Η ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΙΜΟ.

 

Η πρώτη πράξη «ανυπακοής» που θυμάμαι στη ζωή μου, ήταν πολύ παλιά, ήμουν στη 2^α δημοτικού, ένα μικρό ήσυχο κοριτσάκι, καλό παιδί, καλή μαθήτρια, αλλά είχα τις «παραξενιές μου». Όταν κάτι δεν μου ενέπνεε εμπιστοσύνη, όταν κάτι ένοιωθα πως δεν μου αρέσει, δεν υπήρχε περίπτωση κάποιος να με πείσει να το κάνω, ούτε με τον ωραίο ούτε με τον άσχημο τρόπο.

Θυμάμαι σαν τώρα εκείνη τη μέρα, πήγα ήσυχη στο σχολείο μου, όπως κάθε πρωί αλλά βρέθηκα μπροστά σε κάτι καινούργιο.. στην αυλή είχαν στρωθεί μερικά θρανία, πίσω από αυτά ήταν άνθρωποι με άσπρες μπλούζες και πάνω στα θρανία ήταν διάφορα πράγματα σαν αυτά που είχε η μαμά στο φαρμακείο του σπιτιού (βαμβάκια, οινόπνευμα, κλπ.)

Μετά από λίγη ώρα κατάλαβα, όπως μας είπαν οι δάσκαλοι, πως όλα τα παιδάκια θα περνάγαμε από εκεί, και οι καλοί γιατροί θα μας έκαναν ένα μικρό τσίμπημα στο μπράτσο που δεν θα πονάγαμε και θα ήταν για να μας προστατέψει από κάποια αρρώστια. Τα παιδάκια μπήκαν όλα στη σειρά κι αυτό το θέαμα που είδα με τρόμαξε. Άλλα έκλαιγαν, άλλα ήταν φοβισμένα, η απόφαση που έπρεπε να πάρω ήταν άμεση. Κρύφτηκα στις τουαλέτες όλο το πρωινό.. Κανείς δεν είχε πάρει χαμπάρι πως ήμουν εκεί ούτε είχα δώσει παρουσία το πρωί, οπότε το πολύ πολύ να νόμιζε η δασκάλα πως δεν είχα έρθει σχολείο…

Η διαδικασία κράτησε όλο το πρωί κι εγώ εκεί κρυμμένη, μακριά από κάτι που δεν ήθελα να κάνω. Μακριά από όλα τα άλλα παιδάκια που περίμεναν στην ουρά με το μπράτσο απλωμένο…

Μην φανταστείτε πως στη συνέχεια της ζωής μου εξελίχθηκα σε κάποιο άτομο που ήταν ενάντια στα εμβόλια ή πήγαινε κόντρα στην επιστήμη της υγείας, ίσα ίσα που τρέφω μεγάλο σεβασμό για τους ανθρώπους που την υπηρετούν με ευσυνειδησία, και τηρούν τους όρκους που έδωσαν, απλά τώρα συνειδητοποιώ πόσο φυσική ήταν η απόφαση μου, να μην εμβολιαστώ με κάτι που ΕΠΕΒΑΛΑΝ εκείνοι που δεν θα τους εμπιστευόμουν ούτε τη φύλαξη της κατσαρίδας που τριγυρίζει στην αυλή μου.

Η λέξη «αρνητής» και «αντιεμβολιαστής» είναι ότι πιο σιχαμένο έχουν εφεύρει στο γνωστό παιχνίδι τους «διαίρει και βασίλευε». Προσθέτοντας και το «ψεκασμένος» ήθελαν το κοπάδι εκτός από ένα συναίσθημα οργής, να έχει το δικαίωμα να γελοιοποιεί όσους τόλμησαν να αναρωτηθούν τι είναι όλο αυτό το αίσχος που συμβαίνει γύρω μας. Όλους εκείνους που θεωρούν ότι ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ Η ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΜΑΣ. Εμβολίαζαν το κοπάδι και την ίδια στιγμή του έλεγαν πως ενώ ήταν εμβολιασμένοι κινδύνευαν από τους ασυνείδητους που δεν έχουν εμβολιαστεί.. Έφθασαν οι δύστυχοι άνθρωποι που τους έχουν κάνει το μυαλό κιμά, να φοβούνται ακόμα κι όταν είχαν αρρωστήσει οι ίδιοι ακόμα και τριπλοεμβολιασμένοι εκείνον που δεν είχε τρυπηθεί, χωρίς να μπορούν να συνειδητοποιήσουν ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ.

Κυκλοφορούν άνθρωποι οι οποίοι έχουν  τρυπηθεί 3 και 4 φορές με μάσκα, γάντια, φοβισμένοι, καχύποπτοι και αν τους πλησιάσεις λέγοντας πως είσαι ανεμβολίαστος, με αρνητικό τεστ (αφού όσοι δεν έχουν τρυπηθεί συνεχίζουν να κάνουν τεστ, ενώ είναι και αισθάνονται απόλυτα υγιείς) να βρίζουν ή να φεύγουν μακριά γιατί θεωρούν αυτόν τον «ανυπάκουο» δημόσιο κίνδυνο… Γιατί έχουν πιστέψει ακόμα κι αυτό το παραλογισμό, πως ένα άτομο υγιές, ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑ, κάπου μέσα του μπορεί να φέρει αυτό το τέρας το οποίο ξαφνικά θα απλώσει τα πλοκάμια του και θα μας φάει.

Στο γραφείο μου έχουν κάνει ΟΛΟΙ ΤΡΕΙΣ ΔΟΣΕΙΣ. Εχουν αρρωστήσει στη συνέχεια ΟΛΟΙ ΑΠΟ 3 ΚΑΙ 4 ΦΟΡΕΣ. Κάθε εβδομάδα κάποιος είναι άρρωστος, είτε ελαφριά είτε πιο βαριά. Κάθε πρωί με κοιτούν με νόημα και επαναλαμβάνουν «θα έρθει και σειρά σου» λες και το εύχονται.

Γνώρισα όλο αυτό το καιρό την απαξίωση από ανθρώπους που θεωρούσα φίλους και με θεωρούσαν αξιόλογο άτομο. Ξαφνικά έγινα ανόητη, ασυνείδητη, επικίνδυνη. Πέρασα τους χειμώνες καθισμένη σε ένα παγκάκι μέσα στο κρύο με ένα καφέ στο χέρι, αποκλεισμένη από ταβέρνες, καφετέριες, καταστήματα. Υποχρεωμένη μέχρι σήμερα να τρυπάω τη μύτη μου ξανά και ξανά κάθε εβδομάδα γνωρίζοντας πιο θα είναι το αποτέλεσμα αφού ένας ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, την παραμικρή αδιαθεσία να έχει το αισθάνεται… ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΙΩΣΗ, ΜΟΛΥΝΣΗ, ΦΛΕΓΜΟΝΗ,  ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑ.

ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΕΤΑΔΩΣΩ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΝ ΔΕΝ ΦΤΕΡΝΙΣΤΩ, ΒΗΞΩ, ΑΦΗΣΩ ΚΑΠΌΙΑ ΥΓΡΑ, ΣΤΑΓΟΝΙΔΙΑ, ΑΙΜΑ, ή ότι άλλο τα αγγίξει και αγγιχτεί ο ίδιος στο πρόσωπο, στο στόμα, στα μάτια, στις τουαλέτες… Τι στο διάολο ξεχάσατε όλα όσα έχετε μάθει από μικρά παιδιά?

ΕΚΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΦΟΡΤΩΣΕΙ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟ AIDS π.χ. Αλλά και πάλι και σ΄αυτήν  περίπτωση σαν α συμπτωματικός φορέας θα έπρεπε να σας γ@μίσω για να κολλήσετε….

Το πρόβλημα είναι πως όπως βλέπουμε στην ανθρωπότητα έχει απλωθεί ένα νέο σύνδρομο. Εκείνο της «επίκτητης πνευματικής ανεπάρκειας». Ανίατη ασθένεια, χωρίς φαρμακευτική υποστήριξη…

Και ναι, ξέρω, πολλοί που θα διαβάσουν αυτή την ανάρτηση, ίσως μου ευχηθούν επίσης να την πατήσω. Κυκλοφορώ 3 χρόνια τώρα με 4 ΜΜΜ την ημέρα, έχω έρθει σε επαφή ΣΤΕΝΗ 4 ΦΟΡΕΣ, την μία με ασθενή μέσα στο σπίτι μου με τον οποίον ήμουν μαζί 10 μέρες στη καραντίνα και τον περιποιόμουν. Μάσκα φορούσα μόνο στα ΜΜΜ επειδή δεν ήθελα να φάω το πρόστιμο. Επίσης είμαι καπνίστρια. Και δεν είμαι μικρό κοριτσάκι. Ναι, κάποια στιγμή μπορεί να έρθω αντιμέτωπη με το τερατάκι ίσως και να αρρωστήσω βαριά ή ελαφριά δεν ξέρω.

ΕΣΥ ΕΚΑΝΕΣ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΟΥ

ΕΓΩ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΤΙΣ ΑΗΔΙΕΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΠΡΟΣΑΠΤΕΙΣ?

Η αυτοδιαχείριση του σώματος είναι ιερή. Αλλιώς είσαι ένα σφαχτό που κάθε χασάπης μπορεί να σε τεμαχίζει όποτε γουστάρει. Υπάρχουν κανόνες που πρέπει να γίνονται σεβαστοί για να μην επιβαρύνει κάποιος τους συναθρώπους του. 

ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΡΡΩΣΤΟΣ ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΠΙΤΙ.

ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΜΙΑ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΜΟΛΥΣΜΑΤΙΚΗ ΜΕΤΑΔΙΔΟΜΕΝΗ ΝΟΣΟ ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΠΙΤΙ.

Να μας προσδιορίσουν εκ νέου οι νέου τύπου επιστήμονες τι είναι μεταδιδόμενο. Γιατί με την κορώνα έχουμε ξεχάσει και όσα ξέραμε. Απαγόρεψαν μέχρι και το υποβρύχιο ψάρεμα και το κολύμπι, μας πρήξανε το μυαλό να μας πείσουν πως αυτός ο συγκεκριμένος ιος ΚΟΛΛΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ. Περνάς στο δρόμο μόνος σου και αν δεν φοράς μάσκα μπορείς να κολλήσεις.... Ακόμα και οι φυματικοί που φτύναν αίμα, είχαν τους δικούς τους κοντά να τους περιποιούνται, να τους παρηγορούν, να τους φροντίζουν, σε αντίθεση με τους χιλιάδες ανθρώπους που έσβησαν μόνοι τους σε ένα ψυχρό δωμάτιο νοσοκομείου, χωρίς ποτέ να μάθουν οι δικοί τους άνθρωποι, τι τους συνέβει εκτός από μια ψυχρή ανακοίνωση κι ένα σφραγισμένο φέρετρο....

Οταν πρέπει όμως να αποφασίσεις αν θα υποβληθείς σε κάποια ιατρική πράξη, σε κάποιο χειρουγείο, σε μια θεραπεία, ή ακόμα κι αν επιθυμείς να ζήσεις ή να πεθάνεις είναι ΙΕΡΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να αποφασίσεις ο ίδιος και κανένας άλλος. Το να παραδώσεις το σώμα σου σε κάποιον επειδή σε απειλεί, σε αναγκάζει, είναι μια άλλη πτυχή του νταβατζή με τη πουτ@να του. 

 

 

  

ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ.

Αυτά που θα γράψω παρακάτω, απευθύνονται σε όσους μπορούν να τα αισθανθούν, μερικοί ίσως σκεφθούν πως κάτι δεν πάει καλά στο μυαλό μου. Δεν με ενδιαφέρει. Επίσης θα μπορούσα να σοκάρω πολλούς φίλους αφηγούμενη μόνο απλά όσα έχω ευτυχήσει να δω σαν ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΟΡΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΟΡΑΤΩΝ, αλλά δεν θέλω να το κάνω, για ένα πολύ απλό λόγο. Δεν χρειάζεται κάποιος να μάθει τι κάνει κάποιος άλλος, τι έζησε, τι σκέφτεται. Αρκεί να κοιτάξει μέσα του, και να ζητήσει τις απαντήσεις και αν το μέσα του δεν είναι απλά ένα δεμάτι άχυρα, αλλά ουσία ζωντανή θα μάθει. 

Γύρω μας διαδραματίζεται Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ. Είναι ακριβώς οι στιγμή που πρέπει επί τέλους να πάρουμε θέση, σε ποια πλευρά αυτού του πολέμου είμαστε. Ο πόλεμος δεν είναι μεταξύ κάποιων χωρών, δεν είναι ανάμεσα σε διαφορετικές θρησκείες, φυλές ή ιδεολογίες. Ο πόλεμος που διεξάγεται αυτή τη στιγμή έχει ένα μόνο σκοπό. ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ. 

Αφουγκραστείτε γύρω σας τι ακριβώς συμβαίνει. Ενας συνεχής βομβαρδισμός ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ. Ειδήσεις με αποτρόπαια εγκλήματα. Ανθρωποι της διπλανής πόρτας, τέρατα. Μανάδες, πατεράδες που κακοποιούν τα παιδιά τους. Ανήλικα παιδιά που βιάζονται, βασανίζονται, δολοφονούνται. Συνεχώς ασταμάτητα, προωθείται η ιδέα ΠΩΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣ που καλύπτεται από ένα προσωρινό μανδύα πολιτισμού. Πως ΟΛΟΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΤΕΡΑΤΑ.

ΟΧΙ. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ από αυτό. Αν η γενίκευση "μαζί τα φάγαμε" προσπαθούσε να καλύψει την ασυδοσία, την απληστεία, την κλοπή και τα εγκλήματα που διέπραξαν εναντίον της πατρίδας μας οι συμμορίες των τυράννων που λυμαίνονται αυτή την ευλογημένη γη, και να παρομοιάσει τον καρχαρία που κατασπαράζει χωρίς οίκτο το θύμα του, με το πρόβατο και να το γεμίσει ενοχές γιατί τρώει χορτάρι, αυτή η νέα επίθεση είναι Η ΤΕΛΙΚΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΜΕ ΤΟ ΚΑΚΟ.

Και όχι, δεν το εννοώ όπως οι στημένες θρησκείες παπαγαλίζουν με υποσχέσεις παραδείσου και κόλασης. Εννοώ το κακό και το καλό στην ουσία της ύπαρξης, την ουσία που είναι φτιαγμένα τα ΤΕΡΑΤΑ και την ουσία που είναι φτιαγμένοι ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Δεν είναι οι άνθρωποι ικανοί για το κακό, είναι ανίκανα τα τέρατα να διαπράξουν το καλό. Στην αιώνια μάχη συγκατοικούμε, έχουμε την ίδια μορφή, κατοικούμε στον ίδιο πλανήτη, συμμετέχουμε στις κοινωνίες που ζουν μέσα στην απόλυτη άγνοια του τι πραγματικά συμβαίνει, αλλά για το καλό υπήρχε ΠΑΝΤΑ ΕΝΑΣ ΦΑΡΟΣ. 

Σε όποια κατάσταση να βρεθεί ένας άνθρωπος. ότι και να περάσει, ότι εμπόδια ή παγίδες να μπουν στο δρόμο του, χωρίς καν να έχει εκπαίδευση, καθοδήγηση, ή βοήθεια ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ο ΕΜΨΥΧΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Οπως ένα παιδί που κόβεται ο ομφάλιος λώρος αλλά γνωρίζει πάντα τη μάνα του, και νοιώθει αγάπη κάθε φορά που είναι κοντά της, έτσι και η  ψυχή ενσαρκωμένη μπορεί να μοιάζει κομμένος ο λώρος σύνδεσης της με το συμπαντικό θαύμα, αλλά η μνήμη, η αυθόρμητη αγάπη για τη δημιουργία, η ΚΑΛΩΣΥΝΗ, Η ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ, που αγκαλιάζει τη ζωή, ΤΟ ΔΕΟΣ ύπαρξης που νοιώθει με τις προσωρινές της αισθήσεις, ΕΙΝΑΙ Ο ΦΑΡΟΣ. 

Αυτή τη στιγμή οι άνθρωποι σφυροκοπούνται ανελέητα, με κάθε τρόπο, μέσο, τεχνική, όπλα από τα τέρατα που θέλουν να μετατρέψουν (ακόμα μία φορά ) τον πλανήτη σε θεατράκι τρόμου και τους κατοίκους σκλάβους υποταγμένους σε κάθε ανωμαλία, διαστροφή της φύσης. Τα τέρατα διαπράττουν τερατογεννέσεις. Οι άνθρωποι γεννάνε ανθρώπους.

Δεν μπορείς να μισήσεις επειδή κάποιοι σου λένε πως είσαι ικανός να το αισθανθείς. Δεν μπορείς να δολοφονήσεις επειδή κάποιοι λένε πως είσαι ικανός να το διαπράξεις. Δεν μπορείς να κλέψεις, να εκμεταλλευτείς, να βασανίσεις, να εκτελέσεις γιατί κάνουν έτσι οι πολλοί. Ο φάρος σου είναι εκείνο που πολλές φορές σε έχει φέρει σε αδιέξοδο και λυπημένος σκέφτεσαι.. γιατί είμαι έτσι? Γιατί νοιώθω τόση θλίψη ενώ οι υπόλοιποι είναι αδιάφοροι? Γιατί πονάει μέσα μου κάτι όταν νοιώθω όλη αυτή την ανθρώπινη δυστυχία ενώ άλλοι καταφέρνουν ακόμα και να κερδίζουν από αυτήν?

Γιατί ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΤΕΡΑΣ ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Γιατί έχεις μια ψυχή που γνωρίζει μόνο την ομορφιά των άπειρων κόσμων και δεν μπορεί να κατανοήσει την μικρότητα, την εμπάθεια, τη ζήλεια, το μίσος, ΤΟ ΚΑΚΟ που φωλιάζει σε όσους δεν έχουν ή την έχουν εκτελέσει στην ικανοποίηση μιας ανούσιας εφήμερης πραγματικότητας. 

Για τα παιδιά που προσπαθούν να τα μεταλλάξουν σε ανθρωποειδή χωρίς αισθήματα, χωρίς ήθος, χωρίς νόημα ζωής, και που ακόμα είναι πολύ αδύναμα μπροστά στα θηρία, άναψε το ΦΩΣ σου και φώτισε το δρόμο τους για να σώσεις από την άβυσσο όσο πιο πολλά μπορείς. 

Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΙΧΑΣΜΟΣ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ.

 

Το μήνυμα μου απευθύνεται στους μεγαλύτερους. Επειδή όπως παρακολουθώ δίπλα από τους νέους που ασχολούνται συνέχεια με τραγούδια ηχορύπανση, γυμναστήρια, δερματοστιξίες, αποχαυνωμένοι μπροστά σε οθόνες, με μηδενική καλλιέργεια και εγκέφαλο φουσκωμένο από κάθε είδους αηδίες, υπάρχει και μια σκεπτόμενη νεολαία, παιδιά που ανησυχούν, που ενδιαφέρονται για τα κοινά, που προσπαθούν να μάθουν ότι δεν τους δίδαξε το σχολείο, προσπαθούν να αντλήσουν γνώση από κάθε τι που μπορούν. Είναι παιδιά που θέλουν να ζήσουν σ΄ενα καλύτερο κόσμο, και αγαπούν τη πατρίδα τους. Οργίζονται με τα αίσχη που βλέπουν γύρω τους και έχουν μια διαφορετική ηθική κι αξίες από τη σκατόμαζα.

Αυτά τα παιδιά,  ψάχνουν αλήθειες σε σελίδες που υποτίθεται είναι του "πατριωτικού" χώρου. Πολλές από αυτές τις σελίδες ανήκουν σε ανθρώπους ηλικιωμένους, που ακόμα και σήμερα το 2022, και αφού η πατρίδα μας έχει υποστεί τα πάντα από τις ξένες δυνάμεις που ουδέποτε ελευθερώθηκε, αφού έχει περάσει καταστροφικούς πολέμους, διωγμούς και τη μεγαλύτερη ντροπή έναν εμφύλιο, που δίχασε κι έδωσε τη χαριστική βολή σε μια ήδη κατεστραμένη χώρα, ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΜΟΧΛΕΥΟΥΝ ΤΑ ΠΑΘΗ. Να δηλητηριάζουν τα νέα παιδιά, επιμένουν να μιλάνε με το ίδιο μίσος, τον ίδιο φανατισμό για μια εποχή που πέθανε και άφησε πίσω της ερείπια.

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΕΤΕ τα νεανικά μυαλά από όποιο χώρο κι αν προέρχεστε αν θέλετε να λέγεστε πατριώτης. Δεν υπάρχει πατριώτης που να θέλει το λαό διχασμένο. Δεν υπάρχει πατριώτης που να υποστηρίζει ιδεολογίες και πρακτικές που δεν ωφελούν την πατρίδα αλλά τον όποιο κ@λοχώρο ανήκει. Η Ελλάδα τώρα περισσότερο από ποτέ χρειάζεται ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΥΣ. Οι νέοι άσχετα με το τι μίσος έχουν φουσκώσει τα μυαλά τους οι παπούδες και οι πατεράδες, δεν πήραν μέρος στις μαύρες σελίδες της ιστορίας. Σαν μια ηχώ από ένα άγνωστο τόπο είναι οι φωνές που προσπαθούν ακόμα να τους διχάσουν. Βρείτε μου ΜΙΑ ΠΑΡΑΤΑΞΗ, ΕΝΑ ΚΟΜΜΑ, ΕΝΑ ΚΙΝΗΜΑ, που έχει να παρουσιάσει πατριωτικό έργο στη μεταπολεμική Ελλάδα και θα σας πω μπράβο. Οχι λόγια και αρλούμπες, όχι αθώους που έδωσαν τη ζωή τους άδικα, όχι φυλλάδες γεμάτες συνθήματα που δεν έβγαλαν πουθενά και φυλακές γεμάτες από ανθρώπους που η θυσία τους πηγε χαμένη. Οχι σημαίες, ντουντούκες και άχρηστα λάβαρα.

ΜΙΑ ΠΑΡΑΤΑΞΗ, ΕΝΑ ΚΟΜΜΑ, ΕΝΑ ΚΙΝΗΜΑ, ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟ αν θέλετε από όλο αυτό το συρφετό που ΑΝΕΤΡΕΨΕ την αποικιοκρατία, απευλευθέρωσε την Ελλάδα και το λαό, και τον οδήγησε στην αληθινή πρόοδο κι ευημερία. Οσο για τους "επαγγελματίες επαναστάτες" πείτε μου ΕΝΑ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ που κατόρθωσαν να σκίσουν, μια αντισυνταγματικότητα που σταμάτησαν,  ΜΙΑ Γ@ΜΗΜΕΝΗ ΑΠΕΡΓΙΑ που να έφερε ουσιαστικό αποτέλεσμα. Μια πορεία διαμαρτυρία που να άγγιξε έστω και μια τρίχα από τα @ρχίδια του συστήματος....

Δεν χρειάζεται να αναμοχλεύονται οι πηγάδες, τα ξερονήσια, οι ταγματασφαλίτες, οι κουμουνιστοσυμορίτες ή ότι άλλο σύνθημα ξέρναγαν οι ανεγκέφαλοι στη καλύτερη περίπτωση και προδότες στη χειρότερη, που κατέστρεψαν τη πατρίδα μας. Μια πατρίδα που από τη μία μεριά το πρακτοριλίκι το σταλμένο από ξένες δυνάμεις με επαγγελματίες χαφιέδες  και οι επαγγελματίες γιαλατζί  επαναστάτες  από την άλλη έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο, και οδήγησαν στην δυστυχία που ζούμε σήμερα. Και όχι δεν συμπεριλαμβάνω στον κατάλογο τους αγνούς ιδεολόγους που πίστεψαν σε ένα καλύτερο κόσμο , ή τους φοβισμένους που πίστεψαν πως θα τους σώσουν από τα κονσερβοκούτια οι ίδιοι που τα κατασκεύασαν....

Το τι έγινε στ΄αλήθεια κάποτε θα το γράψει η ιστορία. Και θα δικάσει τους πραγματικούς ενόχους, θα τους στιγματίσει και θα τους πετάξει στη χωματερή της μνήμης. Εσείς λοιπόν οι γεροντότεροι, οι "βαμμένοι" από τα κηρύγματα μίσους των ίδιων των γονιών σας, από όποια παράταξη και να προέρχοντας, που και οι ίδιοι ήταν οι περισσότεροι πλανεμένοι και μισούσαν χωρίς να ξέρουν το λόγο, γιατί έτσι μάθαμε... θα πρέπει να συνειδητοποιήσετε πως πρέπει να είμαστε ενωμένοι ή αλλιώς σκάστε!

Κάποτε ο πατέρας μου είχε πει μια ιστορία. Καθόταν σε ένα καφενείο μετά τον εμφύλιο ένας γνωστός αντάρτης που είχε πολεμήσει με τον ΕΛΑΣ κι απέναντι του ένας συγχωριανός που είχε προσχωρήσει στα τάγματα ασφαλείας. Ηταν χρόνια μετά το πόλεμο, είχαν βρεθεί να δουλεύουν δίπλα δίπλα σ΄ενα χωράφι και στο διάλειμα κάθισαν μαζί στο τραπέζι να πιουν ένα κρασί.

Σε κάποια στιγμή ο Αργύρης ο ΕΛΑΣΙΤΗΣ ρώτησε το Μάνθο τον πρώην αντίπαλο. Τι κατάλαβες από όλα αυτά που ζήσαμε, από τα ντροπιαστικά πράγματα που κάναμε? Γιατι με πολέμησες? Κι ο Μάνθος του απάντησε, μου είχαν πει πως όταν έρθετε εσείς στην εξουσία θα γκρεμίσετε την εκκλησιά του χωριού κι εγώ εκεί άναβα το κεράκι για τη μανούλα μου, δεν μπορούσα να σας αφήσω να το κάνετε....

Αυτή είναι η τραγωδία που βίωσε ο λαός μας πατριώτες. Κι ακόμα σήμερα δεν μπορούμε να ξεφύγουμε πρώτο γιατί ζουν τα παιδιά των ενόχων (και δεν μιλάω μόνο για μία παράταξη όταν λέω ένοχοι), και δεύτερον γιατί ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΔΙΧΑΖΟΥΝ. Η λύση είναι μία για τα νέα παιδιά, όπου μπουν και διαβάσουν κείμενα που αναμοχλεύουν μίση, που έχουν ακόμα κρεμασμένα λάβαρα της μεγάλης ντροπής που ονομάστηκε εμφύλιος, και το παίζουν πατριώτες, αλλάξτε σελίδα.

Ακολουθείστε εκείνους που μιλάνε για ΟΜΟΨΥΧΙΑ. Και δεν θα χάσετε το δρόμο. Δεν υπάρχουν πια βασιλιάδες, δεν υπάρχουν γερμανοί που είναι φίλοι μας, δεν υπάρχουν λαοπλάνοι καλά εκπαιδευμένοι πράκτορες, δεν υπάρχουν ούτε εκείνοι που θα καταλάβουν τη Βαστίλη ή τη κόκκινη πλατεία. Ολα γκρεμίστηκαν, ισοπεδώθηκαν και θα πάρουν τη θέση τους στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Οσοι επιμένουν στα ίδια σφάλματα σε μια πατρίδα που καταρρέει, φτωχοποιημένη, ξεπουλημένη με μασκούλες στη μούρη και τρυπημένα μπρατσα, είναι το λιγότερο ανόητοι για να μην πω ΥΠΟΠΤΟΙ. 

Οσοι κόβουν συνέχεια τα φτερά στους νέους που ελπίζουν και θέλουν να αγωνιστούν, προσπαθώντας να περιορίσουν τη δύναμη τους σε μαγαζάκια κάθε είδους είναι προδότες και ανθέλληνες. 

Η κοινή μας αγάπη για την πατρίδα μας, για τον συνάνθρωπο μας, για τον πολιτισμό μας και την ιστορία μας, είναι η δύναμη μας. Οτιδήποτε άλλο, είναι μια ακόμα αλυσίδα στο σβέρκο μας. 

ΑΝ ΔΕΝ ΓΛΥΤΩΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ..

 

Μπορείτε να μπείτε στη θέση ενός μικρού παιδιού και να δείτε με τα μάτια του αυτά που βλέπει? Συνειδητοποιείτε πως τα παιδιά μας είναι έρμαια μιας απόλυτα διεστραμμένης τυραννίας, που στην κυριολεξία τα βασανίζει, τα αρρωσταίνει, τους αφαιρεί ζωή, με τη συναίνεση άβουλων, φοβισμένων, ταπεινωμένων γονιών, που το μόνο που κάνουν είναι να υπακούνε στις διαταγές του αφέντη? Με μόνη δυνατότητα στη καθημερινότητα να τα "διασκεδάζουν" λιγάκι όπως μεγάλωναν τα παιδιά των σκλάβων που τα συμβούλευαν να είναι υπάκουα και σιωπηλά, να μην κάνουν "αταξίες" για να μην έχουν συνέπειες και να κουτσοπορευτούν μέσα στο καλύβι, γιατί τίποτα άλλο δεν μπορούσε να γίνει....

Είναι δυνατόν, μόλις σε λίγα χρόνια, να έχουν ισοπεδωθεί, ότι σας έμαθαν οι γονείς, οι παπούδες, ότι ζήσατε εσείς οι ίδιοι σαν παιδιά, και να σας πείθουν πως αυτό το σίχαμα που ετοιμάζουν για μελλοντική κοινωνία είναι πρόοδος? Από ποιο σπίτι βγαίνουν τα κοριτσόπουλα με φουσκωμένα χείλια και βυζιά? Από ποιο σπίτι βγαίνουν ανέκφραστα αγόρια και κορίτσια γεμάτα δερματοστιξίες με τα μάτια κολλημένα συνέχεια σε ένα κινητό ή σ΄ενα υπολογιστή? Τι είναι αυτά τα πλάσματα που δέχεστε να τα εκπαιδεύουν να είναι ανεκτικά σε κάθε ανωμαλία που σκαρφίζονται, σαν να είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων?

Με μια τηλεόραση συνέχεια ανοιχτή στο σπίτι (και όχι μόνο μία) που στην οθόνη της παρελάζουν κάθε είδους σούργελα, ψεύτες, ανόητοι κούφιοι άνθρωποι, χωρίς ηθική, χωρίς καλλιέργεια, χωρίς ΟΥΣΙΑ, και μετατρέπονται σε πρότυπα γιατί αυτό τους παρουσιάζετε, αυτό έχουν, αυτό είναι μπροστά τους, δεν μπορούν να ξεφύγουν. Τρομοκρατία, βία, πορνό, ναρκωτικά, μια συνεχή ηχορύπανση που ονομάζεται μουσική. Ταινίες, σειρές που βομβαρδίζουν τα μυαλά συνέχεια με διάφορες νέου τύπου "κανονικότητες" που εσείς οι ίδιοι, οι γονείς σας και όλοι οι άνθρωποι που προηγήθηκαν από εσάς ήξεραν σαν αφύσικες καταστάσεις....

Κι αυτά τα αγγελούδια σας, μεγαλώνοντας τους πετάνε ένα κομμάτι ψωμί και έμαθαν να το δέχονται σαν αναγκαίο κακό. Να έχουν μια δουλίτσα ότι νάναι, με ένα ψωρομισθό χωρίς 8ωρο, με αφεντικά να τους τραμπουκίζουν, με πτυχία κρεμασμένα σ΄ενα τοίχο άχρηστα.  Με τις φωνές που προσπαθούν να αντισταθούν σε όλη αυτή τη κατάντια να στοχοποιούνται σαν οπισθοδρομικοί, φασίστες, σεξιστές, ομοφοβικοί, και ότι άλλο βάζει ο νους μας. Αφού φυσικά φρόντισαν την κατάλληλη στιγμή, που το αίμα των σκλάβων είχε αρχίσει να βράζει, να ρίξουν στη πιάτσα διάφορους γιαλατζί επαναστάτες,  να λένε πολλά πράγματα ίδια με τους σκεπτόμενους ανθρώπους, αλλά είναι κοινοί μπράβοι του ποινικού δικαίου, έτσι ώστε να πιάσει το γνωστό στιχάκι, το μπουζούκι είναι όργανο, ο χωροφύλακας είναι όργανο.. Να καταντήσουμε να μοιάζουμε ύποπτοι ακόμα κι όταν προφέρουμε λέξεις με αξία, όπως πατρίδα, όπως οικογένεια, όπως εθνική συνείδηση. Να μοιάζουμε επικίνδυνοι αν αρνηθούμε την επιβολή αμφιβόλου προελεύσεως και αξίας φάρμακα, και να στοχοποιούμαστε σαν ψεκασμένοι ή αρνητές. Και σ΄αυτό το τομέα έριξαν διάφορους καραγκιόζηδες να μπλέκονται οι φωνές της λογικής με βαλτούς που το σύστημα τους είχε εκπαιδεύσει να κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους. 

Γεμίσαμε τάχα φιλάνθρωπες οργανώσεις που τα τσεπώνουν χοντρά, γεμίσαμε κροκοδείλια δάκρυα από καλοπληρωμένους και καλά εκπαιδευμένους θεατρίνους, με την παραπληροφόρηση να χτυπάει κόκκινο μέσω τηλεόρασης και διαδικτύου, σαν τα ποντικάκια που συνέχεια τα σέρνει κάποιο τυράκι στη φάκα. Η παιδεραστία έχει βαρέσει κόκκινο, η ενδοοικογενειακή βία το ίδιο, η επίσημη και ανεπίσημη πορνεία το ίδιο, η εγκληματικότητα στα ύψη, η πατρίδα χάνεται ξεπουλιέται μισοτιμής, οι άνθρωποι κλείστηκαν στα σπίτια κι έμαθαν τα παιδάκια να μην αγγίζουν το φίλο τους, τη μάνα τους, το πατέρα τους, να είναι συνεχώς με ένα φίμωτρο στη μούρη, να φοβούνται ένα άνθρωπο που θα τα πλησιάσει και θα βήξει, τα φουσκώσατε με εικόνες θανατικού, αυτά που είναι γεμάτα ζωή κι έπρεπε το τελευταίο πράγμα στο μυαλουδάκι τους να είναι η αρρώστια κι ο θάνατος...

Τα τρυπήσατε, για να τα προστατέψετε από κάτι που οι ίδιοι που σας είπαν να τα τρυπήσετε σας είχαν πει πως δεν κινδυνεύουν. Τάχα για να φυλάξετε το παππού ή τη γιαγιά, ή για να ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΑΚΟΥΟΙ. Τα βάλατε να κάνουν μάθημα τυλιγμένα σε κουβερτούλες, με τα παράθυρα ανοιχτά χειμωνιάτικα, και την ίδια στιγμή τα εκπαιδεύσατε να μην λένε πατέρας, μάνα αλλά γονιός ένα και γονιός 2. Κάθε καμένος εγκέφαλος ρουφάει ότι του λείπει από το ζωντανό μυαλουδάκι ενός παιδιού, κάθε τελειωμένος ανίκανος να ονειρευτεί την ομορφιά της ζωής, κλέβει τα όνειρα των παιδιών. Δείτε "τη πόλη των χαμένων παιδιών" μια ταινία του 1995, για να δείτε τι συμβαίνει...

Αυτό λοιπόν θέλουμε? Να δημιουργήσουμε καλά εκπαιδευμένους σκλάβους, εξαρτήματα της μηχανής που θα είναι καλά στη δούλεψή τους γιατί είναι από άριστο υλικό? Να δημιουργήσουμε ανθρώπους άρρωστους που θα κρέμονται από τα χείλη όσων θα τους προμηθεύουν τα φάρμακα? Μήπως πρέπει να αρχίσουμε και να τιμωρούμε όσα παιδιά αντιστέκονται, διαμαρτύρονται, δεν μπορούν να δεχτούν αυτό που τα υποχρεώνουν και θέλουν να ζήσουν ελεύθερα? Μήπως να τους κουνάμε το δάχτυλο στη μούρη απειλώντας τα γιατί σκέφτονται να αποδράσουν από τα συρματοπλέγματα?

Οι γονείς που αντέδρασαν δεν βρήκαν απέναντι τους το χωροφύλακα, οι φίλοι τους, οι συνάδελφοι, οι συγγενείς τους απομάκρυναν τους ονόμασαν ασυνείδητους και ψεκασμένους, τους ονόμασαν επικίνδυνους... Το σύστημα απείλησε να τους πάρει τα παιδιά αν δεν υπάκουαν σε κάθε ανοησία που τους υπέβαλαν. Οι άνθρωποι που θέλουν να συνεχίσουν να είναι άνθρωποι κι όχι ανδρείκελα, βρίσκονται περικυκλωμένοι και δίνουν μια μάχη άνιση. Ομως υπάρχουν. Διάσπαρτοι, φωτάκια μέσα στο σκοτάδι. Κι αυτό το σκοτάδι κάποια στιγμή πρέπει να διαλυθεί, μήπως και δούμε πως αυτό το σκοτάδι δεν είναι τίποτα άλλο από ένα πανί ριγμένο μπροστά στα μάτια μας, που πάνω τους προβάλλεται συνεχώς μια ανωμαλία της φύσης. 

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ.

 

Φανταστείτε ξαφνικά τα όνειρά μας να κοβόντουσαν στα μέτρα μας. Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Να δουλεύαμε με τα υλικά που έχουμε. Να παράγαμε αυτό που μπορούσαμε. Να είχαμε επάρκεια σίτισης και πρώτων υλών δικές μας. Να μοιράζαμε τις ικανότητές μας, τις γνώσεις μας και να τις προσφέραμε στην πραγματική ανάπτυξη του τόπου μας. Να είμαστε μικροί αλλά με καθαρά όνειρα κι όχι με πλαστές ανάγκες.

Σαν λαός είμαστε φύση πολυμήχανοι. Είμαστε φύση χαρούμενοι, γλεντζέδες. Ποιος έχει πάρει το γέλιο από το πρόσωπό μας? Ποιος μας ανάγκασε να γίνουμε κάτι ασύμβατο με τη φύση μας και με το τόπο μας? Τι δουλειά έχουμε εμείς να φτιάχνουμε ουρανοξύστες για να κρύβουμε τον ήλιο μας, όπως αναγκάστηκαν να κάνουν λαοί που έψαχναν να τον βρουν. Τι δουλειά έχουμε εμείς να χρειαζόμαστε αυτοκίνητα που έχουν προδιαγραφές για τεράστιους αυτοκινητόδρομους, μεγάλες αποστάσεις, δύσβατα μέρη, όταν με μια βόλτα γυρνάμε από την μια άκρη της πατρίδας μας μέχρι την άλλη άνετα.

---

Τι δουλειά έχουμε εμείς να τρώμε ετοιματζίδικα φαγητά, να βάζουμε πλαστικά βούτυρα στα πιάτα μας, να τρώμε μολυσμένα κρέατα, να πίνουμε σφραγισμένα νερά, σ΄ενα τόπο που ανθούν όλων των ειδών τα φρούτα, τα λαχανικά, τα βότανα, ευλογημένα από τη φύση, τον ήλιο, τη θάλασσα, με άφθονα νερά που βγαίνουν μέσα από τα βουνά μας, τις πηγές μας, με τόσο μικρό πληθυσμό που ακόμα κι όσοι ήθελαν το κρέας τους μπορούσαν να το βρουν χωρίς τοξίνες, καθαρό και τα γαλακτοκομικά τους αγνά όπως ήταν κάποτε.  Τι δουλειά έχουμε να ακριβοπληρώνουμε ρούχα, παπούτσια, καλλυντικά, δεν μπορούμε να φτιάξουμε μόνοι μας?

 Που πήγαν και γιατί έκλεισαν παραδοσιακές ελληνικές επιχειρήσεις που οι πατεράδες μας προμηθευόντουσαν από τα ρούχα που φόραγαν μέχρι τα ψυγεία τους, τις κουζίνες τους. Που είναι η έρευνα και τεχνολογία που θα μπορούσε να ανθίζει από ικανότατους επιστήμονες που έφυγαν κακήν κακώς αγνοημένοι και διαπρέπουν σε ερευνητικά κέντρα και πανεπιστήμια του εξωτερικού? Που είναι οι τεχνίτες μας, οι καλλιτέχνες μας που το ξέρουμε πως είναι αστείρευτοι και κάθε φορά που τους δόθηκε η δυνατότητα δημιούργησαν μικρά θαύματα. Που είναι οι γιατροί μας, οι μηχανικοί μας, να εργάζονται σε ελληνικά ιδρύματα, σε ελληνικές επιχειρήσεις στα  μέτρα των αναγκών των Ελλήνων. Στα μέτρα του χώρου που μας αναλογεί και που μπορούσαμε να τον έχουμε κάνει στολίδι. 

Πόσοι προδότες δούλεψαν για να καταντήσει έτσι αυτός ο τόπος? Πόσοι ανόητοι και φιλοτομαριστές κάτοικοι λάτρεψαν τόσο πολύ το ξενόφερτο, το ασύμβατο και κατανάλωσαν τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους για να καταφέρουν να είναι άρρωστοι, αποχαυνωμένοι και τελικά πεινασμένοι, σαν τα ποντίκια πιασμένοι σε μια φάκα που οι ίδιοι επέτρεψαν να στηθεί. 

Μάθαμε να διασκεδάζουμε ψεύτικα, να τρώμε πλαστικά, να γλεντάμε αμερικάνικα, να ντυνόμαστε ευρωπαϊκά, να  τρώμε βλακείες, να τραγουδάμε σε ακαταλαβίστικα, να έχουμε σαν πρότυπα μοντέλα ανθρώπων και αντιλήψεων που συγκρούονται συνέχεια με αυτό που θα μπορούσαμε να είμαστε. Μάθαμε να επιθυμούμε ότι δεν είμαστε και πνίξαμε αυτό που θα μπορούσαμε να γίνουμε. Μάθαμε να φοράμε ένα ακριβό αλλά στενό κοστούμι φτιαγμένο για κάποιον άλλο και κρύψαμε τα ρούχα μας, αυτά που μας έκαναν να διαφέρουμε, να νοιώθουμε ελεύθεροι και ατίθασοι, σ΄ενα παλιοντούλαπο,  μάθαμε να ντρεπόμαστε για αυτά που θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι κι επιδεικνύουμε σαν μαγκιά τα αίσχη που θα έπρεπε να σιχαινόμαστε.  

Κι αν ακόμα όλα αυτά τα βλέπουμε, και δεν μας αρέσουν, αποδεχόμαστε το γεγονός πως πρέπει σκύψουμε το κεφάλι σε όσα μας επιβάλουν γιατί αλλιώς θα μας θερίσουν οι μεγάλες δυνάμεις, εμείς, που είπαμε ξανά και ξανά χίλιες φορές το «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή...» Ναι όντως, από ότι βλέπω το πρόβλημα είναι πως δεν είπαμε εμείς τη παραπάνω φράση. Απλά τη παπαγαλίζαμε υποχρεωτικά στο σχολείο. Δεν τη καταλάβαμε. Δεν  μπορούμε να αντιληφθούμε το νόημά της. Η καλύτερα δεν έχουμε καμιά διάθεση να την ακολουθήσουμε. 

Το δικό μας ρητό έγινε «καλύτερα μια ζωή φτηνιάρικο βόλεμα και ταπείνωση, παρά μιας ώρας αξιοπρέπεια αλλά με ακριβό τίμημα...» 

Ψάχνουμε να βρούμε τι λείπει και δεν μπορούμε να αντισταθούμε στον κατήφορο. Λείπει η ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Αυτή η συνείδηση που οι ασυνείδητοι, ανθέλληνες,  φρόντισαν να χειραγωγήσουν με τέτοιο τρόπο τα μυαλά των ανθρώπων, όπου στο άκουσμα της να μοιάζει κάτι το επικίνδυνο. Μνημόνια που έχουν θερίσει τις ζωές των ανθρώπων, λουκέτα παντού, γενικό ξεπούλημα, κίνδυνος για μια εθνική τραγωδία, η τρομοκρατία της πανδημίας και των εμβολίων, η ανεξέλεγκτη είσοδος χιλιάδων ανθρώπων από κάθε γωνιά της γης σε ένα τόπο που μαστίζεται από ανεργία, φτωχοποίηση, εγκληματικότητα, συμμορίες που λυμαίνονται τα πάντα. 

Και τα μέσα μαζικής εξαπάτησης όπως και όλοι οι στημένοι παπαγάλοι που κινούνται μέσα στο διαδίκτυο προωθούν ζητήματα σαν σημαντικά που θα έπρεπε κανονικά να είναι τουλάχιστον αδιάφορα για τον Έλληνα που χάνει σιγά σιγά την ίδια του την υπόσταση. Άνθρωποι πεινάνε, σκαλίζουν τα σκουπίδια και ασχολούμαστε με διαγωνισμούς μαγειρικής, παιδιά κακοποιούνται, ζουν σε άθλιες συνθήκες, και ασχολούμαστε με το αν κάποιος προσβλήθηκε γιατί δεν κατανοήσαμε πόσο σημαντικό θέμα είναι ο τρόπος που πηδιέται. Βάζεις στην αναζήτηση τη συλλαβή «δι» που θα έπρεπε να έχει σαν πρώτη λέξη τη δικαιοσύνη και βγαίνει …δίαιτα.

Παιδιά που σπουδάζουν και παραμένουν αγράμματα. Παιδιά που τους φυτεύουν συνέχεια στο μυαλό ιδέες συμφέρουσες για τους τυράννους που διοικούν την αποικία. Πατριωτισμός, αγάπη για τη πατρίδα, σεβασμός στα ήθη μας στα έθιμα μας, στις παραδόσεις μας, είναι ιδέες ψιλο ή χοντρο φασιστικές. Την εθνική συνείδηση την μεταφράζουν σε φασίζουσα συμπεριφορά…. 

Ενα κομμάτι του λαού νοιώθει ευτυχισμένο στην τοποθεσία 51ο κράτος ΗΠΑ, κι ένα άλλο σκύβει το κεφάλι με ντροπή λες κι είναι πουτάνα με ενοχές. ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ.    ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΠΑΤΗΘΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΘΕΙ ΑΠΕΙΡΕΣ ΦΟΡΕΣ.  Δούλεψαν με πολύ μεγάλη μαεστρία σε κάθε στιγμή οι αποικιοκράτες σε συνεργασία με ύπουλους και απατεώνες εσωτερικούς προδότες, για να κατορθώσουν να μας καταντήσουν έτσι. Και κάθε φορά που ο λαός ξύπναγε και ετοιμαζόταν να κάνει τη δική του κίνηση έστελναν τον ΜΕΓΙΣΤΟ ΑΠΑΤΕΩΝΑ, που τον είχαν έτοιμο στο συρτάρι για να πνίξει στις ψεύτικες υποσχέσεις και ελπίδες κάθε όνειρο που έβγαινε από τις στάχτες και για να βουλώσει τα στόματα εκείνων που ήταν ικανοί να φέρουν την αληθινή αλλαγή. 

Όμως σας έχω νέα. Οι άνθρωποι, με καθαρή ψυχή και μυαλό που δεν έχει γίνει κιμάς από όλα αυτά τα αίσχη, θα πληθαίνουν αντί να μειώνονται. Όσο χαμηλώνει ο πήχης της αξιοπρέπειας εκείνων που ορίζουν το τρόπο που θα πρέπει να ζούμε,  τόσο θα αυξάνεται η επιθυμία για ανατροπή τους. Και μαζί με εκείνους που άντεξαν, θα ενωθούν κι εκείνοι που θα συνειδητοποιήσουν τη πλάνη τους. Θα ενωθούν όσοι συνειδητοποιήσουν πως το κουστούμι που τους έχουν φορέσει με το ζόρι, δεν ήταν η φύση τους.  Πέρασαν τα όρια που επέτρεπαν στους ανθέλληνες να εξαπατούν χωρίς πρόβλημα. Μόλις αρχίζει η επόμενη φάση, ο κλέφτης και ψεύτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται. Κι ο χρόνος αυτός μόλις τους τελείωσε.