμε κι ένα όχι στις διεθνείς συμμορίες δεν θα γίνει κι η Δευτέρα Παρουσία. Αλλά πες ότι γίνονται , σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί, συν τους εξωγήινους που θα μας επιτεθούν ή την αποκάλυψη των ζόμπι που από ότι βλέπω ήδη έχει ξεκινήσει. Μια και τόσα χρόνια οι περισσότεροι ήταν καλοζωισμένοι και δεμένοι με συγκολλητική ουσία με το καναπέ τους δεν πειράζει να ξεβολευτούν και να δοκιμαστούν αν ξέρουν να επιβιώσουν και να προστατέψουν τα παιδιά τους. Έλεος.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν περάσει μεγάλα βάσανα στη ζωή τους, την ώρα που οι άλλοι οι βολεμένοι, που μαζί τα τρώγανε,  ασχολόντουσαν με τα τσίρκουλα της τηλεόρασης και τις ζάντες του αυτοκινήτου τους αν είναι καλά γυαλισμένες. Υπάρχουν άνθρωποι που δούλεψαν πολύ σκληρά, φτύνοντας στη κυριολεξία αίμα για να βγάλουν το μεροκάματό τους. Άνθρωποι που τους έτυχαν μεγάλες δυστυχίες και χτυπήματα από τη μοίρα και ούτε αυτοκτόνησαν, ούτε τρελάθηκαν, ούτε έβαλαν τα κλάματα, ούτε έσκυβαν το κεφάλι. Περήφανα με αξιοπρέπεια τα πέρασαν όλα. Και βρήκαν κουράγιο να μεγαλώσουν τα παιδιά τους , να βοηθήσουν κι άλλους ανθρώπους, νοιάστηκαν για ότι συνέβαινε γύρω τους, Αγωνιζόντουσαν όταν οι υπόλοιποι ήταν απλά πελάτες στα γραφεία των κομματόσκυλων να παρακαλάνε για το διορισμό του κανακάρη, την άδεια για το αυθαίρετο μέσα στο καμένο δάσος, την αποφυγή κάθε ευθύνης και κάθε υποχρέωσης απέναντι στη πατρίδα τους και τους συνανθρώπους τους.

Ε ας καεί το Κορδελιό επί τέλους για να δούμε τι κότσια έχουμε εκτός από το να κάνουμε τσαμπουκά στα καφενεία και να ρίχνουμε και κανένα σκαμπίλι στη γυναίκα και τα παιδιά. Ας δούμε αν τους ηρωισμούς των προγόνων που τους έχουμε ψωμοτύρι μπορούμε στο ελάχιστο να τους αντιγράψουμε. Έτσι κι αλλιώς χαμένοι είμαστε οι περισσότεροι, με μνημόνιο ή χωρίς. Δεκάρα δεν δίνει κανείς ούτε από τις ξένες ούτε από τις ντόπιες τρόικες αν ζήσουμε ή όχι. Όποιοι ονειρεύονται ότι συνεχίζοντας τις μετάνοιες και τα παρακάλια θα γυρίσουν ασφαλείς στις φωλίτσες και θα εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους και την επιβίωση των παιδιών τους γιατί ήταν φρόνιμοι μαθητές κούνια που τους κούναγε. Όλη η ιστορία της διάσωσης θα διαρκέσει μέχρι να σώσουν τα εκατομμύρια τους και να τα φυγαδεύσουν σε ασφαλείς εξωτικούς προορισμούς και μέχρι να κάνουν μερικά ωφέλιμα deals στη χώρα που ξεπουλιέται. Μετά θα πτωχεύσουμε έτσι κι αλλιώς ατάκτως και χωρίς έλεος. 

Δεν ξέρω ειλικρινά πόσοι αληθινοί άνθρωποι υπάρχουν σ΄αυτό το τόπο εκτός από τις κουραδομηχανές που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε γύρω μας, αλλά να  μια καλή ευκαιρία. Τρομοκρατία συνέχεια, μας βομβαρδίζουν από το πρωί ως το βράδυ με κάθε είδους απειλές. Σίγουροι πως μιλάνε σε κοτούλες που τρέμουν μη χάσουν τη ζωούλα τους και το βολεματάκι τους. Κι αν έχουν δίκιο ακόμα πιο ευχαριστημένη είμαι να γίνει τελικά η ολική κατάρρευση. Για να δω όλα αυτά τα γομάρια που ζουν σαν παράσιτα μέσα στη κοινωνία αν μπορούν να επιζήσουν, αν μπορούν να αντιμετωπίσουν το μεγάλο σκοτάδι χωρίς βοηθητικά φωτάκια και παραμυθάκια. 

Θα δυστυχήσουν και άνθρωποι που δεν το αξίζουν? Δεν φοβάμαι καθόλου γι΄αυτούς. Θα επιβιώσουν και θα παλέψουν και πάλι περήφανα. Και θα επιβιώσουν όχι μόνο αυτοί αλλά θα βοηθήσουν κι άλλους συνανθρώπους με όποια δύναμη διαθέτουν. Να διαχωριστεί  η ήρα από το στάχυ γιατί  αυτή η μόνιμα υποταγμένη και βολεμένη πλειοψηφία που ορίζει τις τύχες όλων αναδεικνύοντας άχρηστους κι επικίνδυνους στα ηνία της χώρας και μολύνοντας με τη σάπια συνείδηση όλο το κοινωνικό σύνολο έχει αρχίσει και μας κουράζει ειλικρινά. 

Βαρέθηκα τη κλάψα, τα τρομοκρατημένα ποντίκια, το πανικό μήπως και.... την απόγνωση χωρίς πάλη, τη παράδοση άνευ όρων σαν έρμαια. Ανθρωπάκια που προσπαθούν να διαφυλάξουν τα διακόσια και τα τετρακόσια ευρουδάκια που παίρνουν τώρα μη τα χάσουνε. Άνθρωποι που εκβιάζονται πως αν σήμερα έχουν λίγο φαγάκι ενώ αύριο δεν θα έχουν καθόλου. Άνθρωποι που ήδη ζουν σαν ερείπια σωματικά και ψυχικά και φοβούνται μήπως και απολέσουν αυτή την εξαθλίωσή τους και με κάποια χειρότεροι. Άνθρωποι που ζουν μόνιμα επιλέγοντας ποιο είναι το λιγότερο κακό και μη τολμώντας να ζητήσουν το καλό. Αισθάνονται κι ευγνώμονες που έχουν δουλίτσα και λεφτουδάκια λες και είναι χάρη που σου παραχωρεί κάποιος το να ζεις κι αν δεν είσαι καλό παιδί και υπάκουο μπορεί να σε εκβιάζει πως θα σου κάνει κακό. 

Είμαι κακιά σήμερα το ξέρω. Αλλά έλεος πλέον. Αυτή η μιζέρια, αυτή η κακομοιριά δεν αντέχεται. Και ξέρετε κάτι πολλοί από εμάς έχουμε περάσει πράγματα πολύ χειρότερα από τα μνημόνια και τη πτώχευση. Έχουμε ζήσει τις δικές μας πτωχεύσεις, έχουμε πει τα δικά μας όχι με μεγάλο κόστος στη ζωή μας και είμαστε εδώ περήφανοι και όρθιοι να λέμε την ιστορία.

Η καταστροφή μπορεί να έρθει αλλά ένας λαός άξιος, περήφανος και δυνατός πρέπει να έχει τα κότσια να το αντέξει να παλέψει και να πάρει τη τύχη του στα χέρια του μακριά από συμμορίες, κλέφτες και εγκληματίες. Να παλέψει να δώσει ένα καλύτερο μέλλον στα παιδιά του και μια ωραιότερη κοινωνία για να ζήσουν. Βρισκόμαστε βυθισμένοι στη πιο μεγάλη σήψη, στη διάλυση του κοινωνικού ιστού, στην ηθική εξαθλίωση και προσπαθούμε να κρατήσουμε όλη αυτή τη σαπίλα όρθια μη και τη χάσουμε. 

Αι στο διάολο πια. 

Εκτός από τα παραπάνω λοιπόν μας προέκυψε και η επιδημία, για να ολοκληρωθεί το θεατρικό έργο που παίζεται εδώ και πολύ καιρό και ονομάζεται ΔΙΑΣΩΣΗ. Μας πήραν τα σώβρακα για να μας διασώσουν από τη φτώχεια και τώρα, επειδή είναι καλόψυχοι και έχουν βεβαιωθεί πως απευθύνονται σε φουκαριάρηδες που δεν θυμούνται πια ούτε πως ρίχνουμε τη μούντζα, είπαν να μας σώσουν και την υγεία μας. Τι καλοί άνθρωποι.. Να πάτε στις Παναγίτσες που ρίχνεται μίζες για την αιωνιότητα, να παρακαλέσετε να τους βοηθάει στο δύσκολο φιλανθρωπικό τους έργο. Έχετε και συντριβάνι τώρα πανέμορφο και σε λίγο θα σας παρουσιάσουν οι βλαχοδήμαρχοι και τα επόμενα όμορφα καλούδια που έχουν φτιάξει.

Τι κρίμα που όταν σβήνουν τα φώτα και φεύγουν οι κάμερες και τα γλυφτρόνια που χαμογελάνε χαρούμενα, εσείς δεν θα είστε εκεί γιατί ποιος τρελός κατεβαίνει στην Ομόνοια τη νύχτα να απολαύσει το συντριβάνι? Τι κρίμα που μαζί τα τρώγατε κάποτε και τώρα τα τρώνε μόνοι τους. Τι κρίμα που κάποτε σας είχαν ανάγκη για να σώσουν τις τράπεζές τους, τις καταθέσεις τους στη Ελβετία, τι κρίμα που κάποτε ήσασταν οι συνένοχοι που θα τους έκαναν να βγουν λάδι από τις βρομιές που είχαν κάνει, την συνολική βούτα από τα ταμεία σας, τις οικονομίες σας...

Τώρα είστε έτοιμοι για το επόμενο μνημόνιο + πιθανότητα νέας καραντίνας + πειραματόζωα σε φάρμακα και εμβόλια και γιατί όχι και τσιπάκια + απώλεια από εδάφη , τελική υποδούλωση + το γεγονός απώλειας οποιουδήποτε ίχνους λογικής (από ότι φαίνεται) + απόλυτη τρομοκρατία από μέσα και από έξω.

Ειλικρινά εύχομαι την επόμενη φορά που θα αναρτήσω ΤΟ ΙΔΙΟ κείμενο, το update να είναι , αρχικό κείμενο + κορονοϊός + μετεωρίτης που καθάρισε το τοπίο.

*Και μην βγει πάλι κάποιος ξύπνιος και πει "και εσύ τι κάνεις για να τα διορθώσεις" , γιατί για να μάθεις τι κάνω κι εγώ και λίγοι άλλοι ΨΑΞΤΟ. Σερβιρισμένο στο πιάτο δεν πρόκειται να στο δώσει κανείς. Τα σερβιρίσματα γίνονται στα κομματικά μαγαζάκια που περιμένεις να σε σώσουν. Ο πόλεμος όμως που έχει ξεκινήσει και δεν έχεις πάρει πρέφα, γίνεται πλέον από μονάδες και όχι από κοπάδια. Και σίγουρα όχι από το καναπέ του σπιτιού. 

ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.

Και το θαύμα έγινε. Η Ελλάδα άσπιλη και αμόλυντη, πολύτιμη παρθένα ανάμεσα στους μολυσμένους μνηστήρες, ετοιμάζεται να υποδεχτεί τα πλήθη, ανοίγει τις γαλάζιες αγκαλιές της, να μπουν να δουν το φως το αληθινό οι ταλαιπωρημένοι τουρίστες, που την επιλέγουν σαν τον καλύτερο και ασφαλέστερο προορισμό. την εποχή της μεγάλης πανούκλας.

Από τη περασμένη Δευτέρα, έχω επιστροφή στη δουλειά, και μετακίνηση καθημερινή με μέσα μαζικής μεταφοράς, κι αυτό σημαίνει πως ήδη τα νεύρα μου έχουν βαρέσει κόκκινο, αλλά κρατιέμαι ψύχραιμη επιφανειακά. Η μέρα μου γαμιέται από το πρωί, με το πρώτο δάχτυλο που θα δω μπροστά στη μούρη μου στην είσοδο του μετρο να μου κάνει νόημα "τη μασκούλα παρακαλώ". Συνεχίζει να ανάβει το λαμπάκι, στον ηλεκτρικό όπου παρακολουθώ και συμμετέχω στο απίθανο σοου, μετακινούμαστε ασφαλείς, με τα καθισματάκια να είναι ένα "εδώ καθόμαστε" ένα "εδώ δεν καθόμαστε" και στην ορθίων "είμαστε όλοι μια μεγάλη αγκαλιά" Οι καθιστοί προφυλάσσονται, οι όρθιοι κρατούν αποστάσεις των ..... 20 εκατοστών και αν...

Συνεχίζεται η παράνοια στη δουλειά όπου υπάρχει θερμομέτρηση, μάσκες, γάντια, απόσταση μεταξύ γραφείων, αντισηπτικά υγρά και μαντηλάκια, συνεχής καθαρισμός, προειδοποιήσεις και απειλές σε περίπτωση που κάποιος πάει να το παίξει ανυπάκουος. Απαγορεύεται η είσοδος στους επισκέπτες, οι συνεργάτες δεν κάνουν πλέον τα περίφημα meeting αλλά webex, δηλαδή ο καθένας βλέπει μεν τον απέναντι αλλά μιλάει μαζί του μέσω υπολογιστή. Οι ντελιβεράδες στην απέξω, και τα δέματα σε δωματιάκι για απολύμανση.

Κι ενώ αυτά συμβαίνουν στο Βιλαμπάχο, ο Κούλης με το χαμόγελο διαφήμισης οδοντόκρεμας, λέει, περάστε κόσμε, χωρίς ελέγχους, χωρίς τεστ, χωρίς καραντίνες, χωρίς μάσκες, αρκεί να δηλώσετε υπεύθυνα πως δεν είστε πανουκλιασμένοι. Αυτό είναι το θαύμα του απίστευτου ιου ή είναι το πείραμα της αγέλης? Θα ρίξουμε τα χαρτιά να λάβουμε απαντήσεις. Ο ιος της κορώνας θα κάνει διακοπές σε άλλο προορισμό μέχρι να στανιάρουμε λιγάκι σε ρευστό γιατί πατώσαμε ή θα σκάσει από το φαί στις ελληνικές γαλάζιες ακρογιαλιές?

Κι εδώ έρχεται η απορία ενός φτωχού μυαλού. Αν δεν υπάρξει αύξηση των κρουσμάτων με όλη αυτή τη επιδρομή επιβεβαιώνεται πως ο ιος σκοτώνεται με τη ζέστη, τη χωριάτικη, και τις ξάπλες στις ακρογιαλιές ή ήταν μούφα? Αν πάλι εξαπλωθεί (νάτο νάτο το δεύτερο κύμα σου έρχεται τσουνάμι δύστυχε) τότε είμαστε εντελώς αναλώσιμο κοπάδι? Γιατί δεν μπορεί ρε φίλε να μου τα έχεις κάνει τσουρέκια και να σκάω κάτω από τη γελοία μάσκα παριστάνοντας το καρναβάλι μέσα στη ζέστη, να μου έχεις σφραγίσει τα σύνορα και να βαράς κάτι πρόστιμα να σε όποιον δεν συμμορφώνεται με καραντίνες και την επόμενη να λες, εντάξει όλα καλά περάστε κόσμε.

Κι εμείς τι πρέπει να κάνουμε όταν μας ανακοινώσουν με μεγάλη λύπη, το φθινόπωρο πως έχουμε ένα δεύτερο κύμα? Άσε τη ξέρω την απάντηση. Ότι και να συμβεί είμαστε έτοιμοι να δείξουμε καλή διαγωγή. Γιατί ως γνωστόν ο Έλληνας το λαμόγιο, ο τεμπέλης, ο κατάπτυστος που έφαγε τις συντάξεις των καλών Γερμανών, που μαζί τα έφαγε με τα λαμόγια της μεταπολίτευσης, ο κλεφταράκος, ο μιζαδόρος, ο κουτοπόνηρος και ασυμμόρφωτος, απέδειξε με το δώρο του κορονοϊού πως είναι καλό παιδί τελικά, άριστος μαθητής αρκεί το σαλαμάκι που του σερβίρουν να είναι πιπεράτο και γαρνιρισμένο με μπόλικη μαλακία.

Αυτός ο φουκαριάρης σερβιτόρος που με σαράντα βαθμούς θα φοράει μια μάσκα στη μούρη και γάντια, μέσα από το φίμωτρο θα χαμογελάει ευγενικά στον καλό Ευρωπαίο που θα του φτύνει μέσα στη μούρη το σάλιο της υποκρισίας και θα του φωνάζει "ψιτ μικρέ πιάσε μια χωριάτικη και μια πατάτες"!!! Πάντως από κάτι πρόχειρους υπολογισμούς, κάτι μου λέει πως παρελάσεις την 28η δεν θα γίνουν, και όπως και το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, αντί για τα λαμπάκια στο δέντρο, θα αναβοσβήνουν τα λαμπάκια στους καμένους εγκεφάλους μας. Επίσης να ξέρετε από τώρα, πως παίζει γερά και πέραν κάθε αμφιβολίας πως "ο κορονοϊός με την εποχιακή γρίπη" θα είναι νέο συνολάκι που δεν θα κολάει απλά με τον αέρα, θα σου δίνει και δυο σφαλιάρες στη μούρη σε περίπτωση που πας να το παίξεις μάγκας.

ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ?

Κι αν τα όνειρα των γονιών, κάπου μέσα στον αγώνα της ζωής, χάθηκαν, αλλοιώθηκαν, αν η καθημερινότητα, τα μνημόνια, ο φόβος για το αύριο, η αγωνία της ευθύνης ισοπέδωσε τις προσωπικές ανάγκες, τα παιδιά γεννήθηκαν και είναι εδώ να μας κοιτάνε περιμένοντας μια ένδειξη για το τι ακριβώς είναι αυτός ο κόσμος που πρέπει να ανακαλύψουν.

Είδαμε τις φωτογραφίες των παιδιών, ακόμα και βρέφη, με τις μικρούλες μάσκες στα πρόσωπα. Νεογέννητα να αναπνέουν πίσω από ένα πλεξιγκλας. Τα σχολεία κλειστά, τα πάρκα, τις παιδικές χαρές έρημες. Είδαμε τα παιδιά να κλείνονται μέσα στα σπίτια με τον ήλιο απέξω να τα καλεί να ζεσταθούν και τη φύση στο υπέροχο παιχνίδι της να ξεφαντώνει απαλλαγμένη έστω και για λίγο  από τα παρανοϊκά ανθρώπινα κοπάδια.

Μέσα στη γενικευμένη τρέλα, στα τρομολαγνικά δελτία, τους κανόνες εγκλεισμού, ξεκίνησαν νέες διδαχές για τις παρέες του μέλλοντος. Σε μια κοινωνία που ήδη έβλεπε τα παιδιά της να χάνουν τη ζωή τους πίσω από κονσόλες και οθόνες, κολλημένη με ανόητα μυαλά πάνω από έξυπνα τηλέφωνα, σε μια κοινωνία που η απόσταση μεταξύ των ανθρώπων μεγαλώνει όλο και πιο πολύ και η πνευματική στειρότητα αγγίζει τα όρια του μη αναστρέψιμου, ήρθε μια πανδημία για να καθορίσει με ακρίβεια χειρουργική και να επισημοποιήσει την ήδη υπάρχουσα κατάπτωση.

Ένας πολιτισμός απολίτιστων, ακαλλιέργητων, υποταγμένων σε εγκάθετους ειδήμονες, άνθρωποι που ο νοητικός μηχανισμός είναι ταυτισμένος με δόγματα που υποστηρίζονται με ευλάβεια, σαν να είναι καθορισμένα από θεούς, αυτόκλητους προστάτες της ανθρώπινης ζωής, που αποδεικνύει επιστημονικά πως ένας ιός δεν κολλάει στο ένα μέτρο απόσταση, αλλά μπορεί να μεταδοθεί στα 99 εκατοστά. Ζευγάρια που δεν απορούν γιατί μέσα στο σπίτι είναι αγκαλιασμένα αλλά πρέπει να παίρνουν 2 ταξί για να πάνε στη δουλειά τους. Παρέες που διώκονται γιατί μαζεύτηκαν παραπάνω από δέκα,  δίπλα σε περιοδείες υπουργικών φερέφωνων και φιέστες επιτυχίας , όπου σαν μυρμήγκια γύρω είναι μαζεμένα χωρίς απόσταση, χωρίς μάσκες,  ανθρωπάκια που μάλλον έχουν το μαγικό ραβδί της ανοσίας.

Γέμισε το διαδίκτυο με εικόνες και βιντεάκια που αποδεικνύουν την απόλυτη παράνοια που έχει απλωθεί σε όλο το πλανήτη, κι αντί να κλαίμε, γελάμε σαν να είναι σκηνές από κάποια ταινία του Μίστερ Μπιν κι όχι η ζωή μας που ξεφτιλίζεται και το αύριο που γεννιέται ενσαρκωμένο στη φιγούρα ενός θλιβερού κλόουν που θα συμμετέχει σε ένα παγκόσμιο καρναβάλι.

Γυρίζω στη δουλειά μου τη Δευτέρα κι έχω λάβει ένα κατεβατό από οδηγίες που πρέπει να τηρήσω ευλαβικά. Μάσκες όλη τη διάρκεια του οκταώρου, γάντια, θερμομέτρηση, απόσταση από τους συναδέλφους "ασφαλείας", συνεχείς απολυμάνσεις, συναγερμός σε περίπτωση που κάποιος φτερνιστεί, βήξει, εμφανίσει αδιαθεσία. Ο εργασιακός χώρος που πρέπει να ζω, θα είναι μια επίσκεψη στη Σπιναλόγκα.

Η από απόσταση διδασκαλία πέτυχε και είναι ενθουσιασμένοι δάσκαλοι και γονείς. Τα παιδιά υπάκουσαν κι έμαθαν πως στο σχολείο, υποτίθεται προσωρινά, δεν πρέπει να αγγίζονται, να ανακατεύονται μεταξύ τους, να παίζουν όπως πριν, τοποθετημένα σαν στρατιωτάκια σε ασφαλείς αποστάσεις με τα πρόσωπα και τα μυαλά καλυμμένα από ένα σκιερό πέπλο. Γιατί δεν τους βάζετε καλύτερα εκείνη τη μάσκα που φόραγαν οι γιατροί στη μεγάλη πανούκλα να είναι και πιο θεατρικό, πιασάρικο το εφέ....

Να μάθετε στα μωρά πως το αρκουδάκι πρέπει να απολυμανθεί, το ρουχαλάκι να αποστειρωθεί και τα χεράκια να τρίβονται γερά με σαπούνια και αντισηπτικά, πως εκεί έξω παραμονεύει κάτι τρομακτικό, ονομάστε το μπαμπούλα για να το κατανοούν καλύτερα και να κοιτάνε το βράδυ διστακτικά κάτω από το κρεβάτι τους, ή στη μισάνοιχτη ντουλάπα μήπως ξεπροβάλει το τέρας με τα επτά μάτια και τα πενήντα χέρια.

Μα όλα αυτά είναι προσωρινά φωνάζει το μέλος του κοπαδιού, μην υπερβάλλεις, μην βλέπεις φαντάσματα εκεί όπου μόνο ζωντανοί προχωρούν, ναι σίγουρα είναι προσωρινά, είναι η ολοκλήρωση από το πρώτο κύμα. Πόσες φορές αυτές τις μέρες δυστυχισμένε σου επανέλαβαν πως το δεύτερο κύμα μπορεί να είναι χειρότερο?  Πως ασφάλεια δεν υπάρχει ακόμα κι αν το τέρας εξαφανιστεί από το χάρτη. Πρέπει να είσαι εν δυνάμει τρομοκρατημένος, έτοιμος και ενημερωμένος στο πόσο γρήγορα θα κρυφτείς στο λαγούμι σου στο επόμενο λάκτισμα του διαιτητή.

Κι ακόμα κι αν αυτό το κύμα δεν έρθει, η ουσία είναι πως ήδη στα παιδιά σου δίδαξες τον τρόμο. Τους δίδαξες το πόσο φυσικό είναι να ανταλλάσσουν την ελευθερία τους πίσω από το πέπλο της "κοινωνικής ευθύνης" Τους δίδαξες πως εκείνοι οι γονείς και εκείνα τα παιδάκια που δεν υπάκουαν ήταν κακοί άνθρωποι, ανεύθυνοι , επικίνδυνοι για το σύνολο και καταδικαστέοι. Τους δίδαξες πως η σίγουρη συμπεριφορά είναι καλού κακού να μην αγγίζεις τη συντροφιά σου στο παιχνίδι, το συμμαθητή στο διπλανό θρανίο να τον κοιτάς από μακριά, πως είναι απλό και δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, σημασία έχει να ΕΙΣΑΙ ΑΣΦΑΛΗΣ.

Τέσσερα δισεκατομμύρια πρόβατα απέδειξαν πως σε ένα χτύπο της κουδούνας μπορούν με τρόπο εκπληκτικό και πρωτόγνωρο να κλειστούν στο σπίτι χωρίς να βγάλουν κιχ. Όλοι μαζί, δισεκατομμύρια ψυχές σαν καλοκουρδισμένες μαριονέτες, έτοιμες από καιρό να υπακούσουν, να συμμορφωθούν, να αποδείξουν πως είναι οι οπαδοί μιας τάξης που σιχαίνεται τους ανυπότακτους και στοχοποιεί τους διαφορετικά σκεπτόμενους, τοποθετώντας τους στο περιθώριο που τους αναλογεί.

Ο τρομερός ιος, που μοιάζει με το τέρας της Μαίρης Σέλευ, εκείνης της 18χρονης κοπέλας που υλοποίησε τον εφιάλτη της μέσα από τα οράματα κάποιου Δόκτωρα Φρανκενστάιν. Το τέρας που φώναξε "είναι ζωντανό"!! και μετά του ξέφυγε και απόκτησε δική του υπόσταση και επιθυμίες. Η άτακτη νυχτεριδούλα που έφαγε ο Κινέζος και έφερε τα πάνω κατω στην ανθρώπινη συνέχεια. Ενα τέρας που υποκλίθηκαν μπροστά στη δύναμη του ηγεμόνες και υπήκοοι. Διασημότητες και ασήμαντοι. Υπερήλικες και νεογνά. Ένα τέρας που τρόμαξε ακόμα και τους δημιουργούς του με την εκπληκτική του δύναμη να εξαπλώνεται, να μολύνει και να δολοφονεί αθώους που μόλις λίγους μήνες πριν σχεδίαζαν τις καλοκαιρινές τους αποδράσεις και το επόμενο ραντεβού στο γυμναστήριο.

Τι κόσμο ονειρεύεστε για τα παιδιά σας? Αυτά τα παιδιά που έμαθαν πως είναι λογικό να μην δουν για ένα διάστημα το παππού και τη γιαγιά. Πως είναι λογικό να φοράνε ένα πανί στη μούρη τους και γάντια στα χέρια. Πως είναι λογικό να βλέπουν τον ήλιο με άδεια εξόδου. Πως είναι καλύτερα να είναι κολλημένα πίσω από μια οθόνη παρά να γρατζουνάνε τα γόνατα στο παιχνίδι της γειτονιάς. Τα παιδιά που έμαθαν πως είναι φυσιολογική η εικόνα των σεκιουρητάδων στην είσοδο στα μεγάλα μπακάλικα που δείχνουν που βρίσκεται το αντισηπτικό. Πως είναι φυσιολογικό να σταματάνε 4 εργάτες που πήγαιναν με ένα αυτοκίνητο στο εργοστάσιο, και να τους φουσκώνουν πρόστιμα μεγαλύτερα από το μεροκάματο τους γιατί ήταν όλοι μαζί στο αυτοκίνητο, ενώ στο εργοστάσιο θα ήταν μαζί με άλλους διακόσιους δίπλα δίπλα αλλά εκεί... δεν θα ήταν επικίνδυνο....

Να περιμένετε το δεύτερο κύμα και το τρίτο, μέσα σ΄αυτή τη κοινωνία που μετατρέπει τα μέλη της, σε φελλούς που θα επιπλέουν,  αλλά δεν θα μπορέσουν ποτέ να βυθιστούν στην ομορφιά της ζωής, και το τέταρτο και το δέκατο... αλλά εκεί οι φωνές που τώρα ακόμα μοιάζουν απλά μια παραφωνία στην ήσυχη "κανονικότητα" δεν θα μιλάνε, γιατί πιθανότατα θα βρίσκονται υπό παρακολούθηση είτε σαν τρομοκράτες είτε σαν επικίνδυνοι ψυχασθενείς.