ΜΗΝ ΞΕΚΛΕΙΔΩΣΕΤΕ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΩ...

 

Από σήμερα άκουσα οι μάσκες δεν είναι υποχρεωτικές στα ΜΜΜ.. Κάθομαι στριμωγμένη στο μετρό ανάμεσα στις υπόλοιπες σαρδέλες. Κοιτάζω. Μάσκες παντού. Η μαγνητοφωνημένη εντολή συνεχίζει να φωνάζει πάνω από τα κεφάλια ΑΧΤΟΥΜ ΑΧΤΟΥΜ... Κι εκείνη η κοπέλλα στη γωνιά φοράει 2 μάσκες και γάντια. Νομίζω πως η ζημιά που έχει γίνει είναι τεράστια. Ανθρωποι που έχασαν για πάντα τη ζωή τους όχι γιατί πέθαναν, αλλά γιατί έζησαν σαν ετοιμοθάνατοι. Ενοιωσαν, ακόμα και στα νεαρά, άβγαλτα ακόμα μυαλά τους εκείνο το παγερό άγγιγμα που επιτρέπεται να νοιώθουν μόνο όσοι έχουν λόγο σοβαρό... στο τέλος της ζωής. 

Είναι το παράδοξο της φυλακής για κάποιον που έκανε πολύ καιρό εκεί μέσα. Είναι η ξεκλείδωτη πια πόρτα, όμως ο κάτοικος του κελιού δεν θέλει να φύγει. Στέκει εκεί κοιτάζει, κάνει ένα βήμα και διστάζει να διασχίσει εκείνη τη ρίγα που χωρίζει την ύπαρξη από την ανυπαρξία. Δυο βήματα πίσω, σ΄αυτό που ξέρω που με κάνει να νοιώθω ασφάλεια. Δυο βήματα πίσω και δυο μάτια που αναζητούν απεγνωσμένα το δεσμοφύλακα. Να διαβεβαιώσει πως θα είναι εκεί να με προσέχει σαν αυτόκλητος πατερούλης. Να με μαλώνει όταν κάνω λάθος. Να με τιμωρεί αν είμαι ανυπάκουος.

Μια κοινωνία που δεν ωρίμασε ποτέ, βολεμένη στα υποκοριστικά της, σώματα μαθημένα να κάνουν βόλτες γύρω από τις σόλες των παπουτσιών, απειλήθηκε με θάνατο σε περίπτωση που προσπαθούσε να ξύσει λίγο εκείνες τις πληγές στη πλάτη που είχαν μείνει από τα σπαμένα φτερά. Μια κοινωνία που την εκπαίδευσαν άριστα οι δαιμόνιοι χειραγωγοί των ανθρώπινων ψυχών να λέει μάλιστα με αντάλλαγμα ένα μίζερο καταφύγιο, μια ησυχία ανωνυμίας και παράδοσης σ΄εκείνους που ξέρουν περισσότερα.

Θυμάστε εκείνο το παλικάρι που γελάγαμε που είχε μείνει στη Λισσαβώνα να πανηγυρίζει όταν τα φώτα είχαν πια σβήσει και οι φίλαθλοι είχαν τραβήξει το δρόμο της επιστροφής. Εκείνος ήθελε να μείνει για πάντα εκεί να ζει ξανά και ξανά το θρίαμβο. Αυτοί οι ταλαίπωροι που τα μάτια τους είναι καλωδιωμένα στις προσταγές μιας απάνθρωπης εξουσίας, θα μείνουν εκεί, με μάσκες, με γάντια, με ανθρωποφοβία, κοινωνιοπαθείς, μέσα στο κελί μιας ψυχής φυλακισμένης στα γρανάζια μια υπόγειας απειλής. Αν κάνεις αυτό, θα πάθεις εκείνο.

Οι εγκληματίες με περίσσιο θράσος περιφέρονται και ζητούν αποδοχή. Ζητούν αναγνώριση των μεγάλων επιτυχιών που έχουν στο βιογραφικό τους που είναι η εξής μία. Τρόποι υποταγής των δούλων. Το τραγικό βέβαια είναι πως εκείνοι που δεν θα περάσουν τη γραμμή δεν βλέπουν καν πως είναι κελί, σαν φωλίτσα το αισθάνονται, Δεν αναγνωρίζουν καν τους τυράννους, σαν πατερούληδες τους βλέπουν. 

Δεν θα φύγουν ποτέ... γιατί δεν ξέρουν που να πάνε,

ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΒΟΥΝΑ...

 

Θα γίνει δεύτερη, τρίτη είδηση, θα περάσει στα τελευταία σκαλοπατάκια ενημέρωσης. Γυρίστε λίγο πίσω και κάνετε έναν έλεγχο, πόσο καιρό ασχολήθηκε ο κόσμος με ΤΟ ΜΑΤΙ. Πόσο καιρό κρατάει κάθε αγανάκτηση. Με τον ίδιο τρόπο συνέχεια. Στην αρχή νομίζουμε πως μόλις ξεκινάει η επανάσταση. Υπάρχει μια σύμπνοια στο βρισίδι, στις απειλές προς τους τυράννους, κρεμάλες που ετοιμάζονται, εκφραστές της μαζικής οργής στα πληκτρολόγια. Νομίζει κανείς πως οι γκιλοτίνες είναι ήδη έτοιμες μπροστά στη Βαστίλη.

Μετά λίγο λίγο εμφανίζονται ανάμεσα στις αποκλειστικές για το τάδε έγκλημα ειδήσεις και κάποια είδηση για ένα σούργελο που φοράει με ιδιαίτερο στυλ αυτή τη καμπαρντίνα, ένας σεφ που προτείνει πως κάνουμε ένα βίγκαν παστίτσιο, μια πρόταση εξόδου για το σαββατοκύριακο σε μαγευτικές κοντινές διαδρομές.

Η πόρνη η ιστορία έχει βγάλει βρώμα εδώ και καιρό πως ξοφλήσαμε, και οι σκουπιδιάρηδες μαζεύουν τις εμμονές μας, αλλά αρνούμαστε ακόμα να παραδεχτούμε πως μας αρέσει το χαμόμηλο, και συνεχίζουμε να καταπίνουμε δόσεις καφεΐνης και νικοτίνης για να αποδείξουμε πως μια ελάχιστη μαγκιά έχει μείνει ακόμα μέσα μας.  

Νομίζω πως μας κοιτούν και τους προκαλούμε απίστευτη ανία.. Θα κάνουν κι άλλα εγκλήματα, θα μας πάνε ως το πάτο του βούρκου σπρώχνοντας τις ζωές μας σαν αποφάγια που αρχίζουν να βρωμάνε. Και νομίζω πως θα το κάνουν ελπίζοντας πως κάτι θα κάνουμε διαφορετικό, έστω ελάχιστο, γιατί πλέον δεν μπορούν να παίξουν ούτε στοίχημα με τη κατάντια μας.

Μνημόνια, πτώχευση, αυτοκτονίες, Μαρφίν, Μάτι, Τρένο, μίζες και ξεπούλημα, φάκελοί στοιβαγμένοι στα εισαγγελικά γραφεία γεμάτοι σκόνη και μυγάκια, μύτες τρυπημένες από μπατονέτες, μπράτσα τρυπημένα από πειραματικά σκευάσματα, ξαφνικίτιδες, ψυχοφάρμακα με τις χούφτες, στους άθλιους της νέας εποχής, και απέναντι τους οι υπόλοιποι. Οι γραμμωμένοι με αναβολικά εγκέφαλοι, τα παραφουσκωμένα βυζιά και χείλια,  τα σούργελα είδωλα μιας αποικίας σε απόλυτη παρακμή, που χωρίζεται σε δυο κατηρορίες… τους «τι θα απογίνω» και τους «στ’@ρχίδια μας όλα»

Και στη μέση οι απεργίες γιαλατζή , οι διαμαρτυρίες που βαράνε τοίχο αδιαπέραστο, οι απειλές στυλ κωμωδίας του παλιού ελληνικού κινηματογράφου… «κρατάτε με ρε, γιατί μπορεί να γίνω πολύ επικίνδυνος»

Κι όσοι γράφουμε κείμενα όπως το παραπάνω, νομίζουμε πως κάτι σπουδαίο κάναμε γιατί είμαστε οι ανοιχτομάτηδες ανάμεσα στους τυφλούς, ενώ στην ουσία απλά είμαστε πνευματικοί νάρκισσοι, που θέλουμε να είμαστε σε ένα επίπεδο πάνω από τους «αδιάβαστους».

Τι είναι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ πράγμα που θα έδινε μια λύση στην άθλια επανάληψη μιας στημένης και αηδιαστικής καθημερινότητας, της αποικίας των μυρμηγκιών.

Οι στίχοι από ένα τραγούδι που άκουγα χθες καθισμένη σε ένα παγκάκι με τον ήλιο να απλώνεται παντού κάτω από ένα υπέροχο ουρανό, χαζεύοντας μια χελωνίτσα στο γρασίδι που προσπαθούσε να φθάσει κάτω από ένα θάμνο, κι ένα μικρό κοριτσάκι που την κοίταζε γεμάτο απορία…

 

Έγινε τούτη η πόλη ένα άδειο πορτοφόλι και δεν έμαθε.

Ζει το μαύρο της το χάλι και μυαλό δεν έχει βάλει απ΄όσα έπαθε.

Τετρακόσια χρόνια σκλάβοι, ευρωπαίοι τώρα οι μπράβοι μας λιντσάρουνε

και ζητάνε το μεδούλι, ούλοι δούλοι μα τ' αρχίδια μας θα πάρουνε.

 

Γοργά! Όλοι για τα βουνά, στη σπηλιά μας αν έρθουν θα φαν' τουφεκιά.

Σεμνά, λυκανθρώποι σεμνά, γιατί το αίμα μας βράζει για τη λευτεριά.

 

Θα φυτέψω δυο ντομάτες, δυο μαρούλια, δυο πατάτες. Ζήτω η φύση μας.

Γιατί μέσα στην Αθήνα, κλωνοποιημένη πείνα θα θερίσει εμάς.

Κι όλοι θα χτυπούμε κάρτα για να πιούμε μια κανάτα, Όχι βρε αδερφέ.

Δε βαστάει η ψυχή μου να ελέγχεται η ζωή μου από ένα χαφιέ.

 

Γοργά! Όλοι για τα βουνά στη σπηλιά μας αν έρθουν θα φαν' τουφεκιά.

Σεμνά, λυκανθρώποι σεμνά, γιατί το αίμα μας βράζει για τη λευτεριά.

ΑΠΟΧΗ ? Η ΜΟΡΦΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΠΟΥ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ ΤΡΕΛΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ!

 Βλέπω σε πάρα πολλές σελίδες «επαναστατών του πληκτολογίου» ένα κάλεσμα για αποχή από τις εκλογές. Διαβάζω τι γράφουν για να μπορέσω να καταλάβω με ποιο τρόπο η αποχή θα πειράξει έστω και μια τρίχα από τα @ρχίδια του συστήματος. Κι επειδή δεν βλέπω κάτι τέτοιο, άρχισε να μου μυρίζει λίγο άσχημα όλη αυτή η συντονισμένη υποκίνηση της επανάστασης «δεν ψηφίζω κανέναν σας ρε».

Ας τα πάρουμε τα πράγματα λίγο από την αρχή λαμβάνοντας υπόψη τον εκλογικό νόμο. Ξέρετε και το 10% να πάει να ψηφίσει κυβέρνηση θα κάνουν και θα σας γράψουν κανονικά εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Κι επειδή όλα τα κομματόσκυλα θα έχουν ρίξει τη ψήφο τους στους θεούς που υπηρετούν, υπάρχει η πιθανότητα η επόμενη κυβέρνηση να είναι «αυτοκρατορική» στο κοινοβούλιο χωρίς κανένα αξιόλογο αντίλογο, κι εμείς όλοι να υπηρετούμε αυτά που γουστάρει το 10% των ψηφοφόρων.

Όταν κλείσουν οι κάλπες δεν θα μετρήσουν οι ψήφοι εκείνων που δεν πήγαν να ψηφίσουν, θα μετρήσουν εκείνοι που ψήφισαν. Τελεία και παύλα. Με αυτή τη λογική ναι η αποχή θα είχε ιδιαίτερο νόημα αν υπήρχε πλαφόν δικαιοσύνης στο σύστημα. Δηλαδή αν δεν πάει να ψηφίσει τουλάχιστον το 50% κυβέρνηση δεν μπορεί να γίνει και πάμε για άλλα. Μην κάνετε όνειρα δεν πρόκειται να συμβεί.

Το κίνημα λοιπόν «μη ψήφου» μας έχει τρελάνει αυτές τις ημέρες να χτυπάει της καμπάνες να μας ξυπνήσει και υπερασπίζεται με τόσο πάθος αυτή την επιλογή, ούτε ιεραπόστολοι ταγμένοι σε ιερό σκοπό να ήταν.

Ποιοι είναι όμως εκείνοι που επιλέγουν αποχή?

Δύο είναι οι κατηγορίες. Οι ούτε καν σηκώνομαι από το καναπέ βαριέμαι.

Και οι δεν θα ψηφίσω κανένα καριόλη σας φτύνω όλους.

Οι πρώτοι εντάξει, δεν το συζητάμε, ασχολίαστο (εκτός των ανθρώπων που πράγματι έχουν ένα πρόβλημα υγείας και δεν μπορούν να μετακινηθούν)

Οι δεύτεροι που με την αποχή αποφασίζουν να ρίξουν ένα γερό φτύσιμο σε όλους, την επόμενη των εκλογών θα τους έρθει πίσω το φτύσιμο από εκείνους που ψήφισαν και έβγαλαν ακριβώς εκείνο που επιθυμούσαν. Εκτός κι αν κάποιοι ζουν με τη φαντασίωση πως τα αφεντικά αν τους κρατήσουμε μούρη θα βάλουν τη γάτα τους να κλαίει.

Είναι πολύ περίεργο ένα κίνημα που λίγο πριν την ψήφο σηκώνει λάβαρα για μια δική του επανάσταση και στην οποία συμμετέχουν όλοι εκείνοι που τον υπόλοιπο χρόνο που οι τύραννοι πατάνε στο λαιμό τους σκλάβους δεν έχουν οργανώσει μια πραγματική επανάσταση, δεν έχουν βγει στους δρόμους, δεν έχουν απειλήσει κανέναν παρά μόνο λόγια ακίνδυνα που οι δυνάστες τους διαβάζουν και κάνουν χαβαλέ.

Κι εντάξει ας επιλέξουμε να ενταχθούμε στο κίνημα της αποχής, κι ας υποθέσουμε πως γίνεται το θαύμα και ένα 60-70% δεν πάει να ψηφίσει, και γίνεται και δεύτερο θαύμα και το κόμμα που θα είναι νικητής αλλά με τέτοια μειοψηφία λέει, τίποτα δεν κυβερνάω έτσι, άκυρες οι εκλογές.

Παρακάτω.. Τι προτείνει το κίνημα? Για να ακούσω. Εχει έτοιμη κάποια αντιπρόταση για ξεκαθάρισμα του τοπίου? Θα μας προτείνει συγκεκριμένα πράγματα  που θα ανατρέψουν όλο το σάπιο σύστημα, κάποιο πρόγραμμα και την ομάδα που θα έχει έτοιμη να πραγματοποιήσει την μεγάλη αλλαγή? Α ναι γιατί δεν έφτιαχνε ένα κόμμα να πάμε να το ψηφίσουμε όλοι? Αν δεν έχει να προτείνει τίποτα άλλο από αποχή και διαμαρτυρίες του πληκτρολογίου τι σοβαρότητα μπορεί να έχει?

Δεν μπορεί να σκέφτεται κάποιος πως στ΄αλήθεια η αποχή από τις εκλογές θα «ρίξει το σύστημα». Είναι τουλάχιστον για γέλια μια τέτοια σκέψη. Η μόνη αποδεκτή αιτία να μην πάει κάποιος να ψηφίσει συνειδητά είναι πως ΕΚΑΝΕ ΜΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΜΕΛΕΤΗ, σε ΟΛΑ τα κόμματα που βάζουν υποψηφιότητα, ΕΚΑΝΕ ΕΝΑΝ ΕΛΕΓΧΟ ΣΟΒΑΡΟ, των ανθρώπων που ζητάνε τη ψήφο, είδε πως δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΕΝΑ, που να αξίζει, και ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΧΗ ΤΟΥ, δεν πάει γιατί δεν είναι ο τύπος που θα εκλέξει το μη χειρότερο.

Αυτός ο άνθρωπος όμως λειτουργεί σαν μονάδα, αναφέρει το σκεπτικό του και δεν φαντασιώνεται πως είναι ο μέγας επαναστάτης. Ισα ίσα είναι πολύ λυπημένος και απογοητευμένος και θα επιθυμούσε διακαώς να υπάρξει μια κίνηση άξια των ιδεών του να την υποστηρίξει με την ψήφο του.

Προσωπικά αυτές τις εκλογές θα παρακολουθήσω όλους τους υποψήφιους, κόμματα που θα ζητήσουν τη ψήφο μου. Αν δω κάτι αξιόλογο δεν με ενδιαφέρει αν θα έχει τόση δύναμη ώστε να μπει στη Βουλή, θα το ψηφίσω για να το στηρίξω έστω κι αν πάρει ένα ψήφο. Τώρα σκεφθείτε αν αυθόρμητα πείτε τη γνωστή φράση «όλοι το ίδιο σάπιοι είναι» σκεφθείτε, μήπως ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΞΕΙ Η ΑΠΟΧΗ ΣΑΣ?

Επίσης μια παράκληση στους φίλους. Επειδή κυκλοφορούν μεγάλα λαμόγια και καλά εκπαιδευμένα πρακτοράκια σε διάφορες τάχα « επαναστατικές πατριωτικές σελίδες» και «κανάλια» μη μασάτε σαν χάνοι. Μας κυβερνούν απατεώνες που θα έσκιζαν τα μνημόνια σε ένα βράδυ ή οι άλλοι που θα έσκιζαν τη συμφωνία για τις Πρέσπες. Και όλοι μαζί μας τρομοκράτησαν, μας εκβίασαν, μας έβαλαν πρόστιμα, μας φυλάκισαν στα σπίτια, πέταξαν στο δρόμο εργαζόμενους για τα κ@λοεμβόλια τους, ο λαός εξαθλιώνεται,

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΧΗ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ.

Ένα κίνημα πολιτών είναι εκείνο που χρειαζόμαστε αποφασισμένων και ικανών να ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΕΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΤΗ ΚΑΘΟΔΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ,  ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΡΑΞΗ ΤΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ και όχι μόνο να φλυαρούν.

Εννοείται πως εκτός από το τι προτείνει κάποιος εξετάζουμε και ποιος είναι αυτός. Γιατί αν ένας κλεφταράς, ένας δολοφόνος, κάποιος αποδεδειγμένα σάπιος , μου προτείνει να φτιάξουμε μια κοινότητα που θα μοιάζει στο μικρό σπίτι στο λιβάδι ε θα είμαι πολύ μ@λάκας αν τον πιστέψω.  

ΧΟΡΤΑ ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΜΑΖΕΥΕΙΣ?

 

Είμαστε στα 3 χρόνια από τότε που ξεκίνησε το μεγάλο πείραμα. Ενας ιος που ήρθε για να επιβεβαιώσει μια πραγματικότητα που έχει σιγά σιγά κατασκευαστεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ήθελαν να δουν με τα μάτια τους οι σαδιστές και να νοιώσουν μια απόλυτη ικανοποίηση επιτυχίας, πως μπορεί μια ολόκληρη ανθρωπότητα να σταθεί στο ένα πόδι, κάθε λεπτό που ο αρχηγός του παιχνιδιού θα φώναζε «στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα κι αγέλαστα». Σκέψου την ηδονή μόλις προφέρεις το «αγέλαστα» με ένταση να δεις όχι ένα, δύο ή τρεις παίκτες αλλά κάτι δισεκατομμύρια να στέκονται σούζα…

Στη διάρκεια των χρόνων της αρρώστιας αποδείχτηκε πως η κοινωνία των ανθρώπων ήταν ήδη άρρωστη πριν την αγγίξουν τα μπαλάκια της κορώνας. Η κοινωνία ήταν απροστάτευτη γιατί δεν είχε πλέον δικά της «μπαλάκια». Μου φαίνεται πως από την εικόνα του τρομοκρατημένου που έμπαινε μόνος του στο αυτοκίνητο του φορώντας 2 μάσκες και γάντια, μέχρι την πιο πρόσφατη εκείνου που πανικόβλητος έτρεχε να προμηθευτεί αλυσίδες σε μια πόλη που έψαχνε να βρει που έχει πέσει άραγε το χιόνι, τα έχω δει όλα ή σχεδόν όλα.

Για τις μεγάλες φυσικές καταστροφές μπορούμε άνετα να κατεβάζουμε νούμερα, για τα νούμερα όμως που πέθαναν, σακατεύτηκαν ή έχασαν τα λογικά τους μόνιμα, από το μεγάλο πείραμα, δεν θα μιλήσει κανείς τώρα, ίσως πολλά χρόνια μετά κάποιος ιστορικός του μέλλοντος να αφηγηθεί τα γεγονότα με πιο ξεκάθαρο τρόπο.

Αν κάποιος προσπαθούσε με δυσκολία να κατανοήσει το «μάτριξ» κι έχει ακόμα την ικανότητα να σκέφτεται έξω από τα κουτάκια, τώρα είναι πανεύκολο να δει πως ακριβώς λειτουργεί. Δεν χρειάζεται να αλυσοδέσεις κάποιον, για να τον κάνεις σκλάβο των ορέξεων σου, όλα γίνονται σε επίπεδο μυαλού όχι σάρκας. Με τα απόλυτα εργαλεία, τηλεόραση-διαδίκτυο, κάνεις το μυαλό χυλό και τον απλώνεις σε φορμίτσες να ξεροψηθεί και να πάρει το σχήμα που γουστάρεις.

Ο αποχαυνωμένος δούλος δεν ξέρει αν θα παγώσει ή όχι, περιμένει να του το πεις. «Τώρα κάνει πολικό ψύχος και αν βγεις έξω θα γίνεις παγάκι». Την ίδια στιγμή το σώμα του θα καμπουριάσει ακόμα κι αν είναι μέσα στο σπίτι ασφαλής στη ζεστασιά του και θα νοιώσει την ανατριχίλα του παγωμένου θανάτου. Τον έχεις μεταφέρει από τα Κάτω Πατήσια στην Αλάσκα σε δευτερόλεπτα!

Πολλοί φωνάζουν θα έρθει η ώρα να καταδικάσουμε τους ενόχους. Και ποιοι είναι οι ένοχοι? Ο απαγωγέας ή το θύμα, με σύνδρομο Στοκχόλμης που κοιτάζει το δήμιο του σαν Θεό? Να κρεμάσεις τον τύραννο και να αφήσεις τον σκλάβο στη κατάντια του? Πως θα ζήσει χωρίς αλυσίδες αφού οι αλυσίδες δεν είναι πια στο σώμα του, αλλά έχουν τρυπώσει στα βάθη της ύπαρξης του και το κλειδί έχει πεταχτεί εδώ και καιρό.

Ποιον φαντάζεσαι να πολεμάει ξυπόλητος στα χιονισμένα βουνά στον ένδοξο αγώνα? Εκείνον που από το κλιματιστικό του σπιτιού, μπαίνει σε εκείνο του αυτοκινήτου, μετά σε εκείνο του γραφείου? Ποια γυναίκα θα φυλάξει τα νώτα? Εκείνη που έψαχνε απελπισμένα οδηγίες στο διαδίκτυο πως αφαιρείται το μόνιμο μανικούρ, γιατί ω καταστροφή είχαν κλείσει τα νυχάδικα? Μήπως εκείνους που πέταγαν έξω από το σπίτι φίλους ή συγγενείς σαν να ήταν λεπροί, και σε κάθε άνθρωπο έβλεπαν τη πιθανότητα αν τον αγγίξουν να βρεθούν με ένα σωλήνα στο στόμα? Μήπως υπολογίζει κανείς στα φουσκωτά σούργελα που μετράνε κοιλιακούς και τατουάζ και ιδρώνανε με τη μασκούλα στη μούρη και το μπράτσο τρυπημένο από το θαυματουργό σκεύασμα?

Μήπως υπολογίζεις τις στρατιές από νάρκισσους που υπάρχουν με μοναδικό σκοπό να ζητιανεύουν το θαυμασμό και την απάντηση από το καθρέφτη πως είναι οι ωραιότεροι στο κόσμο. Που δεν έχουν κρατήσει ποτέ ένα όπλο στο χέρι τους, δεν έχουν σκαρφαλώσει στ΄αλήθεια σε ένα βουνό παρά μόνο στο διάδρομο του γυμναστηρίου, κι αποδεικνύουν το πόσο γ@μάτοι είναι αν τερματίσουν το βιντεοπαιχνιδάκι καλύτερα από τους κολλητούς? Οι νέες Σπαρτιάτισσες είναι εκείνες με τα φουσκωμένα βυζιά και τις τραβηγμένες μούρες, ή μήπως εκείνες που θέλουν 350 καλούδια για να συμμαζέψουν το σπίτι και να μαγειρέψουν ένα φαΐ, ή μήπως εκείνες που φάσκιωσαν τις μούρες των μωρών τους με μάσκες και τα έσυραν στους καλούς γιατρούς για τρύπημα?

Ω, ναι το ξέρω διαμαρτύρεσαι γιατί δεν είσαι έτσι. Ωραία να μετρηθούμε πόσοι είναι οι «μη έτσι?»  Πόσοι είναι ακόμα ικανοί για αυτοσυντήρηση, να βρουν φαί χωρίς σουπερ μάρκετ, να φτιάξουν ένα καταφύγιο, να ψαρέψουν ένα ψάρι, να μαζέψουν χόρτα από το βουνό έστω αυτό? Πόσες γυναίκες μπρούν να πλύνουν χωρίς πλυντήριο, να μαγειρέψουν χωρίς κεραμικές εστίες, να ζυμώσουν ένα ψωμί, να φασκιώσουν το μωρό χωρίς ετοιματζίδικες πάνες? Νομίζω πως ένα ξερονήσι, μερικές σκηνές, πετονιές για ψάρεμα κι ένα μαχαίρι για κυνήγι και χόρτα, θα μας βόλευε όλους…

Προχτές στη δουλειά επειδή έκαναν σαν παλαβοί και μου είχαν σπάσει τα νεύρα με τα κλιματιστικά που τα έχουν βάλει στο φουλ κι αρρωσταίνω, τους είπα πως στο σπίτι δεν έχω θέρμανση (όντως δεν έχω) και με κοίταξαν όπως κοιτάνε μια παλαβή. Σκέφθηκα τους άντρες συναδέλφους να πηγαίνουν με κάτι πανιά τυλιγμένα στα πόδια σαν παπούτσια στο Πάρνωνα και  στο Ταυγέτο με χιόνια όπως πήγαιναν οι παππούδες μου, και τις γυναίκες να πλένουν τα ρούχα στο παγωμένο ποτάμι όπως οι γιαγιάδες μου. Κι είπα γ@ματα...

ΦΘΗΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ - ΑΚΡΙΒΟΙ ΧΙΜΠΑΤΖΗΔΕΣ

 

Έκτακτο (Τέλη Ιανουαρίου) – έρχεται πολύ κρύο…

Έκτακτο (χειμώνας) – έχουμε μια επιδημία γρίπης…

Σε πρώτη φάση μπορούμε να κατανοήσουμε πως μας βλέπουν σαν χαζά παιδάκια? Γιατί από απλή αξιοπρέπεια ένας δημοσιογράφος ακόμα και ηλίθιος, δεν θα έβαζε ποτέ την λέξη έκτακτο, τον μήνα Ιανουάριο, για να ενημερώσει πως θα κάνει πολύ κρύο. Δεν θα το έβαζε γιατί θα γέλαγε ο κόσμος μαζί του. Όμως τώρα το γράφει. Γιατί? Γιατί ο ηλίθιος δεν είναι αυτός αλλά ο κόσμος που θα το διαβάσει και θα το θεωρήσει είδηση. Κι αυτός το έχει καταλάβει. Πως κυκλοφορούν άνθρωποι ανίκανοι πλέον να δημιουργήσουν σκέψη.  Δεν μπορεί να έχει την ικανότητα σκέψης, κάποιος ο οποίος θα νοιώσε πως συμβαίνει κάτι πρωτόγνωρο γιατί το χειμώνα κάνει κρύο και κυκλοφορεί παντού μια κάποια μορφή γρίπης.

Μιλάνε κυρίως οι συνομωσιολόγοι για κάποιο σκοτεινό παγκόσμιο κέντρο εξουσίας που ελέγχει όλο το πλανήτη και είναι παντοδύναμο. Αν υπάρχει,  δεν νομίζω πως είναι θέμα παντοδυναμίας. Απλά είναι ζήτημα απόλυτης αδυναμίας των κοπαδιών που ελέγχει. Ο τραμπούκος δεν βρίσκει έδαφος να απειλεί κάποιον που δεν φοβάται, απειλεί κάποιον που θα πάρει πρέφα πως είναι κοτούλα. Πολλές φορές κάποιος νταής έχει εκτοξεύσει τις απειλές του κι αν απέναντι του στέκεται κάποιος που δεν μασάει ένα σπρωξιματάκι να του κάνει εκείνος μπορεί να βάλει τα κλάματα!

Θα μπορούσαμε να πούμε πως έχει δουλέψει ένα ολόκληρο σύστημα για να ΚΑΤΑΝΤΗΣΕΙ τους ανθρώπους άβουλα πρόβατα. Όμως, υπάρχει το όμως. Μια μερίδα ανθρώπων έχει ΑΝΟΣΙΑ στον ιο του φόβου, της τρομοκρατίας. Σκέφτεται έξω από το κουτί, βλέπει διαφορετικά τα πράγματα, μεταφράζει αλλιώς ο εγκέφαλος τις πληροφορίες που δίνονται στη μάζα. Γιατί άραγε? Ο «διαφορετικός άνθρωπος» εκείνος που κρύβει μέσα του τον εξερευνητή του μυστηρίου της ζωής, εκείνος που γοητεύεται να ταξιδέψει στα αχαρτογράφητα μέρη, εκείνος που δεν υιοθετεί τον μαζικοποιημένο τρόπο σκέψης των σκλάβων, αλλά «δημιουργεί» με ελεύθερη αντίληψη, γεννιέται έτσι ή γίνεται?

Ολοι γεννιόμαστε σκλάβοι δούλοι στην υπηρεσία, ψυχοπαθών τυράννων που έχουν κατασκευάσει ένα οικοδόμημα στα μέτρα τους. Γιατί μέσα σε όλο το υποταγμένο κοπάδι, υπάρχουν εκείνοι που σπάνε το φράχτη και φεύγουν στο δάσος?

Η προσωπική μου άποψη? Γεννιούνται έτσι. Είναι το ελαττωματικό μοντέλο, στην μαζική παραγωγή ανθρώπων σκλάβων. Υπάρχει κάτι που ξέφυγε από τους κατασκευαστές. Η κορωνο – ιστορία έφερε στην επιφάνεια αυτό το «γενετικό ελάττωμα» σε όλο του το μεγαλείο. Ισως και οι ίδιοι που κατασκεύασαν την παγκόσμια μόλυνση, η οποία τελικά μόλυνε οριστικά και ανεπανόρθωτα τα μυαλά και την υγεία των σκλάβων, μέσα στο πείραμα, όπως και σε όλα τα πειράματα, παρακολούθησαν την συμπεριφορά της ομάδας ελέγχου.  (Σε κάθε πείραμα υπάρχουν δύο ομάδες, εκείνη πάνω στην οποία ασκείται το ερέθισμα (π.χ. εμβόλιο) κι εκείνη στην οποία δεν ασκείται (ανεμβολίαστος).  

Το συγκεκριμένο πείραμα λειτούργησε με μυστήριο τρόπο . Γιατί ενώ ο συνεχής βομβαρδισμός περί της «σωτηρίας από το θάνατο» μέσω ενός φαρμάκου θα έπρεπε να έχει δημιουργήσει ισχυρές αντιστάσεις ασθενείας στους εμβολιασμένους (έστω και σαν δύναμη placebo) και από την άλλη θα έπρεπε να έχει ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΕΙ τους ανεβολιάστους (αν δεν το κάνεις θα πεθάνεις ή θα βασανιστείς αφόρητα) συνέβει το αντίθετο. Ένα μεγάλο κομμάτι της πρώτης ομάδας μετατράπηκε σε ένα μόνιμα τρομοκρατημένο και ασθενές υποκείμενο και η δεύτερη ομάδα ένοιωσε ακόμα πιο δυνατή και ελεύθερη φόβου….

Είχα διαβάσει κάπου πως σε ένα πείραμα που είχε γίνει στις αρχές του 20^ου αιώνα (δεν θυμάμαι ακριβή χρονολογία) για το κοινό κρυολόγημα επειδή αυτό συναντάται στους χιμπατζήδες και τους ανθρώπους μόνο, κι επειδή οι χιμπατζήδες ήταν ακριβοί για πειράματα χρησιμοποιήθηκαν οι φοιτητές της ιατρικής.

Νομίζω πως τα σύγχρονα πειράματα θα έχουν ακριβώς αυτό το πρόβλημα σχετικά με τα πειραματόζωα. Οι χιμπατζήδες κοστίζουν….