ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΤΟ ΦΟΒΟ...

Σήμερα έχω μια ποιητική διάθεση, γι΄αυτό και το κείμενο μου θα είναι κάτι σαν ένα παραμύθι με αγγίγματα πραγματικότητας, μια αφήγηση ψυχής, από μια ψυχή που γεμίζει θλίψη βλέποντας τις πεταλούδες που ξεπετιούνται από το κουκούλι τους, με τα πανέμορφα χρώματα, να πιάνονται αμέσως στις απόχες, πριν προλάβουν καν να κάνουν το πρώτο πέταγμα...

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από ένα παιδί που, με πρόσχημα την ασφάλειά του, οι γονείς αποφασίζουν να το έχουν σε ένα χρυσό κλουβί κλειδωμένο, για να είναι σίγουροι πως δεν θα πάθει κάτι. Κάθε ψυχή που γεννιέται σ΄αυτό το κόσμο είναι ελεύθερη να γευτεί, να νοιώσει, να αγαπήσει, να κλάψει και να γελάσει, να πονέσει και να απολαύσει. Η ζωή είναι μια μεγάλη πρόκληση, γιατί είναι απρόβλεπτη, έχει μυστικά ατέλειωτα που καλούμαστε να ανακαλύψουμε μέσα από το σκοτάδι, ανοίγοντας σιγά σιγά τα μάτια, τις αισθήσεις μας σε ένα κόσμο που δεν είναι αγγελικά πλασμένος, γιατί πάνω στην αιώνια ομορφιά του, έχουμε εναποθέσει τα σκουπίδια της ατελούς ύπαρξης μας. 

Το πιο όμορφο δώρο της γέννησης είναι η πιθανότητα κάποιος να ζήσει ελεύθερος για να τα νοιώσει όλα αυτά. Για να σχηματίσει τα φτερά του και να κατακτήσει μια θέση κοντά στον ήλιο. Κι αυτό ακριβώς είναι που το σκοτάδι αντιπαθεί. Στην απέραντη μοναξιά τους εκείνοι που δεν μπορούν να αγγίξουν το φως, επιθυμούν διακαώς να τραβήξουν όσους περισσότερους μπορούν στη σκοτεινιά της ψυχής τους. Το μεγαλύτερο όπλο στο σκοτάδι είναι το γεγονός πως δεν μπορείς να δεις ξεκάθαρα, και ψηλαφώντας σε ένα αδιευκρίνιστο τοπίο,  γύρω από το σώμα μπορούν να αιωρούνται απειλές, ήχοι που ξυπνούν αρχέγονους φόβους, μυστήρια που η ψυχή τρομάζει...

Ο φόβος. Η μάνα όλων των ειδών χειραγώγησης. Ο φόβος του θανάτου, ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Το τίμημα της ανθρώπινης γνώσης, η συνειδητότητα της μη αθάνατης ύπαρξής του, εργαλείο αιώνιο στους διαμορφωτές των συνειδήσεων, στους χειραγωγούς των ανθρώπινων μυαλών, εργαλείο που σμίλεψε πάνω σε σκληρά βράχια παρανοϊκές θρησκείες, τυραννικά καθεστώτα, αυτόκλητους διασώστες της ανθρώπινης ράτσας που είχαν και έχουν δικαίωμα στη ζωή και στο θάνατο, ενός πλήθους που στην υπαρξιακή του αγωνία, θα ζητά πάντα ανακούφιση στην αγκαλιά κάποιου προστάτη, που θα του δίνει απαντήσεις καθ ησυχασμού, ακόμα κι αν είναι απάτες. 

Η εκπαίδευση των παιδιών μας εδώ και πολύ καιρό είναι στείρα, καλά ενορχηστρωμένη να οδηγεί τα βήματα τους ταιριαστά σε ένα μοντέλο ζωής που θα κρατάει καλά κρυμμένα τα μυστικά της, την αληθινή της ομορφιά, την ουσία των πραγμάτων. Ένα μοντέλο εκπαίδευσης για μια απατηλή ζωή που προχωράει δίπλα στην αληθινή, διατηρώντας την αόρατη. Όπως έμαθαν οι γονείς τους και γονείς των γονιών τους. Σκλάβοι, γεννημένοι από σκλάβους που μόνο καθήκον είναι να γεννήσουν τους επόμενους σκλάβους. Δεν μπορούν οι γονείς να αντιληφθούν τον βιασμό που συμβαίνει στις ψυχές των παιδιών τους, γιατί δεν κατάλαβαν ποτέ αυτό που συνέβη στη δική τους ψυχή, σε ένα κόσμο άλλωστε που ένα μέρος δεν πιστεύει τίποτα περισσότερο από ότι μπαίνει στη σφαίρα της αντίληψης, και πάπαγαλίζει την γνώση των άλλων, και ένα άλλο μέρος πιστεύει τυφλά το οτιδήποτε προκειμένου να μην κουράσει τους εγκεφαλικούς νευρώνες

Ανάμεσα σε αυτούς τους δυο... οι μελαγχολικοί ελάχιστοι που πατούν με γυμνά πόδια στο ζεστό χώμα, αγγίζουν τα φύλλα, βυθίζονται στη θάλασσα, και αφήνονται στη ζέστη του ήλιου, αντιλαμβανόμενοι την ίδια στιγμή πως πίσω από κάθε άγγιγμα υπάρχει ένα μυστικό προς ανακάλυψη, πως όλα είναι ένα αέναο παιχνίδι μιας φύσης που είναι ολοζώντανη πίσω από τα πεθαμένα κατασκευάσματα, ανόητων νεκρών που υποδύονται τους ζωντανούς. Αυτοί οι ελάχιστοι, τώρα περνούν την εποχή της μεγάλης θλίψης. Κοιτάζοντας τις πεταλούδες να πιάνονται σε απόχες, να τεμαχίζονται και να στολίζουν αποξηραμένες, βάζα σε πολυτελείς επαύλεις... 

Εκπαιδεύουν τις νέες ψυχές στο συναίσθημα της φοβικής ύπαρξης, από το πρώτο άνοιγμα των ματιών. Μαζί με τα σκουπίδια που τα ταϊζουν στα παγκόσμια συσσίτια με τα αηδιαστικά αποφάγια τους, τις εκπαιδεύουν κι αυτά τα σκουπίδια να τα κατακτούν με φόβο...  Όσοι μπορείτε να αντιληφθείτε το μέγεθος του εγκλήματος,  μιλήστε τώρα όσο μένει ακόμα ελάχιστος καιρός, αλλιώς σωπάστε για πάντα. 

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΘΑ ΛΕΝΕ ΝΑΙ.

 

Αυτό ήτα τελικά το ζητούμενο? Η περίφημη κορωνίδα της δημιουργίας, που είναι τόσο ανώτερη από τα υπόλοιπα πλάσματα πάνω στο πλανήτη, αυτό το υπεροπτικό και απόλυτα εγωκεντρικό δημιούργημα, έκανε τόσους αιώνες πορεία για να καταλήξει να είναι αυτό που βλέπουμε σήμερα? Κι αυτό που βλέπουμε δεν είναι κακό ή καλό, δεν είναι άσχημο ή όμορφο, είναι ένα σάπιο, άγευστο κατασκεύασμα που τρώει τις σάρκες του. Μια ανθρωπότητα που υποκρίνεται την πολιτισμένη, κοινωνίες που ζουν τη μίζερη ζωή τους σε μια ανούσια, επαναλαμβανόμενη πραγματικότητα, όπου όλα είναι άχρωμα.

Είναι κρίμα να παρομοιάζουμε την εποχή μας με ένα νέο Μεσαίωνα. Καμία σχέση. Γιατί ακόμα και το απόλυτο σκοτάδι κρύβει μια μαγεία. Ακόμα και τα άσχημα συναισθήματα είναι δονήσεις, έστω αρνητικές. Τώρα ζούμε στο κόσμο που όλοι λένε ναι. Ακόμα και τα όχι, είναι ψιθυριστά, προφέρονται από ανθρώπους που ναι μεν θέλουν, αλλά δεν μπορούν. Ζούμε σε ένα κόσμο που πιστεύει για αλήθειες τα παραμύθια, και αδυνατεί να συλλάβει το μέγεθος της απάτης, γιατί η απάτη είναι ο μόνος τρόπος που έμαθε να ζει. 

Με όλη αυτή την ιστορία του αόρατου αλλά άκρως επικίνδυνου ιού-τέρας βγήκαν πολλά στη φόρα. Είναι εντυπωσιακό πως ένα τέτοιο γεγονός απέδειξε πως οι ανόητοι είναι πολλοί περισσότεροι από ότι κανείς φαντάζεται. Είναι η στιγμή που ένα "πείραμα" αποδεικνύει πόσο εύκολο είναι να μετατρέψεις ακόμα και τους υποτιθέμενους σοβαρούς ανθρώπους σε άβουλα, τρομαγμένα ανθρωπάκια. Είναι εντυπωσιακό μυαλά που φώναζαν για ανατροπές, για τα τυραννικά καθεστώτα που ζούμε, για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν σε παγκόσμιο επίπεδο για να ξεφύγουμε από τις τυραννικές ψευτοδημοκρατίες, να τους βλέπεις τώρα να είναι έρμαια ενός αόρατου τρόμου και να βγάζουν μίσος, οργή, απέναντι σε οτιδήποτε μπορεί να βλάψει τη μίζερη ζωή τους.  Ανθρωποι που ήταν βέβαιοι πως αυτοί που μας εξουσιάζουν δεν δίνουν δεκάρα για τη ζωή μας και μας βλέπουν μόνο σαν νούμερα, να πιστεύουν τώρα πως το ίδιο κατάπτυστο σύστημα κάνει τα πάντα για να φροντίσει την υγεία τους, πως αυτό το σύστημα που δεν λογάριασε πόσοι θα πεθάνουν προκειμένου να τακτοποιήσει τις γραμμούλες στις χρηματηστηριακές κονσόλες, αυτό το σύστημα που τζογάρει καθημερινά πάνω στις ανθρώπινες ζωές και μετράει μόνο το κέρδος και την ηδονή της κυριαρχίας πάνω στις ανθρώπινες ψυχές, τώρα νοιάζεται....

Ο κύριος φοράει τη μασκούλα που του έχουν πει πως τον προστατεύει από το μεγάλο κακό, που μετράει μέχρι τώρα πόσα? 600 χιλιάδες θύματα σε 7,5 δισεκατομύρια πάνω στο πλανήτη? και φορώντας τη μάσκα πάει στο περίπτερο να αγοράσει τσιγάρα, που έχουν 8 εκατομμύρια επιβεβαιωμένους θανάτους, αλλά πωλούνται ελεύθερα στα περίπτερα, και μετά θα πάει στο σουπερ μάρκετ να αγοράσει όλα εκείνα τα προϊόντα που θα έπρεπε να έχουν κόκκινη γραμμή λόγω επικινδυνότητας και που επίσης πουλάει το σύστημα, στη συνέχεια θα σκύψει μερικές ώρες πάνω στο έξυπνο τηλέφωνο, στον υπολογιστή, ανάμεσα σε καλώδια και ακτινοβολίες που επίσης οι καλοί πατερούληδες έχουν απλώσει παντού, θα πάρει μια βαθειά ανάσα μέσα στο μολυσμένο αέρα μιας άθλιας τσιμεντούπολης, και θα νοιώσει ήσυχος πως κάποιος τον σκέφθηκε και τον φροντίζει επί τέλους. Κάποιος σ΄αγαπάει και είναι αυτοί....

Υπάρχει ο ιος - τέρας? Φυσικά και υπάρχει. Μήπως έχετε περάσει τις γρίππες τύπου Η1Ν1 ή Η2Ν2 που τρόμαξαν την ανθρωπότητα στο πρόσφατο παρελθόν? Οχι? εγώ έχω περάσει μία από αυτές. Με 41 πυρετό που δεν κατέβαινε στο νοσοκομείο. Με τα πνευμόνια να νομίζεις πως θα σκάσουν και τα γόνατα μου να μην μπορούν να σηκώσουν το σώμα μου ούτε ένα βήμα. Με το κεφάλι να καίγεται. Μία εβδομάδα. Γύρω μου στο νοσοκομείο ήταν σαν τα ζαλισμένα κοτόπουλα, δεκάδες γριππιασμένοι. Τότε πέθαναν πολλοί, ηλικιωμένοι, παιδιά, ευθαπείς πληθυσμοί. Νοιώθω ένα παιδί κατώτερου θεού γιατί κανείς τότε δεν φρόντισε να μου υποδείξει να φορέσω μια μασκούλα και την πάτησα. Γιατί δεν έγινε καραντίνα, ούτε συλάμβανε κάθε "ασυνείδητο" η αστυνομία. 

Τώρα είναι αλλιώς. Το κράτος έχει σκύψει στοργικά και έχει αγκαλιάσει το κοπάδι με αγάπη, με φροντίδα, το καταλαβαίνω, πρέπει κανείς να προσέχει τη τροφή του, κι επίσης να την εκπαιδεύει να πηγαίνει αδιαμαρτύρητα προς το σφαγείο. Αλήθεια σε ένα κόσμο που όλοι λένε ναι, εσύ που θεωρούσες πως είσαι ο άνθρωπος του όχι, που θα κρύψεις την ντροπή σου? Πως θα αντέξεις τη συνειδητοποίηση πως τελικά ΚΙ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΠΡΟΒΑΤΟ. Δεν θα την αντέξεις για αυτό σαν σωστό μέλος της μόλις γεννημένης υποχονδριακής κοινωνίας, που θα ζητάει απεγνωσμένα επιστήμονες να την διαβεβαιώσουν πως θα ζήσει, θα πείσεις τον ευαυτό σου πως η υποταγή σου, η συναίνεση στο έγκλημα δεν είναι τέτοια, αλλά ΛΟΓΙΚΗ. 

Θα πείσεις τελικά τον εαυτό σου πως στη χωματερή που μένεις, τα σκουπίδια γύρω σου κάπως φέρνουν σε λουλούδια, και η βρώμα που βγαίνει μοιάζει με κάποιο όμορφο άρωμα.... 

Σε ένα κόσμο που όλοι θα λένε ναι, το παραμικρό όχι θα είναι επανάσταση. Στις κοινωνίες του μέλλοντος που οι άνθρωποι θα κρέμονται από τα χείλη "επιστημόνων" για να πάρουν παράταση στο παιχνίδι της ζωής, ακόμα κι αν είναι στημένο, οποιοσδήποτε μπορεί να ασελγήσει πάνω στα ανθρώπινα μυαλά με απλούς και σύντομους τρόπους. Από τη στιγμή που η παράνοια μεταφράζεται λογική και  τα σκουπίδια μετατρέπονται σε πρότυπα, η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Θα έρθουν μέρες που θα γίνει αντιληπτό ακόμα και από τους ανόητους, πως αυτή η περίεργη μυρουδιά που πλανάται στην ατμόσφαιρα, είναι μυρουδιά από μπαρούτι, από ένα πόλεμο ασύλληπτης βιαιότητας που θα ξεσπάσει μέσα στα μαντριά των δυστυχισμένων. 

Θα έρθουν μέρες που οι δυστοπικές ταινίες θα μοιάζουν παιδική χαρά μπροστά στη πραγματικότητα. 

ΗΤΑΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΤΟΥ 2013, ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΡΑΤΑΓΑΜΕ "ΑΚΟΜΑ" ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ....

 

Τον Αύγουστο του 2013, στα πρόχειρα του προηγούμενου ιστολογίου μου είχα καταχωνιάσει αυτό.. Πολλοί νοιώθουμε το ίδιο, ας αντέξουμε.

5 Αυγούστου 2013

ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΩ ΝΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΩ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΣΑΣ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΩ ΤΑ ΑΣΤΟΧΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ.

Σ’αυτά τα σπουδαία γραφεία οι ειδήσεις έχουν άλλο νόημα…

Όπως σε κάθε τι που έχουν ορίσει σαν σπουδαίο, όλα έχουν άλλη βαρύτητα.

Τη βαρύτητα του στόχου, του στόχου που έχουν οι μεγάλοι άνθρωποι «θα πετύχω το στόχο ο κόσμος να χαλάσει ». Είναι και το tag  που κολλάνε στη μούρη των υπαλλήλων οι πολυεθνικές. Οι μικροί άνθρωποι έχουν όνειρα, οι μεγάλοι έχουν στόχους. Κι έτσι τους τραβάνε από τη μύτη όπως τραβάει κάποιος ένα πεινασμένο σκυλί με το κόκκαλο...

Δεν υπάρχουν αξίες που πρέπει να διαφυλαχθούν, ούτε ανθρώπινες ζωές, υπάρχει ο στόχος. Γιατί γι΄αυτούς τους αχυράνθρωπους και η ανθρώπινη ζωή αν δεν έχει στόχο συγκεκριμένο και με πλάνο προδιαγεγραμμένο είναι ένα παιδιάστικο όνειρο, γραφικό, άνευ σημασίας.

Το πλάνο τους δεν περιέχει τις αγωνίες μας και τους φόβους μας ούτε καν στο περιθώριο σαν μουτζούρα.

Μας κοιτάζει περιφρονητικά, από απέναντι κοιτάζοντας βιαστικά το ρολόι γιατί υπάρχει χρονοδιάγραμμα για κάθε κίνηση που πρέπει να ακολουθήσει και σκέφτεται πόσο περιορισμένη αντίληψη πρέπει να έχουμε εφόσον δεν έχουμε πιάσει ακόμη το νόημα...

Τα νοήματα της ζωής στριμώχνονται σε οικονομική συσκευασία τρία σε ένα, με περιτυλίγματα ανθεκτικά  για το ψήσιμο σε φούρνο μικροκυμάτων..

Κοιτώ τους πλαστικοποιημένους τεχνοκράτες..

Τους ανθρώπους – τικ-τακ…

Τους ανθρώπους – θαυμάσια είναι ….

Τους deal-άνθρωπους….

Ναι δεν είναι ζωή αυτό που αποφάσισαν… Είναι απλά ένα καλό deal..

Μερικές φορές σας ομολογώ πως δειλιάζω Μήπως εγώ τα έχω δει όλα λάθος....

Μήπως αυτό που έχω να αντιπαραθέσω δεν είναι τίποτα περισσότερο, από τη χάρη που ζητάει ένα παιδί σ΄ενα ενήλικα που του απαγορεύει να σουλατσάρει στη γειτονιά γιατί βράδιασε…

Πρέπει να φέρω αντιμέτωπες τις ελάχιστες μου απαιτήσεις με τα μεγαλεπήβολα σχέδια του ανούσιου αύριο που ετοιμάζουν…

Επιμένω πεισματικά να ανήκω στους ανθρώπους που επιθυμούν ακόμα να έχουν απορίες…

Έχω απέναντι εκείνους που θεωρούν σπατάλη τις ερωτήσεις….

 

Τις Παρασκευές τα στελέχη των πολυεθνικών καθιέρωσαν να ντύνονται casual, …νοιώθουν ανάλαφροι, λες και τα καλώδια μπορούν να γιορτάσουν τη παγκόσμια μέρα τους…

Λέω τις Κυριακές να φορέσω ένα στενό, άβολο κουστούμι στο κήπο μου για να νοιώσω την σπουδαιότητα των λουλουδιών μου απ΄την αρχή…

Άνθρωποι της συμφωνίας…

Θα μ΄αναγκάσετε ν’ αφαιρέσω τα σύμφωνα ακόμα κι απ τις λέξεις..

Οι τελευταίες μας χαρές είναι τα μικρά στέκια στις γωνίες της ζωής μας που ξαποσταίνουμε μασουλώντας λουκούμι τριαντάφυλλο και μαστίχα…

Εκείνα τα μικρά καφενεδάκια που σε σερβίρουν με το μολύβι πίσω απ΄τ΄αυτί και κάνουν τις παραγγελιές σε μπλε 50φυλλο τετράδιο…

Θυμάμαι κάπου είχα δει μια ιστορία.…

Ένας πατέρας κακοποιούσε τη κόρη και την είχε μάθει να στέκεται στη μεσαία γραμμή του δρόμου…

Να στέκεσαι εκεί της έλεγε.

Πάντα στη μεσαία γραμμή του δρόμου…

Εκεί στέκεστε καθώς βιάζουν τη ζωή σας, γιατί βλέπω τα βράδια κουκκίδες ασήμαντες πάνω σε μια μεγάλη λευκή ευθεία, αλλά δεν είχα υποπτευθεί ότι είστε εσείς…

Παλιότερα σας νόμιζα μεγαλύτερους

Δεν έχω ειδήσεις σπουδαίες να πω, αν η σπουδαιότητα είναι ο θόρυβος. Και οι χαμηλές φωνές έχουν τις δικές τους φυλλάδες, μη νομίζετε. Απλά δεν έχουν καλούς σπόνσορες, γιατί δεν ξέρουν σε τι θα χρησίμευαν...

(Την καλησπέρα μου στους φίλους που ασφυκτιούν μαζί μου,

Και σ΄εκείνους που χαμογελούν με συγκατάβαση στα όσα προσπαθώ να πω και πάντα τα μπερδεύω….)

Παρακολουθώ  μαζί σας όλες αυτές τις μέρες, τα σπουδαία γραφεία με τις πόρτες που ανοιγοκλείνουν εναλλάσσοντας επισκέπτες με ολόιδια κουστούμια. Και την Ελλάδα που όσο κι αν γέρασε υποκύπτει πάντα σαν πρωτόβγαλτο ψαράκι.

Ήταν ένα μικρό καράβι που ήταν αταξίδευτο

Και σε πέντε έξι εβδομάδες τελειώσανε όλες οι τροφές

Και τότε έπεσε ο κλήρος να δούνε ποιος θα φαγωθεί.....

(ήταν ένα παλιό κείμενο με ένα μείγμα από καινούργιο)

ΣΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ.

 Ο Τσαρλς Φορτ, 27 χρόνια καθόταν σε ένα τραπεζάκι σε μία βιβλιοθήκη και διάβαζε.. διάβαζε ασταμάτητα, βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά, ταξιδιωτικούς οδηγούς..οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια του. Σε όλο αυτό απίστευτο θησαυρό γνώσεων, έκανε κάτι ιδιαίτερο. Κάτι ιδιαίτερο που τον οδήγησε να γράψει στη συνέχεια  τα δικά του θαυμαστά βιβλία, που ζωγράφιζαν τον δικό του θαυμαστό κόσμο. Σε εκείνα τα βουνά γνώσης που διέσχισε, στην μοναχική και παράξενη ζωή του, έβρισκε και σημείωνε εκείνα που ίσως οι άλλοι δεν θα έδιναν σημασία. Εκείνες τις λεπτομέρειες που άνοιξαν μπροστά του τις πύλες ενός κόσμου που μόνο μια εξτρεμιστική, απόλυτα απείθαρχη και ασυγκράτητα περίεργη φύση μπορεί να επιθυμήσει και να κατακτήσει,

Σήμερα δεν μπορώ καν να φανταστώ, αυτόν τον άνθρωπο να έχει στη διάθεσή του, για να ψάξει τις λεπτομέρειες, στον αχανή κόσμο του παγκόσμιου ιστού. Ναι, νομίζω πως θα ήταν ο μόνος που θα κατόρθωνε να βρει μέσα από εκατομμύρια λεπτομέρειες που ακριβώς κατοικεί ο ''διάβολος''. Εμείς οι απείθαρχοι, ίσως ακολουθώντας το παράδειγμα του, να κατορθώσουμε κάποια στιγμή μέσα στον αχανή ιστό της αράχνης του διαδικτύου, και μέσα από ανακοινώσεις, έρευνες, σχόλια, βιντεάκια, συζητήσεις, να βρούμε που κρύβεται επί τέλους ο διάβολος που ονομάζεται COVID19. Γιατί, ναι , ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες.

Ανάμεσα σε όλα όσα έχουμε ακούσει από το περασμένο Μάρτιο μέχρι και σήμερα και όσα θα ακολουθήσουν, και θα είναι , είμαι σίγουρη ακόμα πιο τρομακτικά από ότι φανταζόμαστε, αν παρατηρήσετε, υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Τα Συνθήματα του τρόμου, σχηματίζουν μικρές ομάδες, που σε κάθε χρονικό πλαίσιο, καθορισμένο, έχουν μια ιδιαίτερη σημασία. Μένουμε σπίτι ήταν η πρώτη εντολή και έπαιξε παντού. Όλο το σταρ σύστεμ σε παγκόσμιο επίπεδο έβγαινε χαμογελώντας μέσα από κρεβατοκάμαρες, κουζίνες, σαλόνια, πισίνες, και με το αστραφτερό χαμόγελο, έλεγε, ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΜΕΝΟΥΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΣ. Εκατομμύρια μπλουζάκια, με στάμπες, μένουμε σπίτι, σποτάκια, βιντεάκια, τραγουδάκια, μένουμε σπίτι. 

Έξω από τη χαρούμενη ατμόσφαιρα του σπιτιού, ήταν ο απόλυτος τρόμος. Σκηνές από τα νοσοκομεία που στοιβάζονταν οι ετοιμοθάνατοι. Σκηνές από φορτηγά που κουβάλαγαν τους δύστυχους που είχαν υποκύψει. Φέρετρα το ένα δίπλα στο άλλο. Εικόνες από ανθρώπους που φόραγαν τους αναπνευστήρες και ικέτευαν έλεος να τελειώνει το μαρτύριο. Μετά βρέθηκε η προσωρινή λύση και τα σποτάκια τα επόμενα ήταν δύο, ''φοράμε τη μάσκα' 'κρατάμε αποστάσεις''. Γέμισε ο κόσμος με κορδέλες που έδειχναν τις αποστάσεις, πλούτισαν αναπάντεχα όσοι πούλαγαν μάσκες και αντισηπτικά. Ηταν η μόνη ελπίδα, το φίμωτρο και η απόσταση. Ο διάβολος του Πατσίνο, έδινε ρεσιτάλ, ΚΟΙΤΑ, ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΙΣ, ΑΓΓΙΞΕ ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΓΕΥΤΕΙΣ...

Ανοιξαν όμως κάποια στιγμή οι πύλες... γιατί έφθασε καλοκαίρι, γιατί ο κόσμος ήθελε να κυκλοφορήσει να ξοδέψει λεφτάκια σε ξενοδοχεία, πάραλίες, ταβέρνες, μποζούκια, να φάει μουζάκα και τζατζίκι, όμως η απειλή ήταν εκεί, γιατί αυτός ο ιος δεν φοβόταν τον καύσωνα, ήταν ντούρος και αήττητος στους 40 βαθμούς. Και τότε ήρθε ο επόμενο μοτίβο. Οχι πιά αριθμοί θυμάτων, κρουσμάτων, όχι στατιστικές αλλά μια μικρή λεξούλα παντού.. ΔΙΑΣΩΛΗΝΩΣΗ. Το νέο μοτίβο δεν θύμιζε πως υπάρχουν κρούσματα, αλλά απευθυνόταν στους ΑΠΕΙΘΑΡΧΟΥΣ, ΑΝΕΥΘΥΝΟΥΣ, ΑΝΟΗΤΟΥΣ, που ΤΟΛΜΗΣΑΝ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΟΥΝ ΤΗ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ.

Αν δεν πιστεύεις πάρε εικόνες από ανθρώπους πεσμένους μπρούμυτα στα κρεββάτια του πόνου, γεμάτοι καλώδια και σωλήνες βαθειά μέσα τους, να φοράνε πάνες, και περιγραφές από ''επιστήμονες'' που μοιάζουν με τα πιο ακραία σενάρια τρόμου. Πόσο ΠΟΝΟ, ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ, ΑΔΙΑΚΟΠΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ, προκαλεί αυτό ο ιος....Σκηνές απαράδεκτης ύβρεως χρήσιμες για να ΠΕΙΘΑΡΧΗΣΕΙ η κοινωνία και να λάβει σοβαρά υπόψη πως έτσι είναι τα πράγματα. Παρόμοια κατάσταση με τις φριχτές εικόνες στα πακέτα των τσιγάρων, αλλά τα τσιγάρα είναι νόμιμο να πωλούνται, έτσι και οι εικόνες φρίκης αλλά τα σύνορα μπορούν να ανοίγουν και να δεχτούν εκατομύρια ανεξέλεγκτους για τον φονικό ιο τουρίστες....

Ναι.. ο Τσαρλς Φορτ, θα έγραφε το δικό του έπος για όλα αυτά...

Εμείς δεν μπορούμε να μιλήσουμε, γιατί φοράμε το φίμωτρο, συγνώμη τη σωτήρια μάσκα, εκείνη που τώρα τα παιδιά τη συνήθισαν και της φτιάχνουν λουλουδάκια να φαίνεται όμορφη, παιχνιδιάρα. Σύντομα η ''πανοπτική' κοινωνία θα αναδείξει όλο της το μεγαλείο, αλλά για αυτήν θα σας πω στο επόμενο κείμενο. 

65% ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΙΛΙΚΙΑ

Όλοι οι συγγραφείς που οραματίστηκαν δυστοπικά σενάρια για το μέλλον, είχαν κάτι διαφορετικό στη σκέψη τους από αυτά που υπάρχουν στη σκέψη των νέων βασανιστών του ανθρώπινου είδους. Έγραφαν και σκεφτόντουσαν πως αυτά που γράφουν θα είναι ένα καμπανάκι, για τους εύφρονες ανθρώπους. Οι συμμορίες της παρούσας φάσης, έχουν ξεκινήσει να υλοποιούν αυτά τα δυστοπικά σενάρια, με την βεβαιότητα πως απευθύνονται σε άφρονες.

Δεν ξέρει κανείς από που να αρχίσει και που να τελειώσει. Και όχι δεν μιλάω για τον ιο, γιατί δεν είμαι γιατρός, δεν έχω τέτοιες γνώσεις ώστε να κρίνω τι κακό μπορεί να κάνει μια γρίπη και τι όχι.

Μιλάω για το παράπλευρο θέατρο σκιών, που έχει δώσει ρέστα. Τελευταία επινόηση, το ότι εξετάζεται να τρώνε πρόστιμο όσοι μπουν σε μέσα μεταφοράς που βλέπουν πως υπάρχει 65% πληρότητα.... Μπορείτε να κατανοήσετε σε βάθος το μέγεθος της απάτης? Μπορείτε να θυμηθείτε από την αρχή όλα όσα έχετε ακούσει σχετικά με την προφύλαξη από αυτό τον ιό?

Θυμηθείτε το μένουμε στο σπίτι μαζί, αλλά μπαίνουμε στο αυτοκίνητο χωριστά.
Απαγορεύεται η συνάθροιση πέρα 10 ατόμων, και αυτά με μάσκες και απόσταση ασφαλείας
αλλά επιτρέπεται να δουλεύουν σε ένα εργοστάσιο 200-300 άτομα το ένα δίπλα στο άλλο.
Θυμηθείτε την απαγόρευση για κολύμπι και ψάρεμα (ακόμα και με ψαροντούφεκο, κάτω από το νερό)
Την απόσταση κάτω από ένα μέτρο που κολλάει, αλλά πάνω από ένα μέτρο έχουμε προστασία.
Την επικινδυνότητα να καθίσεις στο μετρό ο ένας δίπλα στον άλλον, αλλά την ίδια στιγμή οι όρθιοι
να είναι κολλημένοι σαν σαρδελίτσες μέσα σε κονσέρβα.

Όμως αυτό το 65% πληρότητα... με ξεπερνάει. Η συνειδητοποίηση πως κάποιος μου λέει, θα είσαι στην αποβάθρα στον ηλεκτρικό, θα φθάσει το μετρό, και θα κόψεις κίνηση... είναι κάτω από 65% μέσα? αν δεν κόψω σωστά, θα μου κόψουν 150 ευρώ?

Είναι όμως τελικά απλά γελοιότητα, η καλά μελετημένο σενάριο, που έχει σχεδιαστεί από εκείνους που γνωρίζουν σε απόλυτο βαθμό την ανθρώπινη φύση? Και τον χειρισμό του εκφοβισμού. Γνωρίζουν πως αν οι άνθρωποι τρομοκρατηθούν, αν υποστούν ένα συνεχή βομβαρδισμό τρομολαγνικής ενημέρωσης, αν τους ενδυναμώσεις τον αρχέγονο φόβο του θανάτου, στη συνέχεια μπορείς να τους πλασάρεις οτιδήποτε και να το ανέχονται, γίνονται ευάλωτοι και υπάκουοι,  γιατί χάνουν την ικανότητα λογικής και ψύχραιμης σκέψης.

Λένε πως υπάρχει η πιθανότητα να φορούν μάσκες οι μαθητές στα σχολεία.
Αυτό για εμένα, σημαίνει την τελική ολοκληρωτική υποταγή. Την εκπαίδευση από τα πλέον τρυφερά χρόνια, στην αντίληψη της ανωμαλίας σαν κανονικότητα. Μια εκπαίδευση που θα φανεί απόλυτα φυσιολογική στα παιδιά που θα ξεκινούν τη πορεία τους στη ζωή, όπου το κράτος όχι μόνο δεν θα είναι ο δεσμοφυλακάς τους, αλλά θα είναι ο προστάτης τους, ο μηχανισμός που θα τους κάνει να αισθάνονται σώοι και αβλαβείς από κάθε κακό. Το κράτος-προστάτης, οι πολίτες- εκδιδόμενοι.

Όταν μπορέσεις να εκπαιδεύσεις μια ολόκληρη γενιά, να μεταφράζει το αφύσικο σαν φυσικό, έχεις κερδίσει το παιχνίδι. Και η εκπαίδευση στους νέους σχετικά με το τι είναι φυσικό και τι αφύσικο, η προώθηση σάπιων μοντέλων ύπαρξης, γελοίων και διεστραμμένων ανθρώπων σαν πρότυπα, η επιδερμική αντίληψη της ζωής, και η γενικευμένη πνευματική πανούκλα, έχει ξεκινήσει πολύ πριν από την επέλαση του άγνωστου ιού.

Αυτή η πανούκλα, απλώθηκε στα σπίτια των ανθρώπων με τη τηλεόραση, ενταντικοποιήθηκε με τις κονσόλες, τα έξυπνα τηλέφωνα και τους υπολογιστές, όπου οι κοινωνίες μετατράπηκαν σε μια άλογη, άμορφη μάζα, ένα απόλυτα χειραγωγημένο κοπάδι, που είναι έτοιμο πλέον για τη μελλοντική κοινωνία των μεταλλαγμένων.

Να μάθετε να μετράτε σωστά, πόσο είναι το ένα μέτρο απόσταση, πόσο είναι το 65% πληρότητας, πόσα μέτρα θα είναι το κελί που θα σας αναλογεί στο μαντρί.... Και μην ξεχάσετε, μετά τον πόλεμο, παρακαλείσθε να διατηρήσετε το κόσμο καθαρό, όπως ακριβώς τον βρήκατε.