Η ΤΕΛΙΚΗ ΛΥΣΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ.

 

Επειδή η φυλάκιση ήδη λαβαίνει χώρα, και ο καθένας νοιώθει αυτή την ασφυξία ανακατεμένη με μια σειρά από ερωτηματικά, ας κάνουμε μια σύνοψη, γιατί το θέμα ‘’ψεκασμένοι’’ και ‘’λογικοί’’ πολίτες έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Να τονίσω λοιπόν, περισσότερο για τους φίλους που γεμάτοι αηδία και περιφρόνηση, έχουν μπει στην ανόητη αντίληψη του ‘’ή είσαι με αυτούς ή είσαι με τους άλλους’’, πως δεν υπάρχει μόνο άσπρο-μαύρο. Κι επειδή δεν μπορώ να αφήσω να περνάει έτσι άνετα η άποψη πως όποιος δεν έχει γίνει ένα τρομοκρατημένο ανθρωπάκι, που αν του πουν αύριο να κρατήσει την αναπνοή και να σκάσει θα το κάνει, είναι ψεκασμένος, θα αναφέρω τη δική μου άποψη και προκαλώ οποιονδήποτε ‘’λογικό’’ να αντικρούσει με επιχειρήματα.

Ο κορονοιος υπάρχει. Το αν είναι ένα προϊόν της φύσης ή κάποιου εργαστηρίου δεν με απασχολεί προς το παρόν. Απλά υπάρχει, εξαπλώνεται και κόσμος αρρωσταίνει ή πεθαίνει. Εκεί σταματάει η γνώση και αναλαμβάνει η επιστήμη να βοηθήσει όσους αρρωσταίνουν. Αυτό είναι το ζητούμενο σε κάθε επιδημία, σε κάθε ασθένεια, σε κάθε θέμα που αφορά την υγεία. ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΟΔΗΓΙΕΣ, ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ, ΝΑ ΠΕΡΙΘΑΛΨΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ.

Τα μεγάλα ερωτήματα, που πρέπει κάθε άνθρωπος να έχει, είναι ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΠΙΔΗΜΙΑ, ΕΧΟΥΝ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ. Αν ο ιός είναι τόσο φονικός, σε σχέση με άλλες γρίπες, ασθένειες μεταδοτικές, που αυτό δεν φαίνεται από καμία στατιστική μέχρι τώρα, προσέξτε δεν λέω πόσο μεταδοτικός αλλά πόσο φονικός, τότε τα μέτρα που έχουν ληφθεί είναι μπούρδες. Σε ένα τόσο φονικό ιο, το μόνο μέτρο που θα είχε λογική θα ήταν ένα μήνα ΟΛΙΚΗ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ, και μ΄αυτό εννοούμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ, κάθε είδους εργασία, εργοστάσια, σούπερ μάρκετ, τα πάντα όλα, κλεισμένοι μέσα στα σπίτια και διανομή τροφίμων στη πόρτα, όπως έγινε στη Κίνα. Μετά από αυτό να δούμε τι εξέλιξη έχουμε. Δηλαδή εσείς που πιστεύετε πως αυτός ο ιος είναι μια νέα πανούκλα, πιστεύετε πως σώζεστε με τις ψευτοκαραντίνες;

Καταστήματα κλειστά, εστίαση κλειστή, αλλά στοιβαγμένα ποντίκια μέσα στα ΜΜΜ, δημοτικά ανοιχτά, γυμνάσια – λύκεια κλειστά, απαγόρευση κυκλοφορίας τα άγρια μεσάνυχτα , ανοιχτή κυκλοφορία την ημέρα, εγκλεισμός στο σπίτι αλλά χαρτί εξόδου που ο καθένας μπορεί να φοράει μια φόρμα και να παίρνει ένα σκύλο και να τριγυρνάει, απαγόρευση συγκεντρώσεων, αλλά ψώνια στη λαϊκή η οποία λέει θα έχουν κάποια απόσταση οι πάγκοι ή θα είναι λίγοι μέσα στο σουπερ μάρκετ όπου στις μεγάλες αλυσίδες οι λίγοι που αντιστοιχούν είναι τόσοι που ζητάς κι ένα συγνώμη να περάσεις ανάμεσα από τα πλήθη με τα παραφουσκωμένα καρότσια.

Αν δεν είναι τόσο φονικός αλλά η φονικότητα  του είναι σε πληθυσμούς που είναι ηλικιωμένοι οι περισσότεροι ήδη ασθενείς από άλλες βαρύτατες νόσους, άνθρωποι που με κάθε απλή ίωση θα είχαν πεθάνει, ή θα διέτρεχαν μεγάλο κίνδυνο, υπάρχει λογική να παίζεις τη κολοκυθιά με τις καραντίνες; Υπάρχει λογική ΝΑ ΦΥΛΑΚΙΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΥΓΙΕΙΣ; Γιατί έχουμε ασυμπτωματικούς λένε οι οποίοι μεταδίδουν τον ιο… Δηλαδή, άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν κανένα σύμπτωμα, δηλαδή δεν βήχουν, δεν φτερνίζονται, δεν ιδρώνουν από πυρετό, μεταδίδουν στον αέρα τον ιο… δηλαδή μιλάμε όχι απλά για πανούκλα αλλά για κάτι το οποίο δεν έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα ξανά, αν σκεφτείς πως ακόμα και στη μεγάλη έξαρση της φυματίωσης, που εκατομμύρια πέθαιναν, φτύνοντας τα πνευμόνια τους, καραντίνες δεν υπήρχαν και οι περισσότεροι πριν να φθάσουν στο τελευταίο στάδιο, ήταν δίπλα στους δικούς τους στο σπίτι που τους φρόντιζαν και τους απάλυναν το πόνο τους… δηλαδή φυλακίζεις όλη τη χώρα, τσακίζεις χιλιάδες εργαζόμενους και επιχειρηματίες τους στέλνεις στην απόλυτη καταστροφή, επιβάλεις εκατομμύρια κόσμος να κυκλοφορούν με φίμωτρα και να προσπαθούν να πάρουν ανάσα, και δεν ξέρουμε ΠΟΣΟ ΚΑΚΟ ΚΑΝΕΙ Η ΣΥΝΕΧΗΣ ΧΡΗΣΗ ΜΑΣΚΑΣ,  επιβάλεις μικρά παιδάκια να υπομένουν μάσκες, περιορισμούς στη ζωή τους, επιβάλεις στους ανθρώπους να οδηγηθούν σε απόγνωση, ψυχώσεις, δημιουργείς μια ολόκληρη αυτοκτονική κοινωνία, για να προστατέψεις ηλικιωμένους και ασθενείς… Γιατί ναι, και νέοι κολλάνε αλλά τη περνάνε σαν μια γρίπη, και αν την περάσουν πιο βαριά, βλέπουμε πως βγαίνουν από τα νοσοκομεία έστω και αν χρειάστηκε να νοσηλευτούν, όπως γίνεται με κάθε ΣΟΒΑΡΗ ΓΡΙΠΗ.  Τόση ξαφνική φροντίδα και αγάπη για τους ηλικιωμένους και τους σοβαρά ασθενούντες; Δακρύζω από συγκίνηση για την τόση φιλανθρωπία…

Τα ερωτήματα πέφτουν πλέον βροχή. Στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης γίνεται χαμός από διαμαρτυρίες. Στην γειτονική Ιταλία που είναι μια από τις χώρες που έχει τσακιστεί στη κυριολεξία από το θέμα κορονοιος, φωνάζουν ΦΤΑΝΕΙ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ. Και κανείς δεν τους ακούει. Οι επιπτώσεις από τις καραντίνες είναι ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ. Ολόκληρα κράτη οδηγούνται σε μια τεράστια οικονομική καταστροφή. Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ.

Ας μας πει λοιπόν κάποιος τι ακριβώς συμβαίνει. Τους έχει ξεφύγει ή έγινε εσκεμμένα κάποιος ιος, που θα οδηγήσει την ανθρωπότητα στην ΤΕΛΙΚΗ ΛΥΣΗ; Να το ξέρουμε να μπούμε σε λαγούμια και να κρυφτούμε γιατί έχει έρθει η αποκάλυψη και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι. Να μας το πουν για να έχουμε περιθώριο να κρυφτούμε όσο πιο βαθιά μπορούμε. Εγώ τη Δευτέρα πρέπει να πάω κανονικά στη δουλειά μου. Θα πρέπει να πάρω δύο συγκοινωνίες, μετρό και ηλεκτρικό και να στριμωχτώ με τους υπόλοιπους σαν  σαρδέλα. Θα πρέπει να περάσω 8 ώρες μαζί με τους υπόλοιπους συναδέλφους χωρίς να ξέρω τι έχουν. Θα μπω στο σουπερ μάρκετ και θα βρίσκομαι δίπλα δίπλα με άλλους. Τι είμαι εγώ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΟ που επάνω μου θα αποδείξουν αν είναι μεταδοτικός ο ιος ή όχι; Τι είμαι εγώ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΗ ΑΠΩΛΕΙΑ;

Κι εσύ που κουνάς το δάχτυλο και κοιτάς με αηδία όποιον τολμήσει να σκεφτεί με ελάχιστη λογική γιατί σου έχει στρίψει από ένα φόβο που σου έχουν φυτέψει βαθιά μέσα στο κούφιο κεφάλι σου, και ακόμα περισσότερη ντροπή σου αν είσαι επιστήμονας, μου λες πως είμαι ψεκασμένη; Τι μαλακία λέξη βρήκες για να υποβιβάζεις τις φωνές αμφισβήτησης, που προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια γενικευμένη παράνοια, που τους οδηγεί στην απόλυτη καταστροφή; Ψεκασμένος είσαι εσύ δυστυχισμένο ανθρωπάκι που βλέπεις τους συνανθρώπους σου να καταστρέφονται, τα μαγαζιά να κλείνουν, χιλιάδες να οδηγούνται στην ανεργία και τη φτωχοποίηση, που βλέπεις παιδάκια να ασφυκτιούν κάτω από μάσκες της ντροπής, που βλέπεις ανθρώπους να υποβάλλονται σε μεθόδους αμφίβολες μέσα στα νοσοκομεία, νέους που διασωληνόνονται και γίνονται πειραματόζωα σε μια αόρατη απειλή και δεν μπορείς να ανακαλέσεις στο μυαλό σου ούτε τις απλές γνώσεις που είχες, για να κατανοήσεις το μέγεθος του αίσχους.

Ο κορονοιος υπάρχει και δεν διαφωνώ, υπάρχει και μπορεί να είναι και μια σοβαρή μορφή γρίπης που καλύτερα να μην κολλήσεις και αν είσαι από τους επικίνδυνους πληθυσμούς καλύτερα να κάτσεις σπίτι. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΟΒΑΡΗ ΕΠΙΔΗΜΙΑ. Αλλά η γενικευμένη εξόντωση δεν θα γίνει από το ιο της γρίπης αλλά από τους γιους των ανθρώπων, τους μεταλλαγμένους σε αλαζόνες και αδηφάγους τυράννους που ονειρεύονται αυτοκρατορίες και δούλους στην δούλεψη τους. Το κακό είναι πως όταν θα έρθει η ώρα που όλα θα φανούν, και η τελική λύση θα είναι σε πλήρη εφαρμογή, και να ξυπνήσεις θα είναι αργά.

ΚΟΙΤΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ ΚΙ ΑΥΤΗ ΕΜΑΣ

 

Χτες βράδυ

Έβαλα να ακούσω τραγούδια παλιά . Από εκείνα τα χιλιοτραγουδισμένα που λατρεύτηκαν αλλά στο δρόμο ξέχασαν οι άνθρωποι την ουσία των στίχων.

Ξεφύλλισα μερικές παλιές σημειώσεις για να εξακριβώσω πόσο και αν έχω αλλάξει από τότε. Τότε που νόμιζα...

Δεν σας κρύβω πως ο ψυχισμός μου, όπως και πολλών άλλων πλέον, χωρίζεται άγρια σε δυο μέρη. Από τη μια οργή κι από την άλλη θλίψη. Απέραντη θλίψη.

Η αισιοδοξία παρακολουθεί απλά τις εναλλαγές στη ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια σαν τουρίστας. Αραχτή κάπου μακριά , αμέτοχη, ξένη σε όσα συμβαίνουν.

Υπάρχει ένα επικίνδυνο όριο που πιστεύω πως έχουμε αρχίσει να το ξεπερνάμε. Οχι ένας ένας από εμάς , εννοώ ένα όριο επικίνδυνο που το καταρρίπτει χωρίς σκέψη πλέον, με το ένστικτο προχωρώντας , το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού.

Μπορεί ακόμα να κυκλοφορεί χρήμα, μπορεί να είναι πολλοί οι σιωπηλοί, οι αμέτοχοι, μπορεί να υπάρχει κόσμος που κάνει το παιχνίδι του εαυτούλη του ακόμα, αλλά πόσους χαρούμενους βλέπετε γύρω σας? Ακόμα κι από αυτούς που περνάνε με το αμάξι τους και τη μουσική στο τέρμα, ακόμα κι από τα παιδιά που χορεύουν στα κλαμπ, ακόμα κι οι τηλεπερσόνες που παρελάζουν χαζοχαρούμενα από τα κανάλια, πόσες φάτσες βλέπετε να λάμπουν να είναι ευτυχισμένες?

Κοιτάζω τα πρόσωπα γύρω μου και τρομάζω.  Στα περισσότερα μάτια δεν υπάρχει γαλήνη,  ούτε καν λογική. Δεν έχει σημασία αν ο τάδε καταναλώνει τη ζωή του σε σκουπίδια ή ο άλλος παλεύει για μεγάλα ιδανικά. Και οι δυο κουβαλάνε ένα βλέμμα γεμάτο πανικό.

Κι  όσα βλέμματα δεν έχουν φτάσει καν σ΄αυτό το πανικό, τα κοιτάζεις και δεν έχουν τίποτα μέσα τους. Τίποτα άλλο εκτός από συνήθειες. Συνήθειες που τις νομίζουν ζωή. Κλισέ, εμμονές, πεποιθήσεις που τους κρατάνε σε ένα συνεχόμενο ρελαντί, να μην μπορούν να απολαύσουν ούτε μια επικίνδυνη κούρσα, ούτε ένα ρομαντικό περίπατο της ψυχής.

Στο σημείο μηδέν οι τύραννοι άρπαξαν βίαια πάνω από τα ζαλισμένα πλήθη αυτό το τελευταίο σκαλοπάτι, τις συνήθειες, τις δικλείδες ασφάλειας σε ένα κόσμο που καταρρέει σαν χάρτινος πύργος. Δεν έφτανε η φτωχοποίηση, η μετάλλαξη της κοινωνίας σε πόλεις ζωντανών νεκρών, δεν έφταναν οι εκβιασμοί και η τρομοκρατία, ήρθε η φυλάκιση, χωρίς δίκη, χωρίς απόδειξη ενοχής. Η καταδίκη να μην μπορεί κάποιος να εκτελέσει ούτε τις μικρές ελάχιστες συνήθειες. ΦΟΡΑΤΕ ΜΑΣΚΕΣ, ΚΡΑΤΑΤΕ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ, και στο τέλος

ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ.

Χλιαροί, μέτριοι, αποκοιμισμένοι σε στρώματα φτιαγμένα από ψέματα και στην απέναντι όχθη μάτια γεμάτα απορίες, αγουροξυπνημένα από ένα μεγάλο και βαθύ ύπνο,  γεμάτα θολωμένη οργή που ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν κάποιον να φωνάξει το όνομά τους, να τους επιστρατεύσει σε κάποιο  πόλεμο, για να μπορέσουν να βρουν κάτι να υπερασπιστούν.

Το μόνο συναίσθημα αυτή τη στιγμή που μπορεί να γεμίσει τις άδειες ψυχές είναι η υπεράσπιση κάποιου ιδανικού.  Άλλοι το ψάχνουν στο πατριωτισμό, άλλοι στο ταξικό αγώνα, άλλοι στη διαφύλαξη του πολιτισμού, άλλοι  στην επιθυμία για ανατροπή, επανάσταση, εξέγερση, άλλοι γίνονται απλά τραγικοί αυτόχειρες... 

Η δική μας πατρίδα,  που έχει συγκλονιστεί από τη μικρασιατική καταστροφή, τις χαμένες πατρίδες, τη φασιστική επέλαση, δυο παγκόσμιους πολέμους , έναν απίστευτο σε αγριότητα εμφύλιο , μια επέλαση του ψυχρού πολέμου με το χειρότερο του πρόσωπο, δικτατορία, τη προδοσία της Κύπρου, και τον εξευτελισμό όλων των οραμάτων της μεταπολίτευσης , μια κοινωνία που παρασύρθηκε στο να ξεπουλήσει τους λόγους που θα μπορούσαν να την κάνουν ευτυχισμένη, περήφανη, γενναία, μοιάζει να παρασέρνεται , να αδρανεί, να υποτάσσεται ή να βγάζει κραυγές που δεν έχουν σημασία, όμως κατά βάση μετατρέπεται σε κάτι επικίνδυνο.

Είναι το αγρίμι που αφουγκράζεται το κίνδυνο, τον αόρατο εχθρό, τον επερχόμενο θάνατο, και γρυλίζει δείχνοντας τα δόντια, χωρίς να έχει βγάλει ακόμα τα νύχια. Το γρύλισμα ακούγεται αλλά κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει. Που θα ορμήσει. Γιατί εδώ και πολύ καιρό, ο πολιτικός κόσμος έχει χάσει την ικανότητα να μεταφράζει τα γρυλλίσματα της κοινωνίας και να τα κατανοεί εγκαίρως πριν το δάγκωμα. Όλος ο πολιτικός κόσμος. Δεξιά κι αριστερά.   Δεν είναι καθόλου τυχαίο ή αφελές που όλο και περισσότεροι επιζητούν σήμερα να συσπειρωθούν σε ομάδες που δεν είχαν συμμετοχή στο θλιβερό αυτό Κοινοβούλιο και σε όλο το σκηνικό της εξευτελιστικής και πέρα από κάθε φαντασία αισχρής κατάληξης της πολυπόθητης μεταπολίτευσης. Δεν είναι τυχαίο ούτε αφελές που ξεψαχνίζουν οι περισσότεροι τι καπνό φουμάρει κάθε νέα κίνηση, κάθε νέα πρωτοβουλία.

Οργή, εξαθλίωση και έλλειψη εμπιστοσύνης στη Πολιτεία είναι ένα τρίπτυχο που σύντομα θα κοιτάξει  την άβυσσο.  Κι η άβυσσος  θα μας κοιτάξει κι αυτή....

Ο ΧΑΦΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ Κ@ΒΛΑ ΤΟΥ.

 

Είναι εντυπωσιακό να παρατηρεί κανείς, πόση πρόοδο έχουμε κάνει σε θέματα χαφιεδισμού στην Ελλάδα. Με αφορμή την επικήρυξη 100 χιλιάρικα για εκείνους που έκαναν τη χυδαία επίθεση στο πρύτανη, μου ήρθε στο μυαλό πως στις μέρες μας συμβαίνει κάτι πρωτοφανές. Ενα νέο επάγγελμα αναδύεται μέσα από το βούρκο αυτής της σιχαμάρας που ζούμε. Ο χαφιές για τη κ@βλα του...

Σ' αυτήν εδώ τη χώρα την πανέμορφη όλοι γνωρίζουμε, το σπουδαίο εθνικό ρόλο που έπαιξαν οι χαφιέδες κάθε είδους. Στη κατοχή, στον εμφύλιο, στα μετα εμφυλικά χρόνια, στη χούντα, στη μεταπολίτευση. Ανθρωπάκια τελευταίας στάθμης, σιχαμερά υποκείμενα έτοιμα να ξεπουλήσουν και τη μάνα τους, έγιναν οι ξεπουλημένοι πολίτες, ενός ξεπουλημένου κράτους που κυβερνούσαν πάντα ξεπουλημένα τομάρια.  Ομως αυτός ο χαφιεδισμός δεν ήταν τσάμπα.

Επάνδρωσαν το δημόσιο, πήραν αδειούλες για περίπτερα, ταξί, κυλικεία, καντίνες σε τουριστικά μέρη, ακόμα και τα σκουπιδιάρικα στις πολυτελείς περιοχές, όπως στο Κολωνάκι, ένα χαφιεδιλίκι θα έπρεπε να είχες ρίξει, για να συλλέγεις τα πολυτελή αποφάγια,  στα Υπουργεία και τα νοσοκομεία, πληρωνόντουσαν από τις υπηρεσίες πληροφοριών, έκαναν δουλίτσες,  Χτίσανε τα σπιτάκια τους, σπουδάσανε τα παιδάκια τους, βάλανε και το κατι τις στην άκρη, στο τέλος κατέληξαν να αποτελούν το καθώς πρέπει πρόσωπο του νοικοκύρη της διπλανής πόρτας,

Κατάπτυστοι αλλά χρήσιμοι από το καθεστώς μια ιστορία αγάπης και μίσους, όπως όλες οι τυραννίες αισθάνονται για τα ρυπαρά μέλη του κοινωνικού συνόλου, που μαζί τους δεν θέλουν να έχουν επαφές αλλά και χώρια τους δεν μπορούν να πάνε μπροστά. Ζούμε σε μια χώρα που έβγαλε το περιβραχιόνιο με τη σβάστικα από τα μπράτσα των δοσίλογων και τους έδωσε λόγο κι εξουσία απέναντι στους συμπολίτες. Ολη η Ευρώπη μετά το πόλεμο πέρασε λεπίδι στους προδότες κι εμείς πάνω στους προδότες φτιάξαμε τη μεταπολεμική Ελλάδα.

Σήμερα που οι φόβοι του ψυχρού πολέμου είναι παρελθόν, που οι διεθνείς συμμορίες έχουν σπουδαιότερα καλούδια στα χέρια τους για να χειραγωγούν, να κατευθύνουν, να επιβάλλουν και να διατάσσουν, το χαφιεδιλίκι κυρίες και κύριοι γίνεται πλέον για τη κ@βλα. Τηλεφωνικά νουμεράκια που ευσυνείδητοι χαφιέδες, συγνώμη πολίτες ήθελα να πω, έχουν το ρόλο εκείνου του σπασίσκλα στο σχολείο, που όλοι αηδιάζαμε όταν τον βλέπαμε, εκείνο το κομπλεξικό και δειλό παιδάκι που έδειχνε με το δάχτυλο ''κυρία, κυρία αυτός το έκανε''.

Κύριε, κύριε αυτός κάπνισε σε κλειστό χώρο

αυτός δεν φοράει  μασκούλα σε ανοιχτό χώρο

αυτοί δίπλα είναι πολλοί μαζεμένοι ελάτε να τους μαζέψετε.

Στο μυαλό του σύγχρονου χαφιέ, δεν υπάρχει ντροπή ή έστω μια ελάχιστη ενοχή γι΄αυτό που κάνει γιατί έχει πλάσει μια εικόνα του εαυτού του, που κανονικά οι υπόλοιποι θα έπρεπε να ζηλεύουν. Είναι η συνείδηση ανάμεσα στους ασυνείδητους, ο καλός πολίτης απέναντι στους απολίτιστους, ο οικογενειάρχης απέναντι στα ρεμάλια, ο έξυπνος απέναντι στους ηλίθιους. Είναι, στο μυαλό του πάντα, το παράδειγμα που αν το μιμόντουσαν και οι υπόλοιποι ο κόσμος θα πήγαινε μπροστά.

Και είναι τόσο ευχαριστημένος με τον εαυτό του που το κάνει τσάμπα. Δεν θέλει τίποτα. Είναι το πρόβατο που καταγγέλλει στο χασάπη πως το διπλανό προβατάκι τρώει περισσότερο χορτάρι. Είναι το πρόβατο που την ώρα που το σφάζουν δείχνει με το δάχτυλο και λέει ναι αλλά εκείνο εκεί έχει καλύτερο κρέας σφάχτο πρώτο.

Στην εποχή του κορονοιού αναδύεται ένα νέο είδος υποκειμένου, που σιγά σιγά συσσωρεύει επάνω του τόσο μίσος για τους συμπολίτες που ούτε ο ταγματαλήτης της κατοχής δεν είχε απέναντι στον αντάρτη. Δεν ακούει, δεν βλέπει, δεν σκέφτεται, δεν αναρωτιέται, μόνο βγάζει κραυγές οργής απέναντι σε ένα κόσμο που είναι χιλιάδες οι ηλίθιοι και ελάχιστα τα φωτεινά αστέρια σαν κι αυτόν.

Με πρόσχημα τη ζωούλα του που τρέμει και σύνθημα του, το ''όποιος δεν υπακούσει να γίνει στήλη άλατος'' είναι η απόδειξη πως οι τυραννίες δεν έχουν μόνο δεκανίκια ξεπουλημένες κυβερνήσεις, υπάκουους στρατούς, και υποταγμένους πολίτες, αλλά έχουν ανάμεσα στο κόσμο πάντα, τις πρόθυμες εφεδρείες υπανθρώπων, που τώρα πια δεν χρειάζεται ούτε να τους πληρώνουν.

Και καλά θα πει κάποιος, συγκρίνεις τους δοσίλογους της κατοχής με ένα καθως πρέπει πολίτη που καταγγέλει έναν ανεγκέφαλο που δεν φοράει μασκούλα και γίνεται δημόσιος κίνδυνος για όλους... Προλαβαίνω να πω το ποιηματάκι που όλο και περισσότεροι έχουν βάλει στο μυαλό τους σαν μοναδική αλήθεια, γιατί ναι, τώρα πια στην εποχή που  απάτη κυριαρχεί σε όλα τα επίπεδα και ο κοσμάκης τρομοκρατημένος έχει γαντζωθεί πάνω της για να περισώσει τη μίζερη ζωούλα του, ο ρουφιάνος της διπλανής πόρτας είναι ντυμένος συνείδηση.

Σε τίποτα όμως δεν διαφέρει από το δοσίλογο της κατοχής, εκτός από ένα. Το κάνει για τη κ@βλα του ΤΣΑΜΠΑ. 

ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΤΟ ΦΟΒΟ...

Σήμερα έχω μια ποιητική διάθεση, γι΄αυτό και το κείμενο μου θα είναι κάτι σαν ένα παραμύθι με αγγίγματα πραγματικότητας, μια αφήγηση ψυχής, από μια ψυχή που γεμίζει θλίψη βλέποντας τις πεταλούδες που ξεπετιούνται από το κουκούλι τους, με τα πανέμορφα χρώματα, να πιάνονται αμέσως στις απόχες, πριν προλάβουν καν να κάνουν το πρώτο πέταγμα...

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από ένα παιδί που, με πρόσχημα την ασφάλειά του, οι γονείς αποφασίζουν να το έχουν σε ένα χρυσό κλουβί κλειδωμένο, για να είναι σίγουροι πως δεν θα πάθει κάτι. Κάθε ψυχή που γεννιέται σ΄αυτό το κόσμο είναι ελεύθερη να γευτεί, να νοιώσει, να αγαπήσει, να κλάψει και να γελάσει, να πονέσει και να απολαύσει. Η ζωή είναι μια μεγάλη πρόκληση, γιατί είναι απρόβλεπτη, έχει μυστικά ατέλειωτα που καλούμαστε να ανακαλύψουμε μέσα από το σκοτάδι, ανοίγοντας σιγά σιγά τα μάτια, τις αισθήσεις μας σε ένα κόσμο που δεν είναι αγγελικά πλασμένος, γιατί πάνω στην αιώνια ομορφιά του, έχουμε εναποθέσει τα σκουπίδια της ατελούς ύπαρξης μας. 

Το πιο όμορφο δώρο της γέννησης είναι η πιθανότητα κάποιος να ζήσει ελεύθερος για να τα νοιώσει όλα αυτά. Για να σχηματίσει τα φτερά του και να κατακτήσει μια θέση κοντά στον ήλιο. Κι αυτό ακριβώς είναι που το σκοτάδι αντιπαθεί. Στην απέραντη μοναξιά τους εκείνοι που δεν μπορούν να αγγίξουν το φως, επιθυμούν διακαώς να τραβήξουν όσους περισσότερους μπορούν στη σκοτεινιά της ψυχής τους. Το μεγαλύτερο όπλο στο σκοτάδι είναι το γεγονός πως δεν μπορείς να δεις ξεκάθαρα, και ψηλαφώντας σε ένα αδιευκρίνιστο τοπίο,  γύρω από το σώμα μπορούν να αιωρούνται απειλές, ήχοι που ξυπνούν αρχέγονους φόβους, μυστήρια που η ψυχή τρομάζει...

Ο φόβος. Η μάνα όλων των ειδών χειραγώγησης. Ο φόβος του θανάτου, ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Το τίμημα της ανθρώπινης γνώσης, η συνειδητότητα της μη αθάνατης ύπαρξής του, εργαλείο αιώνιο στους διαμορφωτές των συνειδήσεων, στους χειραγωγούς των ανθρώπινων μυαλών, εργαλείο που σμίλεψε πάνω σε σκληρά βράχια παρανοϊκές θρησκείες, τυραννικά καθεστώτα, αυτόκλητους διασώστες της ανθρώπινης ράτσας που είχαν και έχουν δικαίωμα στη ζωή και στο θάνατο, ενός πλήθους που στην υπαρξιακή του αγωνία, θα ζητά πάντα ανακούφιση στην αγκαλιά κάποιου προστάτη, που θα του δίνει απαντήσεις καθ ησυχασμού, ακόμα κι αν είναι απάτες. 

Η εκπαίδευση των παιδιών μας εδώ και πολύ καιρό είναι στείρα, καλά ενορχηστρωμένη να οδηγεί τα βήματα τους ταιριαστά σε ένα μοντέλο ζωής που θα κρατάει καλά κρυμμένα τα μυστικά της, την αληθινή της ομορφιά, την ουσία των πραγμάτων. Ένα μοντέλο εκπαίδευσης για μια απατηλή ζωή που προχωράει δίπλα στην αληθινή, διατηρώντας την αόρατη. Όπως έμαθαν οι γονείς τους και γονείς των γονιών τους. Σκλάβοι, γεννημένοι από σκλάβους που μόνο καθήκον είναι να γεννήσουν τους επόμενους σκλάβους. Δεν μπορούν οι γονείς να αντιληφθούν τον βιασμό που συμβαίνει στις ψυχές των παιδιών τους, γιατί δεν κατάλαβαν ποτέ αυτό που συνέβη στη δική τους ψυχή, σε ένα κόσμο άλλωστε που ένα μέρος δεν πιστεύει τίποτα περισσότερο από ότι μπαίνει στη σφαίρα της αντίληψης, και πάπαγαλίζει την γνώση των άλλων, και ένα άλλο μέρος πιστεύει τυφλά το οτιδήποτε προκειμένου να μην κουράσει τους εγκεφαλικούς νευρώνες

Ανάμεσα σε αυτούς τους δυο... οι μελαγχολικοί ελάχιστοι που πατούν με γυμνά πόδια στο ζεστό χώμα, αγγίζουν τα φύλλα, βυθίζονται στη θάλασσα, και αφήνονται στη ζέστη του ήλιου, αντιλαμβανόμενοι την ίδια στιγμή πως πίσω από κάθε άγγιγμα υπάρχει ένα μυστικό προς ανακάλυψη, πως όλα είναι ένα αέναο παιχνίδι μιας φύσης που είναι ολοζώντανη πίσω από τα πεθαμένα κατασκευάσματα, ανόητων νεκρών που υποδύονται τους ζωντανούς. Αυτοί οι ελάχιστοι, τώρα περνούν την εποχή της μεγάλης θλίψης. Κοιτάζοντας τις πεταλούδες να πιάνονται σε απόχες, να τεμαχίζονται και να στολίζουν αποξηραμένες, βάζα σε πολυτελείς επαύλεις... 

Εκπαιδεύουν τις νέες ψυχές στο συναίσθημα της φοβικής ύπαρξης, από το πρώτο άνοιγμα των ματιών. Μαζί με τα σκουπίδια που τα ταϊζουν στα παγκόσμια συσσίτια με τα αηδιαστικά αποφάγια τους, τις εκπαιδεύουν κι αυτά τα σκουπίδια να τα κατακτούν με φόβο...  Όσοι μπορείτε να αντιληφθείτε το μέγεθος του εγκλήματος,  μιλήστε τώρα όσο μένει ακόμα ελάχιστος καιρός, αλλιώς σωπάστε για πάντα. 

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΘΑ ΛΕΝΕ ΝΑΙ.

 

Αυτό ήτα τελικά το ζητούμενο? Η περίφημη κορωνίδα της δημιουργίας, που είναι τόσο ανώτερη από τα υπόλοιπα πλάσματα πάνω στο πλανήτη, αυτό το υπεροπτικό και απόλυτα εγωκεντρικό δημιούργημα, έκανε τόσους αιώνες πορεία για να καταλήξει να είναι αυτό που βλέπουμε σήμερα? Κι αυτό που βλέπουμε δεν είναι κακό ή καλό, δεν είναι άσχημο ή όμορφο, είναι ένα σάπιο, άγευστο κατασκεύασμα που τρώει τις σάρκες του. Μια ανθρωπότητα που υποκρίνεται την πολιτισμένη, κοινωνίες που ζουν τη μίζερη ζωή τους σε μια ανούσια, επαναλαμβανόμενη πραγματικότητα, όπου όλα είναι άχρωμα.

Είναι κρίμα να παρομοιάζουμε την εποχή μας με ένα νέο Μεσαίωνα. Καμία σχέση. Γιατί ακόμα και το απόλυτο σκοτάδι κρύβει μια μαγεία. Ακόμα και τα άσχημα συναισθήματα είναι δονήσεις, έστω αρνητικές. Τώρα ζούμε στο κόσμο που όλοι λένε ναι. Ακόμα και τα όχι, είναι ψιθυριστά, προφέρονται από ανθρώπους που ναι μεν θέλουν, αλλά δεν μπορούν. Ζούμε σε ένα κόσμο που πιστεύει για αλήθειες τα παραμύθια, και αδυνατεί να συλλάβει το μέγεθος της απάτης, γιατί η απάτη είναι ο μόνος τρόπος που έμαθε να ζει. 

Με όλη αυτή την ιστορία του αόρατου αλλά άκρως επικίνδυνου ιού-τέρας βγήκαν πολλά στη φόρα. Είναι εντυπωσιακό πως ένα τέτοιο γεγονός απέδειξε πως οι ανόητοι είναι πολλοί περισσότεροι από ότι κανείς φαντάζεται. Είναι η στιγμή που ένα "πείραμα" αποδεικνύει πόσο εύκολο είναι να μετατρέψεις ακόμα και τους υποτιθέμενους σοβαρούς ανθρώπους σε άβουλα, τρομαγμένα ανθρωπάκια. Είναι εντυπωσιακό μυαλά που φώναζαν για ανατροπές, για τα τυραννικά καθεστώτα που ζούμε, για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν σε παγκόσμιο επίπεδο για να ξεφύγουμε από τις τυραννικές ψευτοδημοκρατίες, να τους βλέπεις τώρα να είναι έρμαια ενός αόρατου τρόμου και να βγάζουν μίσος, οργή, απέναντι σε οτιδήποτε μπορεί να βλάψει τη μίζερη ζωή τους.  Ανθρωποι που ήταν βέβαιοι πως αυτοί που μας εξουσιάζουν δεν δίνουν δεκάρα για τη ζωή μας και μας βλέπουν μόνο σαν νούμερα, να πιστεύουν τώρα πως το ίδιο κατάπτυστο σύστημα κάνει τα πάντα για να φροντίσει την υγεία τους, πως αυτό το σύστημα που δεν λογάριασε πόσοι θα πεθάνουν προκειμένου να τακτοποιήσει τις γραμμούλες στις χρηματηστηριακές κονσόλες, αυτό το σύστημα που τζογάρει καθημερινά πάνω στις ανθρώπινες ζωές και μετράει μόνο το κέρδος και την ηδονή της κυριαρχίας πάνω στις ανθρώπινες ψυχές, τώρα νοιάζεται....

Ο κύριος φοράει τη μασκούλα που του έχουν πει πως τον προστατεύει από το μεγάλο κακό, που μετράει μέχρι τώρα πόσα? 600 χιλιάδες θύματα σε 7,5 δισεκατομύρια πάνω στο πλανήτη? και φορώντας τη μάσκα πάει στο περίπτερο να αγοράσει τσιγάρα, που έχουν 8 εκατομμύρια επιβεβαιωμένους θανάτους, αλλά πωλούνται ελεύθερα στα περίπτερα, και μετά θα πάει στο σουπερ μάρκετ να αγοράσει όλα εκείνα τα προϊόντα που θα έπρεπε να έχουν κόκκινη γραμμή λόγω επικινδυνότητας και που επίσης πουλάει το σύστημα, στη συνέχεια θα σκύψει μερικές ώρες πάνω στο έξυπνο τηλέφωνο, στον υπολογιστή, ανάμεσα σε καλώδια και ακτινοβολίες που επίσης οι καλοί πατερούληδες έχουν απλώσει παντού, θα πάρει μια βαθειά ανάσα μέσα στο μολυσμένο αέρα μιας άθλιας τσιμεντούπολης, και θα νοιώσει ήσυχος πως κάποιος τον σκέφθηκε και τον φροντίζει επί τέλους. Κάποιος σ΄αγαπάει και είναι αυτοί....

Υπάρχει ο ιος - τέρας? Φυσικά και υπάρχει. Μήπως έχετε περάσει τις γρίππες τύπου Η1Ν1 ή Η2Ν2 που τρόμαξαν την ανθρωπότητα στο πρόσφατο παρελθόν? Οχι? εγώ έχω περάσει μία από αυτές. Με 41 πυρετό που δεν κατέβαινε στο νοσοκομείο. Με τα πνευμόνια να νομίζεις πως θα σκάσουν και τα γόνατα μου να μην μπορούν να σηκώσουν το σώμα μου ούτε ένα βήμα. Με το κεφάλι να καίγεται. Μία εβδομάδα. Γύρω μου στο νοσοκομείο ήταν σαν τα ζαλισμένα κοτόπουλα, δεκάδες γριππιασμένοι. Τότε πέθαναν πολλοί, ηλικιωμένοι, παιδιά, ευθαπείς πληθυσμοί. Νοιώθω ένα παιδί κατώτερου θεού γιατί κανείς τότε δεν φρόντισε να μου υποδείξει να φορέσω μια μασκούλα και την πάτησα. Γιατί δεν έγινε καραντίνα, ούτε συλάμβανε κάθε "ασυνείδητο" η αστυνομία. 

Τώρα είναι αλλιώς. Το κράτος έχει σκύψει στοργικά και έχει αγκαλιάσει το κοπάδι με αγάπη, με φροντίδα, το καταλαβαίνω, πρέπει κανείς να προσέχει τη τροφή του, κι επίσης να την εκπαιδεύει να πηγαίνει αδιαμαρτύρητα προς το σφαγείο. Αλήθεια σε ένα κόσμο που όλοι λένε ναι, εσύ που θεωρούσες πως είσαι ο άνθρωπος του όχι, που θα κρύψεις την ντροπή σου? Πως θα αντέξεις τη συνειδητοποίηση πως τελικά ΚΙ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΠΡΟΒΑΤΟ. Δεν θα την αντέξεις για αυτό σαν σωστό μέλος της μόλις γεννημένης υποχονδριακής κοινωνίας, που θα ζητάει απεγνωσμένα επιστήμονες να την διαβεβαιώσουν πως θα ζήσει, θα πείσεις τον ευαυτό σου πως η υποταγή σου, η συναίνεση στο έγκλημα δεν είναι τέτοια, αλλά ΛΟΓΙΚΗ. 

Θα πείσεις τελικά τον εαυτό σου πως στη χωματερή που μένεις, τα σκουπίδια γύρω σου κάπως φέρνουν σε λουλούδια, και η βρώμα που βγαίνει μοιάζει με κάποιο όμορφο άρωμα.... 

Σε ένα κόσμο που όλοι θα λένε ναι, το παραμικρό όχι θα είναι επανάσταση. Στις κοινωνίες του μέλλοντος που οι άνθρωποι θα κρέμονται από τα χείλη "επιστημόνων" για να πάρουν παράταση στο παιχνίδι της ζωής, ακόμα κι αν είναι στημένο, οποιοσδήποτε μπορεί να ασελγήσει πάνω στα ανθρώπινα μυαλά με απλούς και σύντομους τρόπους. Από τη στιγμή που η παράνοια μεταφράζεται λογική και  τα σκουπίδια μετατρέπονται σε πρότυπα, η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Θα έρθουν μέρες που θα γίνει αντιληπτό ακόμα και από τους ανόητους, πως αυτή η περίεργη μυρουδιά που πλανάται στην ατμόσφαιρα, είναι μυρουδιά από μπαρούτι, από ένα πόλεμο ασύλληπτης βιαιότητας που θα ξεσπάσει μέσα στα μαντριά των δυστυχισμένων. 

Θα έρθουν μέρες που οι δυστοπικές ταινίες θα μοιάζουν παιδική χαρά μπροστά στη πραγματικότητα.