ΑΠΟΧΗ ? Η ΜΟΡΦΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΠΟΥ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ ΤΡΕΛΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ!

 Βλέπω σε πάρα πολλές σελίδες «επαναστατών του πληκτολογίου» ένα κάλεσμα για αποχή από τις εκλογές. Διαβάζω τι γράφουν για να μπορέσω να καταλάβω με ποιο τρόπο η αποχή θα πειράξει έστω και μια τρίχα από τα @ρχίδια του συστήματος. Κι επειδή δεν βλέπω κάτι τέτοιο, άρχισε να μου μυρίζει λίγο άσχημα όλη αυτή η συντονισμένη υποκίνηση της επανάστασης «δεν ψηφίζω κανέναν σας ρε».

Ας τα πάρουμε τα πράγματα λίγο από την αρχή λαμβάνοντας υπόψη τον εκλογικό νόμο. Ξέρετε και το 10% να πάει να ψηφίσει κυβέρνηση θα κάνουν και θα σας γράψουν κανονικά εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Κι επειδή όλα τα κομματόσκυλα θα έχουν ρίξει τη ψήφο τους στους θεούς που υπηρετούν, υπάρχει η πιθανότητα η επόμενη κυβέρνηση να είναι «αυτοκρατορική» στο κοινοβούλιο χωρίς κανένα αξιόλογο αντίλογο, κι εμείς όλοι να υπηρετούμε αυτά που γουστάρει το 10% των ψηφοφόρων.

Όταν κλείσουν οι κάλπες δεν θα μετρήσουν οι ψήφοι εκείνων που δεν πήγαν να ψηφίσουν, θα μετρήσουν εκείνοι που ψήφισαν. Τελεία και παύλα. Με αυτή τη λογική ναι η αποχή θα είχε ιδιαίτερο νόημα αν υπήρχε πλαφόν δικαιοσύνης στο σύστημα. Δηλαδή αν δεν πάει να ψηφίσει τουλάχιστον το 50% κυβέρνηση δεν μπορεί να γίνει και πάμε για άλλα. Μην κάνετε όνειρα δεν πρόκειται να συμβεί.

Το κίνημα λοιπόν «μη ψήφου» μας έχει τρελάνει αυτές τις ημέρες να χτυπάει της καμπάνες να μας ξυπνήσει και υπερασπίζεται με τόσο πάθος αυτή την επιλογή, ούτε ιεραπόστολοι ταγμένοι σε ιερό σκοπό να ήταν.

Ποιοι είναι όμως εκείνοι που επιλέγουν αποχή?

Δύο είναι οι κατηγορίες. Οι ούτε καν σηκώνομαι από το καναπέ βαριέμαι.

Και οι δεν θα ψηφίσω κανένα καριόλη σας φτύνω όλους.

Οι πρώτοι εντάξει, δεν το συζητάμε, ασχολίαστο (εκτός των ανθρώπων που πράγματι έχουν ένα πρόβλημα υγείας και δεν μπορούν να μετακινηθούν)

Οι δεύτεροι που με την αποχή αποφασίζουν να ρίξουν ένα γερό φτύσιμο σε όλους, την επόμενη των εκλογών θα τους έρθει πίσω το φτύσιμο από εκείνους που ψήφισαν και έβγαλαν ακριβώς εκείνο που επιθυμούσαν. Εκτός κι αν κάποιοι ζουν με τη φαντασίωση πως τα αφεντικά αν τους κρατήσουμε μούρη θα βάλουν τη γάτα τους να κλαίει.

Είναι πολύ περίεργο ένα κίνημα που λίγο πριν την ψήφο σηκώνει λάβαρα για μια δική του επανάσταση και στην οποία συμμετέχουν όλοι εκείνοι που τον υπόλοιπο χρόνο που οι τύραννοι πατάνε στο λαιμό τους σκλάβους δεν έχουν οργανώσει μια πραγματική επανάσταση, δεν έχουν βγει στους δρόμους, δεν έχουν απειλήσει κανέναν παρά μόνο λόγια ακίνδυνα που οι δυνάστες τους διαβάζουν και κάνουν χαβαλέ.

Κι εντάξει ας επιλέξουμε να ενταχθούμε στο κίνημα της αποχής, κι ας υποθέσουμε πως γίνεται το θαύμα και ένα 60-70% δεν πάει να ψηφίσει, και γίνεται και δεύτερο θαύμα και το κόμμα που θα είναι νικητής αλλά με τέτοια μειοψηφία λέει, τίποτα δεν κυβερνάω έτσι, άκυρες οι εκλογές.

Παρακάτω.. Τι προτείνει το κίνημα? Για να ακούσω. Εχει έτοιμη κάποια αντιπρόταση για ξεκαθάρισμα του τοπίου? Θα μας προτείνει συγκεκριμένα πράγματα  που θα ανατρέψουν όλο το σάπιο σύστημα, κάποιο πρόγραμμα και την ομάδα που θα έχει έτοιμη να πραγματοποιήσει την μεγάλη αλλαγή? Α ναι γιατί δεν έφτιαχνε ένα κόμμα να πάμε να το ψηφίσουμε όλοι? Αν δεν έχει να προτείνει τίποτα άλλο από αποχή και διαμαρτυρίες του πληκτρολογίου τι σοβαρότητα μπορεί να έχει?

Δεν μπορεί να σκέφτεται κάποιος πως στ΄αλήθεια η αποχή από τις εκλογές θα «ρίξει το σύστημα». Είναι τουλάχιστον για γέλια μια τέτοια σκέψη. Η μόνη αποδεκτή αιτία να μην πάει κάποιος να ψηφίσει συνειδητά είναι πως ΕΚΑΝΕ ΜΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΜΕΛΕΤΗ, σε ΟΛΑ τα κόμματα που βάζουν υποψηφιότητα, ΕΚΑΝΕ ΕΝΑΝ ΕΛΕΓΧΟ ΣΟΒΑΡΟ, των ανθρώπων που ζητάνε τη ψήφο, είδε πως δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΕΝΑ, που να αξίζει, και ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΧΗ ΤΟΥ, δεν πάει γιατί δεν είναι ο τύπος που θα εκλέξει το μη χειρότερο.

Αυτός ο άνθρωπος όμως λειτουργεί σαν μονάδα, αναφέρει το σκεπτικό του και δεν φαντασιώνεται πως είναι ο μέγας επαναστάτης. Ισα ίσα είναι πολύ λυπημένος και απογοητευμένος και θα επιθυμούσε διακαώς να υπάρξει μια κίνηση άξια των ιδεών του να την υποστηρίξει με την ψήφο του.

Προσωπικά αυτές τις εκλογές θα παρακολουθήσω όλους τους υποψήφιους, κόμματα που θα ζητήσουν τη ψήφο μου. Αν δω κάτι αξιόλογο δεν με ενδιαφέρει αν θα έχει τόση δύναμη ώστε να μπει στη Βουλή, θα το ψηφίσω για να το στηρίξω έστω κι αν πάρει ένα ψήφο. Τώρα σκεφθείτε αν αυθόρμητα πείτε τη γνωστή φράση «όλοι το ίδιο σάπιοι είναι» σκεφθείτε, μήπως ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΞΕΙ Η ΑΠΟΧΗ ΣΑΣ?

Επίσης μια παράκληση στους φίλους. Επειδή κυκλοφορούν μεγάλα λαμόγια και καλά εκπαιδευμένα πρακτοράκια σε διάφορες τάχα « επαναστατικές πατριωτικές σελίδες» και «κανάλια» μη μασάτε σαν χάνοι. Μας κυβερνούν απατεώνες που θα έσκιζαν τα μνημόνια σε ένα βράδυ ή οι άλλοι που θα έσκιζαν τη συμφωνία για τις Πρέσπες. Και όλοι μαζί μας τρομοκράτησαν, μας εκβίασαν, μας έβαλαν πρόστιμα, μας φυλάκισαν στα σπίτια, πέταξαν στο δρόμο εργαζόμενους για τα κ@λοεμβόλια τους, ο λαός εξαθλιώνεται,

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΧΗ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ.

Ένα κίνημα πολιτών είναι εκείνο που χρειαζόμαστε αποφασισμένων και ικανών να ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΕΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΤΗ ΚΑΘΟΔΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ,  ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΡΑΞΗ ΤΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ και όχι μόνο να φλυαρούν.

Εννοείται πως εκτός από το τι προτείνει κάποιος εξετάζουμε και ποιος είναι αυτός. Γιατί αν ένας κλεφταράς, ένας δολοφόνος, κάποιος αποδεδειγμένα σάπιος , μου προτείνει να φτιάξουμε μια κοινότητα που θα μοιάζει στο μικρό σπίτι στο λιβάδι ε θα είμαι πολύ μ@λάκας αν τον πιστέψω.  

ΧΟΡΤΑ ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΜΑΖΕΥΕΙΣ?

 

Είμαστε στα 3 χρόνια από τότε που ξεκίνησε το μεγάλο πείραμα. Ενας ιος που ήρθε για να επιβεβαιώσει μια πραγματικότητα που έχει σιγά σιγά κατασκευαστεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ήθελαν να δουν με τα μάτια τους οι σαδιστές και να νοιώσουν μια απόλυτη ικανοποίηση επιτυχίας, πως μπορεί μια ολόκληρη ανθρωπότητα να σταθεί στο ένα πόδι, κάθε λεπτό που ο αρχηγός του παιχνιδιού θα φώναζε «στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα κι αγέλαστα». Σκέψου την ηδονή μόλις προφέρεις το «αγέλαστα» με ένταση να δεις όχι ένα, δύο ή τρεις παίκτες αλλά κάτι δισεκατομμύρια να στέκονται σούζα…

Στη διάρκεια των χρόνων της αρρώστιας αποδείχτηκε πως η κοινωνία των ανθρώπων ήταν ήδη άρρωστη πριν την αγγίξουν τα μπαλάκια της κορώνας. Η κοινωνία ήταν απροστάτευτη γιατί δεν είχε πλέον δικά της «μπαλάκια». Μου φαίνεται πως από την εικόνα του τρομοκρατημένου που έμπαινε μόνος του στο αυτοκίνητο του φορώντας 2 μάσκες και γάντια, μέχρι την πιο πρόσφατη εκείνου που πανικόβλητος έτρεχε να προμηθευτεί αλυσίδες σε μια πόλη που έψαχνε να βρει που έχει πέσει άραγε το χιόνι, τα έχω δει όλα ή σχεδόν όλα.

Για τις μεγάλες φυσικές καταστροφές μπορούμε άνετα να κατεβάζουμε νούμερα, για τα νούμερα όμως που πέθαναν, σακατεύτηκαν ή έχασαν τα λογικά τους μόνιμα, από το μεγάλο πείραμα, δεν θα μιλήσει κανείς τώρα, ίσως πολλά χρόνια μετά κάποιος ιστορικός του μέλλοντος να αφηγηθεί τα γεγονότα με πιο ξεκάθαρο τρόπο.

Αν κάποιος προσπαθούσε με δυσκολία να κατανοήσει το «μάτριξ» κι έχει ακόμα την ικανότητα να σκέφτεται έξω από τα κουτάκια, τώρα είναι πανεύκολο να δει πως ακριβώς λειτουργεί. Δεν χρειάζεται να αλυσοδέσεις κάποιον, για να τον κάνεις σκλάβο των ορέξεων σου, όλα γίνονται σε επίπεδο μυαλού όχι σάρκας. Με τα απόλυτα εργαλεία, τηλεόραση-διαδίκτυο, κάνεις το μυαλό χυλό και τον απλώνεις σε φορμίτσες να ξεροψηθεί και να πάρει το σχήμα που γουστάρεις.

Ο αποχαυνωμένος δούλος δεν ξέρει αν θα παγώσει ή όχι, περιμένει να του το πεις. «Τώρα κάνει πολικό ψύχος και αν βγεις έξω θα γίνεις παγάκι». Την ίδια στιγμή το σώμα του θα καμπουριάσει ακόμα κι αν είναι μέσα στο σπίτι ασφαλής στη ζεστασιά του και θα νοιώσει την ανατριχίλα του παγωμένου θανάτου. Τον έχεις μεταφέρει από τα Κάτω Πατήσια στην Αλάσκα σε δευτερόλεπτα!

Πολλοί φωνάζουν θα έρθει η ώρα να καταδικάσουμε τους ενόχους. Και ποιοι είναι οι ένοχοι? Ο απαγωγέας ή το θύμα, με σύνδρομο Στοκχόλμης που κοιτάζει το δήμιο του σαν Θεό? Να κρεμάσεις τον τύραννο και να αφήσεις τον σκλάβο στη κατάντια του? Πως θα ζήσει χωρίς αλυσίδες αφού οι αλυσίδες δεν είναι πια στο σώμα του, αλλά έχουν τρυπώσει στα βάθη της ύπαρξης του και το κλειδί έχει πεταχτεί εδώ και καιρό.

Ποιον φαντάζεσαι να πολεμάει ξυπόλητος στα χιονισμένα βουνά στον ένδοξο αγώνα? Εκείνον που από το κλιματιστικό του σπιτιού, μπαίνει σε εκείνο του αυτοκινήτου, μετά σε εκείνο του γραφείου? Ποια γυναίκα θα φυλάξει τα νώτα? Εκείνη που έψαχνε απελπισμένα οδηγίες στο διαδίκτυο πως αφαιρείται το μόνιμο μανικούρ, γιατί ω καταστροφή είχαν κλείσει τα νυχάδικα? Μήπως εκείνους που πέταγαν έξω από το σπίτι φίλους ή συγγενείς σαν να ήταν λεπροί, και σε κάθε άνθρωπο έβλεπαν τη πιθανότητα αν τον αγγίξουν να βρεθούν με ένα σωλήνα στο στόμα? Μήπως υπολογίζει κανείς στα φουσκωτά σούργελα που μετράνε κοιλιακούς και τατουάζ και ιδρώνανε με τη μασκούλα στη μούρη και το μπράτσο τρυπημένο από το θαυματουργό σκεύασμα?

Μήπως υπολογίζεις τις στρατιές από νάρκισσους που υπάρχουν με μοναδικό σκοπό να ζητιανεύουν το θαυμασμό και την απάντηση από το καθρέφτη πως είναι οι ωραιότεροι στο κόσμο. Που δεν έχουν κρατήσει ποτέ ένα όπλο στο χέρι τους, δεν έχουν σκαρφαλώσει στ΄αλήθεια σε ένα βουνό παρά μόνο στο διάδρομο του γυμναστηρίου, κι αποδεικνύουν το πόσο γ@μάτοι είναι αν τερματίσουν το βιντεοπαιχνιδάκι καλύτερα από τους κολλητούς? Οι νέες Σπαρτιάτισσες είναι εκείνες με τα φουσκωμένα βυζιά και τις τραβηγμένες μούρες, ή μήπως εκείνες που θέλουν 350 καλούδια για να συμμαζέψουν το σπίτι και να μαγειρέψουν ένα φαΐ, ή μήπως εκείνες που φάσκιωσαν τις μούρες των μωρών τους με μάσκες και τα έσυραν στους καλούς γιατρούς για τρύπημα?

Ω, ναι το ξέρω διαμαρτύρεσαι γιατί δεν είσαι έτσι. Ωραία να μετρηθούμε πόσοι είναι οι «μη έτσι?»  Πόσοι είναι ακόμα ικανοί για αυτοσυντήρηση, να βρουν φαί χωρίς σουπερ μάρκετ, να φτιάξουν ένα καταφύγιο, να ψαρέψουν ένα ψάρι, να μαζέψουν χόρτα από το βουνό έστω αυτό? Πόσες γυναίκες μπρούν να πλύνουν χωρίς πλυντήριο, να μαγειρέψουν χωρίς κεραμικές εστίες, να ζυμώσουν ένα ψωμί, να φασκιώσουν το μωρό χωρίς ετοιματζίδικες πάνες? Νομίζω πως ένα ξερονήσι, μερικές σκηνές, πετονιές για ψάρεμα κι ένα μαχαίρι για κυνήγι και χόρτα, θα μας βόλευε όλους…

Προχτές στη δουλειά επειδή έκαναν σαν παλαβοί και μου είχαν σπάσει τα νεύρα με τα κλιματιστικά που τα έχουν βάλει στο φουλ κι αρρωσταίνω, τους είπα πως στο σπίτι δεν έχω θέρμανση (όντως δεν έχω) και με κοίταξαν όπως κοιτάνε μια παλαβή. Σκέφθηκα τους άντρες συναδέλφους να πηγαίνουν με κάτι πανιά τυλιγμένα στα πόδια σαν παπούτσια στο Πάρνωνα και  στο Ταυγέτο με χιόνια όπως πήγαιναν οι παππούδες μου, και τις γυναίκες να πλένουν τα ρούχα στο παγωμένο ποτάμι όπως οι γιαγιάδες μου. Κι είπα γ@ματα...

ΦΘΗΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ - ΑΚΡΙΒΟΙ ΧΙΜΠΑΤΖΗΔΕΣ

 

Έκτακτο (Τέλη Ιανουαρίου) – έρχεται πολύ κρύο…

Έκτακτο (χειμώνας) – έχουμε μια επιδημία γρίπης…

Σε πρώτη φάση μπορούμε να κατανοήσουμε πως μας βλέπουν σαν χαζά παιδάκια? Γιατί από απλή αξιοπρέπεια ένας δημοσιογράφος ακόμα και ηλίθιος, δεν θα έβαζε ποτέ την λέξη έκτακτο, τον μήνα Ιανουάριο, για να ενημερώσει πως θα κάνει πολύ κρύο. Δεν θα το έβαζε γιατί θα γέλαγε ο κόσμος μαζί του. Όμως τώρα το γράφει. Γιατί? Γιατί ο ηλίθιος δεν είναι αυτός αλλά ο κόσμος που θα το διαβάσει και θα το θεωρήσει είδηση. Κι αυτός το έχει καταλάβει. Πως κυκλοφορούν άνθρωποι ανίκανοι πλέον να δημιουργήσουν σκέψη.  Δεν μπορεί να έχει την ικανότητα σκέψης, κάποιος ο οποίος θα νοιώσε πως συμβαίνει κάτι πρωτόγνωρο γιατί το χειμώνα κάνει κρύο και κυκλοφορεί παντού μια κάποια μορφή γρίπης.

Μιλάνε κυρίως οι συνομωσιολόγοι για κάποιο σκοτεινό παγκόσμιο κέντρο εξουσίας που ελέγχει όλο το πλανήτη και είναι παντοδύναμο. Αν υπάρχει,  δεν νομίζω πως είναι θέμα παντοδυναμίας. Απλά είναι ζήτημα απόλυτης αδυναμίας των κοπαδιών που ελέγχει. Ο τραμπούκος δεν βρίσκει έδαφος να απειλεί κάποιον που δεν φοβάται, απειλεί κάποιον που θα πάρει πρέφα πως είναι κοτούλα. Πολλές φορές κάποιος νταής έχει εκτοξεύσει τις απειλές του κι αν απέναντι του στέκεται κάποιος που δεν μασάει ένα σπρωξιματάκι να του κάνει εκείνος μπορεί να βάλει τα κλάματα!

Θα μπορούσαμε να πούμε πως έχει δουλέψει ένα ολόκληρο σύστημα για να ΚΑΤΑΝΤΗΣΕΙ τους ανθρώπους άβουλα πρόβατα. Όμως, υπάρχει το όμως. Μια μερίδα ανθρώπων έχει ΑΝΟΣΙΑ στον ιο του φόβου, της τρομοκρατίας. Σκέφτεται έξω από το κουτί, βλέπει διαφορετικά τα πράγματα, μεταφράζει αλλιώς ο εγκέφαλος τις πληροφορίες που δίνονται στη μάζα. Γιατί άραγε? Ο «διαφορετικός άνθρωπος» εκείνος που κρύβει μέσα του τον εξερευνητή του μυστηρίου της ζωής, εκείνος που γοητεύεται να ταξιδέψει στα αχαρτογράφητα μέρη, εκείνος που δεν υιοθετεί τον μαζικοποιημένο τρόπο σκέψης των σκλάβων, αλλά «δημιουργεί» με ελεύθερη αντίληψη, γεννιέται έτσι ή γίνεται?

Ολοι γεννιόμαστε σκλάβοι δούλοι στην υπηρεσία, ψυχοπαθών τυράννων που έχουν κατασκευάσει ένα οικοδόμημα στα μέτρα τους. Γιατί μέσα σε όλο το υποταγμένο κοπάδι, υπάρχουν εκείνοι που σπάνε το φράχτη και φεύγουν στο δάσος?

Η προσωπική μου άποψη? Γεννιούνται έτσι. Είναι το ελαττωματικό μοντέλο, στην μαζική παραγωγή ανθρώπων σκλάβων. Υπάρχει κάτι που ξέφυγε από τους κατασκευαστές. Η κορωνο – ιστορία έφερε στην επιφάνεια αυτό το «γενετικό ελάττωμα» σε όλο του το μεγαλείο. Ισως και οι ίδιοι που κατασκεύασαν την παγκόσμια μόλυνση, η οποία τελικά μόλυνε οριστικά και ανεπανόρθωτα τα μυαλά και την υγεία των σκλάβων, μέσα στο πείραμα, όπως και σε όλα τα πειράματα, παρακολούθησαν την συμπεριφορά της ομάδας ελέγχου.  (Σε κάθε πείραμα υπάρχουν δύο ομάδες, εκείνη πάνω στην οποία ασκείται το ερέθισμα (π.χ. εμβόλιο) κι εκείνη στην οποία δεν ασκείται (ανεμβολίαστος).  

Το συγκεκριμένο πείραμα λειτούργησε με μυστήριο τρόπο . Γιατί ενώ ο συνεχής βομβαρδισμός περί της «σωτηρίας από το θάνατο» μέσω ενός φαρμάκου θα έπρεπε να έχει δημιουργήσει ισχυρές αντιστάσεις ασθενείας στους εμβολιασμένους (έστω και σαν δύναμη placebo) και από την άλλη θα έπρεπε να έχει ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΕΙ τους ανεβολιάστους (αν δεν το κάνεις θα πεθάνεις ή θα βασανιστείς αφόρητα) συνέβει το αντίθετο. Ένα μεγάλο κομμάτι της πρώτης ομάδας μετατράπηκε σε ένα μόνιμα τρομοκρατημένο και ασθενές υποκείμενο και η δεύτερη ομάδα ένοιωσε ακόμα πιο δυνατή και ελεύθερη φόβου….

Είχα διαβάσει κάπου πως σε ένα πείραμα που είχε γίνει στις αρχές του 20^ου αιώνα (δεν θυμάμαι ακριβή χρονολογία) για το κοινό κρυολόγημα επειδή αυτό συναντάται στους χιμπατζήδες και τους ανθρώπους μόνο, κι επειδή οι χιμπατζήδες ήταν ακριβοί για πειράματα χρησιμοποιήθηκαν οι φοιτητές της ιατρικής.

Νομίζω πως τα σύγχρονα πειράματα θα έχουν ακριβώς αυτό το πρόβλημα σχετικά με τα πειραματόζωα. Οι χιμπατζήδες κοστίζουν….

 

 

ΑΦΗΣΕΣ ΤΟ ΦΟΒΟ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΟΥ.

 

Σκαλίζοντας στα ντουλάπια καμιά φορά βγάζω κείμενα αραχνιασμένα , τα λέω έτσι γιατί με φοβίζουν όταν ανακαλύπτω πως δεν σάπισαν αλλά επιμενουν να είναι σαν να έγιναν τώρα μόνο σκεπασμένα με σκόνη και μια μυρουδιά ενοχλητική. Μυρουδιά από έναν αέρα που δεν είναι καν εκείνος ο κελαρίσιος, εκείνος που κρύβει μέσα του αρώματα από τα παλιά. Ενα στείρο αεράκι, γεμάτο από χαρτοπόλεμους για μασκαρεμένα μυαλά. Ασχημο πράγμα να τρέχουν όλοι να βρουν τις επόμενες αλήθειες χωρίς να έχουν καταλάβει τις προηγούμενες.

Μάρτης του 2008 ήταν, το μνημόνιο θα έκανε την εμφάνισή τους ως νέος θεός της νέας τάξης ένα χρόνο αργότερα. Κι εγώ τότε θυμάμαι μύριζα στον αέρα, ότι και τώρα. Κάποιο ψεύτικο θεό να καταφθάνει.

ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ ΝΑ ΖΕΙΣ..

Λες κι η ζωή είναι ιος, που πολλαπλασιάζεται επικίνδυνα και πρέπει να τη βάλουμε σε καραντίνα..

Η αυταπάτη ότι η ζωή δίνει μια δεύτερη ευκαιρία για να πιαστεί πάλι η στιγμή απ΄την αρχή χωρίς ρίσκο... Λες κι οι στιγμές είναι πρόβες για το έργο που θα παιχτεί αργότερα...

Οτι περνάει χάνεται. Το άγγιξες. Εγινε ένα με σένα. Για τη χαρά ή τη λύπη.

Το φοβήθηκες, οχυρώθηκες πίσω απ΄τους φόβους? Το σκάσες πάλι ?

δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά στο δρόμο σου.... Μόλις τώρα ήταν, κιολας έφυγε...

Ολη η ζωή είναι οι στιγμές που μόλις χάθηκαν. Αφήνεις χωρίς ενοχές τους κλέφτες των ονείρων σου να κατοικούν στο σπίτι σου. Μοιράζεσαι μαζί τους το πρωινό καφέ σου. Ζεις υπό κηδεμονία. 

Πληθαίνουν γύρω μας οι άνθρωποι που δεν φοράνε δικό τους σχήμα. 

Θολοί, περιορισμένοι σε τέσσερα-πέντε κλισέ...

Μόνιμα φυλακισμένοι στα μουντρούμια μιας ψυχής που αγνοεί την ίδια της την ύπαρξη.

Περιορισμένοι να κολυμπάνε σε απόνερα που παριστάνουν τις θάλασσες.

Στην ασφάλεια που δίνουν τα μικρά και μεγάλα ζωτικά ψέματα.

Στη αγωνία μήπως δεν κρατήσουν τη θεσούλα τους σ΄αυτό το κόσμο.

Στις αγορές επιλεγμένων προϊόντων κατόπιν υποδείξεως..

Στις κατασκευασμένες εντός των τειχών αλήθειες

να μη ξεφεύγει τίποτα απ΄τον έλεγχο.

Ανθρωποι που κι ο ίσκιος τους προκαλεί ενόχληση γιατί ξύνει τους φόβους τους.

Τι θλιβερός,  ένας τόπος που δεν τον ταράζει κανένας αέρας, παρά μόνο η ρύπανση των 

εξατμίσεων.

Οι καρδιές είναι από αίμα. Χτυπάνε, πληγώνονται, γιατρεύονται.

Σταματούν μονάχα όταν φτάνει στο τέλος το ταξίδι.

Οι χάρτινες καρδιές δεν ταξιδεύουν καν.

Στο πάγκο του μαγαζιού έχουν μείνει απούλητα, όλα εκείνα που υπενθυμίζουν πως υπάρχει λόγος σοβαρός που ζούμε, και ο μόνος λόγος που βρισκόμαστε εδώ είναι για να τον ανακαλύψουμε. 

Αποφεύγω συστηματικά στη ζωή μου τους ανθρώπους που προσποιούνται χαμόγελα χωρίς να καταφέρνουν ποτέ να γελάσουν αληθινά. 

Κάπου είχα διαβάσει κάτι καλό.. "το πρόβατο περνάει όλη τη ζωή του με το φόβο του λύκου και στο τέλος το τρώει ο βοσκός..."

Οι ποιμένες ακονίζουν τα μαχαίρια, ήρθε η ώρα της μεγάλης σφαγής, όμως υπάρχει η τηλεόραση για να σε διαβεβαιώνει πως ο θόρυβος που ακούς είναι άνευ σημασίας, και να σου δείχνει με το δάχτυλο πως ο κίνδυνος προέρχεται από το πρόβατο που άνοιξε τη πόρτα....

ΟΙ ΑΣΤΕΓΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ (ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΟΥΛΗΔΕΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΒΡΗΚΑΝ ΣΠΙΤΙ ΑΚΟΜΑ)

 

Κάπου είχα δει σε ένα τοίχο τη φράση « ο κουμμουνισμός φαγώθηκε από τον καταναλωτισμό, ο Μόλωχ τελικά έφαγε τον ίδιο τον εαυτό του»

Υπάρχουν δυο κατηγορίες "πρώην" στις οποίες ανήκει ένα σεβαστό μέρος του πληθυσμού.

Οι πρώην καπνιστές

και οι πρώην  αριστεροί που εγκατέλειψαν τις παράγκες...

Το πρόβλημα είναι πως στη πρώτη κατηγορία οι ανήκοντες, αποχωρώντας όντως βρήκαν την υγειά τους και όχι μόνο,  δεν ένοιωσαν καμιά ανάγκη να εξαρτηθούν από κάτι άλλο γιατί η αποχώρησή τους πρώτα από όλα ήταν μια επιλογή του να μην έχουν να κάνουν πλέον με κάτι που είχαν αποφασίσει πως είναι άχρηστο και επικίνδυνο και το καταδίκασαν ρητά.

Στη δεύτερη περίπτωση τα πράγματα είναι λιγάκι πιο πολύπλοκα... , ο ανένταχτος πλέον πρώην αριστερός δεν έχει αποφασίσει πως οι ιδέες που πίστευε είναι δηλητηριώδεις και καταδικασμένες, αλλά δεν αντέχει άλλο τους ανόητους που τις διαχειρίζονται. Στην ουσία δεν καταδικάζει το τσιγάρο του, απλά κάποια στιγμή συνειδητοποιεί πως του το πλασσάρουν σκάρτο και νοθευμένο. Η για να το πάμε ακόμα πιο πέρα ανακαλύπτει πως οι εποχές ίσως χρειάζονται κι ένα νέο είδος καπνού. 

Κόβοντας λοιπόν τη βλαβερή συνήθεια να είναι ένα κουφό και πειθήνιο κομματόσκυλο, βρίσκεται  αντιμέτωπος με δυο εχθρικά στρατόπεδα. Ενα είναι οι πρώην σύντροφοι, οι οποίοι με την αποχώρησή του τον βάζουν κατ΄ευθείαν στη λίστα των αντιπάλων  και δεν θέλουν σκοτίζονται και ιδιαίτερα να καταλάβουν γιατί ο μέχρι πρότινος σύντροφος έφυγε και παραμένουν προσκολλημένοι σε όλα εκείνα που τον απώθησαν και το άλλο φυσικά είναι οι αντίπαλοι πολιτικοί χώροι στους οποίους ποτέ δεν ανήκε και ουτε θέλει να ανήκει γιατί δεν μοιράζεται τις ιδέες τους. Εννοείται πως στη κατηγορία των πρώην που αναφέρω σε αυτό το κείμενο δεν συμπεριλαμβάνονται οι πρώην αριστεροί οι οποίοι απλά βολεύτηκαν κάπου και ονόμσαν τις ιδέες τους νεανικές ανοησίες. 

Στην ουσία ο ανυπότακτος αριστερός, είναι ένα παιδί που έφυγε από το σπίτι του γιατί αυτό το σπίτι δεν ανταποκρινόταν πλέον στις προσδοκίες του και στα όσα είχε ονειρευτεί να φτιάξει με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Ενα σπίτι όπου έχει καταληφθεί από δικτατορίσκους με αραχνιασμένες ιδέες και οράματα και έχει πάρει περισσότερο τη μορφή ενορίας όπου οι περισσότεροι θεωρούν σαν υποχρέωση να πηγαίνουν στην εκκλησία. Κανείς δεν αμφισβητεί τα δόγματά της, μπαίνουν οι πιστοί ανάβουν ένα κερί και λένε απέξω κι ανακατωτά τα ευαγγέλια λαμβάνοντας το ικανοποιητικό χαμόγελο του ιεράρχη που αγκαλιάζει περήφανα το ποίμνιό του (και που φυσικά θεωρεί πως του ανήκει) 

Οι άστεγοι αριστεροί είναι ένα μεγάλο κομμάτι των συνειδητοποιημένων πολιτών. Και μάλιστα ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι γιατί συνήθως στους κόλπους τους υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι ιδιαίτερα χαρισματικοί, υψηλής μόρφωσης, με πάθος και όνειρα, οι οποίοι έχουν βγει καθαροί από βρώμικα πολιτικά παιχνίδια και έχουν ιδιαίτερη αίσθηση της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Δηλαδή υπάρχει μέσα σε αυτούς τους άστεγους μια φλόγα που επιμένει να κρατιέται ζωντανή. Και μια πολιτική ωριμότητα που αναπτύσσεται μέσα από αυτό το συναίσθημα ελευθερίας της σκέψης. 

Επί πλέουν τέτοιου είδους άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να καθίσουν ήσυχοι. Γιατί αν η ησυχία και το βόλεμα ήταν η επιδίωξή τους και η οποιαδήποτε κομματική ομπρέλλα θα είχαν χωθεί κάπου και θα λουφάζανε όπως οι υπόλοιποι. Ομως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Μέσα στην άστεγη αριστερά υπάρχει όλη η αφρόκρεμα μιας επαναστατικότητας χαμένης από τα γερασμένα και κολλημένα μαγαζάκια. Ισως γι΄αυτό πολλοί από αυτούς κάνουν επιλογές που θεωρούνται αντιδραστικές και κατακρίνονται. Δοκιμάζουν χώρους που δεν θα έπρεπε να είναι, εκγρίνουν και απορρίπτουν κινήσεις, ιδέες και ανθρώπους ανεξάρτητα από κλισε ιδεολογικά και δημιουργούν αμφιβολίες για την ειλικρίνεια των κινήσεών τους. Στα ελεύθερα πνεύματα υπάρχει ακόμα η αντίληψη πως ο κόσμος κιενίται και αλλάζει. Πως η ιστορία έχει μεταβολές που πρέπει κανείς να αντιλαμβάνεται και να ανασυντάσσεται για να τις κατανοήσει. Είναι άνθρωποι που δεν έχουν παραδώσει σε κανένα Πάπα το αλάθητο και έτοιμοι να μάθουν από τα λάθη και να προχωρήσουν στις επιταγές των καιρών. 

Η παραδοσιακή σριστερά και τα πιστά μέλη της  νοιώθουν ήσυχοι να θεωρούν αυτά τα αγρίμια αποδιοπομπαίους τράγους, να τους στολίζουν με κοσμητικα επίθετα που έχουν πλέον κουράσει τους πάντες και καταντάνε γραφικά, αλλά η αλήθεια είναι πως καθώς οι καιροί έχουν αλλάξει και γίνονται ασύληπτες αλλαγές στο παγκόσμιο χάρτη και στα μυαλά των ανθρώπων, είμαι βέβαιη πως τα αδέσποτα αγρίμια διαφόρων πρώην γερασμένων παρατάξεων που τίποτα νέο δεν έχουν επιθυμία να προσφέρουν πλεον (από ότι βλέπουμε συνεχώς) θα βρουν ένα τρόπο να δημιουργήσουν το καινούριο που τελικά αποζητά η μεγάλη πλειοψηφία του κόμματος των "ανένταχτων περικυκλωμένων", περικυκλωμένων από ένα κόσμο παλιό που σαπίζει σιγά σιγά αλλά δεν έχει ίχνος μετάνοιας.    

Και μην ανησυχείτε, το ίδιο θα συμβεί και με τους ανένταχτους δεξιούς, που βρέθηκαν να παίζουν στο ίδιο γήπεδο με εκείνους, που τόσα χρόνια τους φούσκωναν με κορώνες πατριωτισμού, θρησκείας και οικογένειας , και τώρα οι αφεντάδες τους, ξεπουλάνε χωρίς καμμία ενοχή πατρίδες, πετάνε τα πολύτιμα εικονίσματα και κομματιάζουν την οικογένεια με αληθινό μίσος. 

Υπάρχει ένα τεράστιο πλήθος νέων ανθρώπων, ανομοιογενές, που δεν έχει στέγη καμιά και που μέσα του υπάρχουν ακόμα οι φωνές των πατεράδων, των παππούδων με τα στρατόπεδα που εκείνοι είχαν δημιουργήσει και γαλούχησαν τις ψυχές των παιδιών τους. Ομως οι εικόνες του πάρελθόντος γκρεμίζονται σε ένα κόσμο που αλλάζει όλα όσα οι άνθρωποι θεωρούσαν αυτονόητα. Σε μια μαζικοποιημένη πνευματική κατάπτωση, όπου διεστραμμένοι ψυχοπαθείς κρατάνε τα ηνία της ανθρωπότητας και την οδηγούν στη τελική λύση. 

Δεν ξέρω τι θα αναδυθεί από το βυθό του βάλτου.

Ελπίζω μόνο να είναι κάτι που θα βγει γιατί δίψασε να δει το φως του ήλιου, μια κοινωνία που θα αποτάξει από πάνω της το παλιό σκοτάδι....