ΜΗΝ ΑΠΟΡΕΙΤΕ, ΑΥΤΟΥΣ ΞΕΡΟΥΝ ΑΥΤΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΙ.

 

Παιδιά για να μην πέφτουμε συνέχεια από τα σύννεφα με διάφορα που γίνονται ας θυμηθούμε πως υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού που πιστεύει πως η κυβέρνηση στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και είναι ικανοποιημένοι κυρίως με τους χειρισμούς στο θέμα της παγκόσμιας ψυχοπάθειας,  συγνώμη πανδημίας ήθελα να γράψω!!!! ένα άλλο μέρος πιστεύει πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι όντως το κόμμα της μεγάλης αλλαγής αλλά έκανε απλά κάποια "λαθάκια" !!!και ένα ένα τρίτο πιστεύει πως το ΠΑΣΟΚ ήταν ευλογία για τον τόπο!!!

Σε αρκετούς από εμάς αυτές οι πεποιθήσεις μοιάζουν αδιανόητες ένα ανέκδοτο με μόνη εξήγηση , πως αυτοί οι πληθυσμοί αποτελούνται απλά από δύο κατηγορίες τους βολεμένους και τους ανόητους. Επειδή όμως όλη η περίοδος της μεταπολίτευσης ήταν ελεγχόμενη σε κάθε επίπεδο (άρα και σε επίπεδο μπουγάδας στον εγκέφαλο) από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και όταν το έφτασαν στο αμήν και άρχισαν να ξυπνάνε και οι μισοπεθαμένοι "φύτρωσε" από τις εφεδρείες ο Αλέξης, υπάρχει μια λογική.

 Αν το μυαλό έχει απωλέσει την ικανότητα ελεύθερης σκέψης και το σώμα έχει δημιουργήσει ακριβώς τις ανάγκες που το σύστημα του έχει επιβάλει μέσω ενός συνεχόμενου βομβαρδισμού ψεμάτων και άχρηστων μοντέλων ζωής, αυτό το πλάσμα έρμαιο του καταναλωτικού εθισμού που ορίζει την ύπαρξη του, θα νοιώθει ΟΙΚΕΙΟΤΗΤΑ με όποιον του προσφέρει τα παιχνιδάκια του, και όχι με εκείνους που του παρουσιάζουν ένα άλλο τρόπο σκέψης και ζωής που αναγκαία προϋπόθεση είναι να πετάξει τα σκουπίδια που μολύνουν την ύπαρξη του, και να κοιτάξει με άλλα μάτια την ουσία της ζωής.

Ναι υπάρχουν πολλοί που θα ψηφίσουν ΠΑΛΙ τους ίδιους κατεργάρηδες γιατί απλά αυτούς ξέρουν αυτούς εμπιστεύονται. Είναι σαν τα παιδάκια που μπορεί ο μπαμπάς τους να τα δέρνει καμιά φορά, αλλά είναι ο μπαμπάς, μαζί με τις σφαλιάρες τους παρέχει ένα σπίτι να μένουν, φαγάκι, τα παιχνιδάκια, το χαρτζηλίκι. Άλλωστε αυτός ακριβώς τους εκπαίδευσε στο τι είναι καλό και τι κακό, τι είναι σωστό τι είναι λάθος, τι είναι το καλό και τι είναι το κακό παιδί. Ολες οι παραπάνω κατηγορίες ανήκουν στον ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ. Είναι σχεδόν αδύνατον να επιθυμήσουν ΤΟΥΣ ΑΠΕΙΡΟΥΣ ΚΟΣΜΟΥΣ που επεκτείνονται πέρα από αυτόν.

Γιατί αν τον υποπτευόντουσαν θα ένοιωθαν μια συνεχή ανάγκη απόδρασης, ένα συναίσθημα ανώμαλης αναπνοής γιατί δεν θα μπορούσαν να λάβουν το απαραίτητο οξυγόνο μέσα στα κλουβιά, θα ονειρευόντουσαν να πετάξουν μακριά από το χέρι που τους ταΐζει καναβούρι και σκλαβιά, και θα έψαχναν τρόπους να το πετύχουν. Πως μπορείς όμως να αγαπήσεις ένα παιδί που δεν έχει γεννηθεί ακόμα? Αυτό που για πολλούς από εμάς είναι ο ουσιαστικός λόγος ύπαρξης και που προσπαθούμε με κάθε τρόπο να τρέφεται, να μεγαλώνει και να γίνει τόσο δυνατός κάποια μέρα που να υποτάξει την ανοησία, σε άλλους είναι αόρατος, ανύπαρκτος.

Το συναίσθημα ελευθερίας που στενάζει μέσα μας και θέλει να βγάλει μια κραυγή, στους περισσότερους δεν είναι τίποτα άλλο πλέον από μια ανούσια ενόχληση.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι πως και πότε οι μαζάνθρωποι θα αρχίσουν να μετατρέπονται σε σκεπτόμενες μονάδες, αλλά τι πρέπει να κάνουμε εμείς. Πως μπορουμε να δώσουμε μορφή στο σχέδιο ελευθερίας που έχουμε σχηματίσει μέσα στο μυαλό μας. Ποιές είναι οι κινήσεις που θα μας οδηγήσουν πέρα από τα σιωπηλά τείχη της υποταγής. Δυστυχώς δεν μπορώ να προτείνω μια ΟΜΑΔΙΚΗ ΛΥΣΗ. Προς το παρόν αυτό που προέχει είναι να φυλάξουμε τους ευαυτούς μας, να μην υποκύψουμε, να λειτουργούμε έτσι στη καθημερινότητα μας ώστε να κάνουμε όλο κι ένα βήμα πιο πέρα από το κελί. 

Η ανθρωπότητα κάποια στιγμή θα αλλάξει πουκάμισο όπως κάνουν τα φίδια. Και με το παλιό πουκάμισο θα πεταχτούν σαν απόβλητα όλα αυτά τα σιχαμένα ανθρωποειδή που τώρα γελάνε. Τα υπάκουα παιδιά τους θα ξυπνήσουν μέσα σε ένα εφιάλτη. Νομίζω πως ήρθε ο καιρός που η ΦΥΣΗ θα αποβάλλει το ΑΦΥΣΙΚΟ. Ας φροντίσουμε να έχουμε κρατήσει δυνάμεις γιατί θα χρειαστεί πολλή δουλειά...

ΜΠΕΣ ΣΤΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥΣ…

 

…Αν έχεις όρεξη να σπαταλήσεις φαιά ουσία.

Ενώ έχει βγει ανακοίνωση από τα αφεντικά «καταργείται η υποχρεωτικότητα της μάσκας» τα άριστα πλέον εκπαιδευμένα πειραματόζωα, ξεπερνούν το «κάποιος με διατάζει και το κάνω» και περνάνε στη φάση, «θα συνεχίσω να κάνω αυτό που με έμαθε το αφεντικό μου να κάνω, ακόμα κι αν δεν μου το ζητάει πια». Είναι εντυπωσιακό, είναι κάτι που παρακολουθούμε σε ζωντανή μετάδοση στο Τρούμαν σόου. Αυτό και μια σωρεία άλλων πειραμάτων που δυστυχώς είναι όλα επιτυχημένα.

Γυρίστε τα κεφάλια στη τάδε είδηση, κλάψτε, οργιστείτε, εντάξει τώρα έληξε, γελάστε και χτυπήστε τα χέρια χαρούμενοι, όπα τώρα έχουμε άλλο σοβαρό, κάντε πρόσωπο σκυθρωπό, οκ πέρασε, ξεφυσάτε ελεύθερα. Μιλάμε για μια κατάσταση θεάτρου σκιών, όπου ο κάθε καραγκιόζης μπορεί να κάνει κάτι μόδα, ο κάθε ανώμαλος μπορεί να βρει βήμα, κι ο κάθε απατεώνας μπορεί να παριστάνει το σωτήρα.

Πόση ασφάλεια μπορεί να νοιώθει κάποιος στα δεσμά του? Άνθρωποι γύρω μας δεν είναι τίποτα άλλο πλέον από καναρίνια συνηθισμένα σε ένα κλουβί που ακόμα κι αν τους ανοίξεις το πορτάκι δεν πρόκειται να πετάξουν μακριά. Είναι ασφαλή στη φωλίτσα και ευγνωμονούν το χέρι που τους βάζει κάθε μέρα κανναβούρι, ένα φυλλαράκι μαρούλι και νεράκι…

Νομίζω πως αν κάποιος ξαφνικά κάνει ένα μεγάλο θόρυβο στην «αποικία των τιμωρημένων» κάποιοι θα κατουρηθούν πάνω τους και κάποιοι άλλοι θα σηκώσουν τα χέρια ψηλά έτσι σαν αυτόματα, φωνάζοντας παραδίνομαι.

Σκέψου τώρα σαυτό το κόσμο να πεις «έλα να πολεμήσουμε για ένα καλύτερο αύριο… ή πάμε να αναστήσουμε τη πατρίδα μας ξανά… ή να τιμωρήσουμε τους τυράννους», νομίζω πως οι περισσότεροι θα ρωτήσουν διστακτικά «μπορώ να έρθω μαζί με το κηδεμόνα μου στην επανάσταση?»

Τελευταία σκέφτομαι πως όταν βγω σύνταξη, ένα πράγμα ωφέλιμο σίγουρα που θα συμβεί, θα είναι πως δεν θα είμαι αναγκασμένη να κυκλοφορώ με τα ΜΜΜ, κι έτσι θα γλυτώνω από τις ορδές από ζόμπι που τώρα με τριγυρίζουν επικίνδυνα έστω και για ένα μικρό χρονικό διάστημα.  Ευτυχώς δεν με βλέπουν γιατί κοιτάζουν συνέχεια μια οθόνη. Όλα τα ζόμπι έλκονται πάντα από ένα φως, ένα ήχο, το ξέρουμε αυτό κι από τις ταινίες!

Ετοιμαζόμαστε για μια ακόμα εκλογική αναμέτρηση και για πρώτη φορά νοιώθω ένα φόβο να ακούσω τα αποτελέσματα, ίσως γιατί μετά την ανακοίνωση τους θα πρέπει να πάρω μια σοβαρή απόφαση, αν θα πρέπει επί τέλους να πάψω να ασχολούμαι με «τα κοινά», και να ρίξω μια πέτρα στο βάλτο της μαζικοποιημένης αποχαύνωσης, αμορφωσιάς και διαστροφής, παύοντας έτσι να παραμυθιάζομαι πως «κατά βάθος» υπάρχει κάτι καλό κρυμμένο στα ταλαίπωρα πιθηκάκια.

Υπάρχει κάτι καλό? Το σπουδαιότερο, τους ενδιαφέρει αν υπάρχει κάτι καλό? Αμέσως θα απαντήσει κάποιος, μην τα ισοπεδώνεις όλα υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι γύρω σου. Ε και? Οι άνθρωποι που κατόρθωσαν να βγουν σώοι με τα μυαλά τους ολόκληρα και λειτουργικά, μέσα από την βάρβαρη εμφύτευση περιττωμάτων στους εγκεφάλους του κοπαδιού, που τόσα χρόνια συμβαίνει από τους ψυχανώμαλους που κρατάνε τα ηνία της εξουσίας, αυτοί οι δυνατοί και χαρισματικοί άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη να σωθούν, μια ζωή προσπαθούν να ξυπνήσουν τους υπόλοιπους. Οι ίδιοι θα μπορούσαν να αποσυρθούν κάπου και να απολαμβάνουν ένα καλό βιβλίο, μια όμορφη μουσική, έναν υπέροχο έρωτα, το λαμπερό ήλιο,  τη γαλάζια θάλασσα, τα αρώματα ενός δάσους.

Είναι εδώ, γιατί θέλουν να σπρώξουν κι άλλους να δουν τη πραγματική ομορφιά της ζωής, είναι εδώ για να βάλουν ένα φραγμό στην ασυδοσία των δαιμόνων που ψιθυρίζουν συνεχώς απειλητικά στα αυτιά φοβισμένων και παραδομένων ψυχών. Όμως όταν προσπαθείς να ξυπνήσεις κάποιον πρέπει να τον σκουντήσεις γερά, πρώτα από όλα για να βεβαιωθείς πως είναι κοιμισμένος κι όχι πεθαμένος…. Κι εδώ έρχεται το πρόβλημα.

Ζουν?

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΣ ΠΡΑΞΕΙ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

 

Ζούμε σε μια πολύ σκοτεινή εποχή, εγκλωβισμένοι σε κοινωνίες που κυβερνώνται από συμμορίες, απατεώνες, χειραγωγούς, υπηρέτες συμφερόντων τραπεζών και πολυεθνικών. Μέσα σαυτό το χάος καλούμαστε να ψηφίσουμε για να ασκήσουμε το συνταγματικό μας δικαίωμα σε ένα κράτος που το σύνταγμα έχει κουρελιαστεί ξεδιάντροπα, χωρίς να έχει τιμωρηθεί ούτε ένας προδότης.  Το δίλημμα των ημερών , αυτονόητο, αξίζει να πάμε να ψηφίσουμε ή όχι?

Ήδη έχω πει τη γνώμη μου περί αυτού, περιορίζοντας το ερώτημα στο ένα σκέλος. Τι κερδίζουμε αν δεν πάμε να ψηφίσουμε? Τίποτα. Γιατί να πάμε να ψηφίσουμε? Για να τους ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΟΥΜΕ. Να κάνουν ότι παιχνίδια θέλουν, να μαγειρέψουν τα αποτελέσματα, να οργανώσουν όπως γουστάρουν το μετα εκλογικό τοπίο, αλλά με εμάς συνειδητά αντίθετους στα σχέδια τους.

Αντιμέτωποι με τους ανόητους ή τους βολεμένους που θα ρίξουν το χαρτάκι σαν πιστά σκυλάκια εμείς μαύρο στο Μαυρογιαλούρο. Και γιατί όχι να δώσουμε δύναμη σε νέα πρωτόβγαλτα κόμματα έτσι για να δούμε αν κάποιος από αυτούς τα εννοεί αυτά που λέει ή απλά λιγουρεύεται τη καρέκλα.

Έχουμε περάσει από πολλά κύματα κι έχουμε ακούσει βουνά από ψέματα. Ο ένας έσκιζε τα μνημόνια κι ο άλλος έσκιζε τη συμφωνία για τις Πρέσπες. Κι αφού έσκισαν εμάς και τη πατρίδα μας, ζητάνε πάλι ψήφο εμπιστοσύνης. Δηλαδή πόσο πιο θράσος?

Επίσης, εκτός από όλα τα παραπάνω δεν μπορώ να ξεχάσω, τις ώρες που πέρασα μέσα στο κρύο σ΄ένα παγκάκι με απαγορευτικό να πλησιάζω τον υπόλοιπο κόσμο, γιατί ενώ ήμουν υγιής με μεταχειριζόντουσαν σαν λεπρή. Τα χαρτάκια που έπρεπε να συμπληρώνω για να βγω από το σπίτι. Τους εκβιασμούς και τα πρόστιμα για να με αναγκάσουν να βάλω στο σώμα μου ένα αμφιβόλου αποτελεσματικότητας και επικινδυνότητας σκεύασμα που σκέφθηκαν να το δοκιμάσουν επάνω μου γιατί οι πίθηκοι πειραματόζωα κοστίζουν!

Το γεγονός πως αναγκάστηκα να υποστώ ένα μαζικό τραμπουκισμό από συγγενείς, συναδέλφους, φίλους, γείτονες που από συνάνθρωποι μετατράπηκαν σε σεληνιασμένους που πλήγιαζαν τα χέρια τους με αντισηπτικά, σκέπαζαν τι μούρη τους με τα φίμωτρα, απομονώθηκαν, γέμισαν μίσος και τρόμο, με τα τηλεοπτικά κοράκια να τους δείχνουν, εντατικές, διασωληνομένους, φέρετρα, λες και είχαμε βρεθεί ξαφνικά στο 7^ο επίπεδο της κόλασης.

Δεν ξεχνώ τη στυγνότητα που φέρθηκαν στις πιο τρυφερές ηλικίες.. τα παιδάκια σκεπασμένα με κουβέρτες μέσα στις κρύες αίθουσες, με ανοιχτά παράθυρα και μάσκες στη μούρη, να εκπαιδεύονται πως να μην πλησιάζουν τους φίλους τους, πως να κάθονται σε απόσταση από τους άλλους, πως να θεωρούν επικίνδυνο κάποιον που δεν θα υπάκουγε ΣΤΙΣ ΔΙΑΤΑΓΕΣ.

Ακόμα και μέχρι τελευταία στιγμή που βρέθηκα να είμαι ανεμβολίαστη που δεν νόσησε (δεν ξέρω πόσοι είμαστε έτσι) πήγαινα στη δουλειά μου που είναι όλοι τριπλά τρυπημένοι κι αρρώστησαν 4-5 φορές ο καθένας, οι περισσότεροι και πολύ άσχημα, και δεν υποχρεώθηκαν ποτέ να κάνουν έλεγχο υγείας πριν έλθουν στη δουλειά, ακόμα κι όταν είχαν λήξει τα πιστοποιητικά εμβολιασμούς τους,  κι εγώ ΥΓΙΗΣ έπρεπε να φέρνω κάθε εβδομάδα το χαρτάκι που να βεβαιώνει πως είμαι ασφαλής για τους υπόλοιπους αλλιώς θα έτρωγα πρόστιμο. Ο άνθρωπος που ήταν καλά έπρεπε να πληρώνει για να είναι ήσυχοι οι άρρωστοι που τον τριγύριζαν.

Δεν θα μιλήσω για τις ειδήσεις που ξεφυτρώνουν δειλά δειλά σε παγκόσμιο επίπεδο και επιβεβαιώνουν τα περισσότερα από όσα έλεγαν οι ψεκασμένοι όπως τους ονόμασαν οι πονηροί γιατί ξέρουν πως είναι καλύτερο από το να εκτελείς τον αντίπαλο, να τον καθιστάς αναξιόπιστο, γιατί τσιμπάει καλύτερα το δόλωμα η αποχαυνωμένη τηλεορασόπληκτη μάζα. 

Η ουσία είναι πως βιώσαμε όλοι μας μια μεγάλη πρόβα επιβολής τυραννίας, μια "εκπαίδευση" στη μελλοντική δυστοπική κοινωνία που ετοιμάζουν, γιατί να είστε σίγουροι πως η περιπέτεια του κορωνοϊου θα μοιάζει παιδική χαρά μπροστά στα επόμενα. 

Τελευταίο αφήνω το έγκλημα στα Τέμπη. Που ήρθε σαν κεραυνός πάνω σε μια κοινωνία που ήδη ήταν πνιγμένη μέσα σε μια συνεχώς αυξανόμενη σήψη. Με εγκλήματα κάθε είδους και αποκορύφωμα τη κακοποίηση και εκμετάλλευση μικρών παιδιών, που είναι το τελευταίο σκαλοπάτι που μπορεί να φθάσει ο άνθρωπος-τέρας.

Σε αυτό το τοπίο το κατάμαυρο, και με κίνδυνο εκτός από τις δουλειές, την υγεία και το μυαλό μας να αρχίσουμε να χάνουμε και κομμάτια από τα εδάφη μιας πατρίδας,  που δεν ελευθερώθηκε ποτέ και που δεν ευτύχησε να την κυβερνήσει κάποιος αληθινός πατριώτης που να νοιαζόταν για την ευημερία και την πρόοδο του λαού της, καλούμαστε να ασκήσουμε το δημοκρατικό μας δικαίωμα στην ψευτοδημοκρατία.

Ναι φαίνεται μάταιο, είναι όμως έτσι? Σκεφθείτε πριν αποφασίσετε να απέχετε, σε ποιον θα αποδείξετε και τι με αυτή τη κίνηση? Τη στιγμή που εσείς θα μείνετε σπίτι όλα τα κομματόσκυλα, οι παρατρεχάμενοι, οι βολεμένοι και οι ανόητοι,  θα είναι πρωί στις κάλπες με το χαρτάκι στο χέρι. Ναι θα είναι πολύ έξυπνο να καθίσουμε στο σπίτι, έτσι μπορεί να τα καταφέρουμε να μας εξουσιάζει εκείνο που αποφάσισε το 18-20% του πληθυσμού και αν. Πάρα πολύ έξυπνο.

Νομίζω ειδικά σε αυτές τις εκλογές, οι κυβερνώντες θα έπρεπε να προσφέρουν τουλάχιστον ένα λουκουμάκι δώρο σε κάθε απέχοντα, σαν δωράκι ευγνωμοσύνης.  

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΣΟΒΑΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΧΗ.

 

 

Πέρα από κορώνες ανούσιες και τσακωμούς που δεν βγάζουν πουθενά ας εξετάσουμε το θέμα αποχή με τη κοινή λογική. Ουσιαστικά σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα τι δείχνει η αποχή από την ψήφο? Ένα ρήγμα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ πολιτών και πολιτείας. Η μη προσέλευση στις κάλπες όπου είναι ένα ύψιστο καθήκον σε ένα πολίτευμα που ακριβώς αυτό επιτρέπεται, γιατί αλλιώς μιλάμε για απολυταρχικά πολιτεύματα, είναι μια απόφαση που κάτω από αυτήν κρύβεται ένας πολύ μεγάλος κίνδυνος.

Οι πολίτες που δεν θα ψηφίσουν που ακριβώς δίνουν την εντολή τους για το ποιος θα ορίζει τις τύχες τους τα επόμενα χρόνια. Σε όποιο κόμμα επιλέξουν οι υπόλοιποι? Τότε είναι ανόητοι. Είναι πεπεισμένοι πως όλα είναι μάταια και στην ουσία δημοκρατία δεν υπάρχει και ότι και να κάνουμε θα γίνει αυτό που θέλουν κάποιοι τύραννοι? Και τι ακριβώς πράττουν γι΄αυτό? Απέχουν και ετοιμάζουν κάποια επανάσταση και ανατροπή του συστήματος ή απλά περιμένουν κάποιοι άλλοι και σε αυτό το τομέα να βγάλουν το φίδι από τη τρύπα?

Είναι αλήθεια πως εκείνοι που κυβερνούν τη πατρίδα μας εδώ και πολλά χρόνια απέδειξαν πως δεν κυβερνούν, εγκληματούν εναντίον της και εξαπατούν τους κατοίκους της. Αδειάσαν τα δημόσια ταμεία, ξεπούλησαν τη δημόσια περιουσία, φτωχοποίησαν του πολίτες, υποβάθμισαν το εκπαιδευτικό σύστημα, εξοντώνουν το τομέα της υγείας, και ναι κάποια στιγμή θα αρχίσουν να μας φεύγουν κομμάτια από τα εδάφη μας, αφού η πατρίδα μας είναι μια αποικία, ντυμένη με ένα ψευτομανδύα δημοκρατίας.

Όμως κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσουμε να κάνουμε κάτι ουσιώδες. Η αποχή από μόνη της δεν σημαίνει τίποτα. Είναι ακόμα μια ψήφος διαμαρτυρίας που θα πέσει στο κενό, όπως στο κενό πέφτουν οι συγκεντρώσεις που δεν απειλούν κανέναν και διαλύονται με μερικά χημικά, όπως χωρίς ουσία είναι ένα ολόκληρο ξεπουλημένο συνδικαλιστικό σύστημα εργατοπατέρων, όπως ακόμα περισσότερο ανούσια είναι κείμενα οργισμένα και φλογερά που αναρτώνται στο διαδίκτυο προκειμένου μερικοί να δείξουν πως είναι μεγάλοι επαναστάτες και πατριώτες.

Η ψήφος όμως ακόμα και σ΄αυτή την ψευτοδημοκρατία μπορεί να δώσει ένα ισχυρό μήνυμα όχι στους υπαλλήλους των τραπεζικών (και αλλων) καρτέλ που έτσι κι αλλιώς εντεταλμένη υπηρεσία έχουν, αλλά στον υπόλοιπο αναποφάσιστο και απογοητευμένο κόσμο που θεωρεί πως οι συμπολίτες του είναι πρόβατα υποταγμένα έτοιμα για σφαγή. Οσο και να μαγειρέψουν, οι ψήφοι θα πρέπει να μετρηθούν και να δούμε πως τα τάδε μικρά κόμματα μπορεί να μην καταφέρουν να μπουν στη βουλή με τους ληστρικούς εκλογικούς νόμους αλλά έχουν ΤΟΣΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ.

Η αποχή θα δείξει πως ένα αδιευκρίνιστο ποιόν ψηφοφόρων δεν πήγε στις κάλπες. Η ψήφος όμως έχει ονοματεπώνυμο, ιδεολογία, τάση, Εκείνο το κόμμα  πήρε 25.000 ψήφους, το άλλο 12.000 ψήφους κλπ Και από αυτές τις ψήφους φαίνονται «τάσεις». Ξέρετε, στις εκλογές του Ιουλίου 2019, ο αριθμός εκείνων που ψήφισαν κόμματα που δεν μπήκαν στη Βουλή, ήταν 455.000 ψήφοι. Το συλλαμβάνει το μυαλό σας?   Όσους ψήφους πήρε το τρίτο κόμμα. Εκείνοι που απείχαν ήταν (από τους εγγεγραμμένους) ήταν 4 εκατομμύρια, σίγουρα μέσα σε αυτούς είναι εκείνοι που απλά δεν έχουν διαγραφεί από τους εκλογικούς καταλόγους, αλλά ας πούμε πως είναι 3 τα κανονικά εκατομύρια.

Μπορείτε να συλλάβετε το μέγεθος της απάτης του συστήματος. Αυτά τα 3 εκατομμύρια που δεν ψήφισαν δεν ήταν σίγουρα από τους φανατικούς των συστημικών κομμάτων γιατί θα είχαν τρέξει από το ξημέρωμα να ψηφίσουν. Θέλετε να βγάλουμε τους αδιάφορους. Θέλετε να φθάσουμε σε ένα εκατομμύριο ψηφοφόρων που απλά έχουν σιχαθεί (είναι πολύ μεγαλύτερο το ποσοστό). Αν κάθε κομμάτι από αυτούς είχε ψηφίσει ένα από τα μικρότερα κόμματα που τους άρεσε, μπορεί να είχαμε και μια βουλή με 10 κόμματα. Και σίγουρα δεν θα είχε αυτοδυναμία να κυβερνήσει κάποιο κόμμα που πήρε των 39% του 57%....

Γιατί αυτό καθορίζει τις τύχες τις πατρίδας μας κύριοι το 39% του 57% , κάντε τη πράξη.

ΗΛΙΘΙΟΙ Η ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ?

 

Πρέπει ειλικρινά, να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε σοβαρά για την κατάσταση της απόλυτης χειραγώγησης  της κοινωνίας , όσοι ακόμα έχουμε την ικανότητα σκέψης ανεξάρτητης από την μαζικοποιημένη αποχαύνωση. Το ερώτημα είναι πόσο αναστρέψιμη είναι η κατάσταση πνευματικής και ηθικής ομηρίας των συμπολιτών μας? Για πόσους υπάρχει ακόμα μια ελπίδα να βγουν από το βαθύ σκοτάδι της ύπαρξης τους?

Πολύ φοβάμαι πως δεν υπάρχει ελπίδα για όλους , κι αυτό γίνεται κατανοητό βλέποντας με πόσο περίσσιο ΘΡΑΣΟΣ περιφέρονται όλοι οι υπόλογοι της καταστροφής, οι συμμορίες που ρήμαξαν αυτή τη ταλαίπωρη πατρίδα μέχρι να της πιούν μέχρι τέρμα όλο το μεδούλι, όλα αυτά τα σκουπίδια που ακριβώς αυτή θα ήταν η θέση τους, στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Για να έχουν τόσο θράσος, μας βλέπουν στη καλύτερη περίπτωση σαν ηλίθιους, στην χειρότερη σαν ανήθικους συνένοχους.

Ο φόβος μου είναι αυτό ακριβώς. Πως οι περισσότεροι κάτι τέτοιο είναι, ηλίθιοι ή συνένοχοι. Η και τα δύο μαζί. Συμμέτοχοι στα εγκλήματα των πολιτικών καρτέλ, είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα. Γιατί πλέον ακόμα και το απλό κλείσιμο ματιού σε κάποιο αίσχος αποτελεί συνενοχή. Το να ανοίγει κάποιος ακόμα τη τηλεόραση και να παρακολουθεί το οτιδήποτε είναι συνενοχή. Το να κάνει αστειάκια και να θεωρεί τον εαυτό του πνευματώδη με φωτοσοπιές και φρασούλες καυστικές στα μέσα μαζικής αποβλάκωσης είναι συνενοχή. Το να φωνάζει βλακώδη συνθηματάκια που απλά προκαλούν ένα μειδίαμα στα χείλη των χασάπηδων είναι συνενοχή.

Όλα αυτοί οι ψυχοπαθείς, που αποτελούν σε μερικές περιπτώσεις υλικό για σοβαρή ιατρική παρακολούθηση, θα έπρεπε όχι απλά να είναι πεταμένοι ήδη στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, θα έπρεπε να έχουν δικαστεί και καταδικαστεί για σωρεία εγκλημάτων, για εσχάτη προδοσία. Και όμως περιφέρονται ακόμα αραδιάζοντας ΠΑΛΙ ΨΕΜΜΑΤΑ, και υπάρχουν άνθρωποι που τους ακούνε.

Μόλις χθες ανακοινώθηκε ημερομηνία εκλογών και ήδη έχουν αρχίσει τα ανθρωπάκια να χωρίζονται στα γνωστά στρατόπεδα, μετρώντας ΟΧΙ ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ, αλλά ποιος ήταν Ο ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΚΑΚΟΣ. Υπάρχει δηλαδή εκλογικό δίλημμα ποιος είναι ο καλύτερος από τους κακούς….

Σοβαρολογείτε? Υπάρχει ένα κουκούτσι έστω μυαλού μέσα σας, μια ελάχιστη αξιοπρέπεια να επιλέξετε επί τέλους, δύο πράγματα ή να μην ψηφίσετε (κι αυτό ελεύθερη επιλογή είναι) η να ψηφίσετε κάποιον που δεν έχει ποτέ δοκιμαστεί γιατί έτσι γουστάρετε. Απλά. Αν δεν υπάρχει μήπως γουστάρετε τελικά να συμμετέχετε σε μια τεταρτοκλασάτη αμερικανική αποικία, που ονειρεύεται ένα μοντέλο ζωής σαν τις σαπουνόπερες που παρακολουθείτε κολλημένοι στο καναπέ? Μήπως γουστάρετε τελικά να παρακολουθείτε εγκλήματα, βιασμούς, ανωμαλίες, γιατί σας βγάζουν από μια βασανιστική μόνιμη ανία που νοιώθετε το πρωί όταν ξυπνάτε?

Μήπως αυτός ο διαχρονικά άχρηστος κανακάρης περιμένει ακόμα διορισμό στο δημόσιο?

Μήπως ο διαχρονικά ανήθικος εμποράκος θέλει ακόμα να κλέβει στο ζύγι?

Μήπως η διαχρονικά ανόητη ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τα φουσκωμένα βυζιά της?

Μήπως ο διαχρονικά τίποτας κυρ παντελής δεν έχει πρόβλημα τελικά να φιλάει τις μπότες του δεσμοφύλακα?

Γιατί στη τελική, για να υπάρχουν κάποιος παρακολουθεί τις εκπομπές σκουπίδια στο χαζοκούτι, κάποιοι συχνάζουν σε μαγαζιά σκουπίδια και ακουμπάνε τα λεφτά τους, κάποιοι θαυμάζουν γελοίους και γελοίες γκόμενες και τους κάνουν ινδάλματα για να τους πληρώνουν τόσα λεφτά τα αφεντικά της ενημέρωσης, της διασκέδασης, της μόδας.

Κάποιοι, πολλοί, οι περισσότεροι δεν θέλουν ΑΝΑΤΡΟΠΗ αλλά ΜΙΚΡΕΣ ΣΥΜΦΕΡΟΥΣΕΣ ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ στην κανονικότητα τους.

Αν δεν ισχύουν όλα τα παραπάνω κοντός ψαλμός.  Όλα θα γίνουν όπως πρέπει να γίνουν. Αλλά όταν γίνουν τι μερίδιο θα εισπράξει ο καθένας μας. Το κάναμε το χρέος μας σαν άνθρωποι ηθικοί, έντιμοι, με ιδανικά που θέλουν και παλεύουν για ένα καλύτερο κόσμο, με όποιο μέσο διαθέτει ο καθένας, ή παραδοθήκαμε στη σαπίλα γιατί σάπιοι ήμασταν?