Η ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΩΝ ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΩΝ

 

Καλοκαιράκι, βγήκαν τα μπρατσάκια έξω, τα ποδαράκια επίσης, και είναι εντυπωσιακό. Ηλικίες έφηβοι μέχρι και 50ρηδες μπορώ να πω, είναι σημαδεμένοι. Άλλοι με μικρά σημαδάκια, άλλοι το έχουν τερματίσει. Όλο το σώμα ζωγραφισμένο με κάθε είδους «σφραγίδες». Γιατί η δερματοστιξία δεν είναι τίποτα άλλο από μια σφραγίδα. Ένας τρόπος να φωνάξει κάποιος, σε ποια «συμμορία» ανήκει, ή πόσο χαραγμένος θα μείνει ο Μήτσος ή η Σούλα για πάντα πάνω μας, ή πόσο ελληνάρας είμαι, ή πόσο χριστιανός είμαι, ή πόσο πολύ μου αρέσουν τα τριανταφυλλάκια ή οι δράκοι! Μπορώ επίσης να χαράξω μια διάσημη φράση, τη φάτσα ενός ειδώλου, ή το ζώο τοτέμ μου!

Η αρχή όμως όλου αυτού του σημαδέματος είναι μία. Δεν είμαι ικανοποιημένος με το σώμα που μου έδωσε η φύση. Το βλέπω έργο ημιτελές. Ένας λευκός καμβάς που θα αποκτήσει αξία όταν ο ζωγράφος βάλει επάνω τη πινελιά του. Αλλιώς είναι ξενέρωτο, αδιάφορο, ίσως άσχημο. Σε ένα δεύτερο επίπεδο είναι η ανάγκη να φωνάξω πως ανήκω κάπου. Πως μοιάζω με την τάδε ομάδα, δεν είμαι μόνος. Εννοείται πως ο κινηματογράφος, η μουσική βιομηχανία, η τηλεόραση έχουν ηγετικό λόγο, στο πως τα έτσι κι αλλιώς κοπάδια, πηγαίνουν με τη θέληση τους να σημαδευτούν και μάλιστα με .. πόνο.

Είναι η φαντασίωση κάποιου που θέλει να βρει ένα τρόπο να τον κοιτάνε. Είναι ο τρόπος που ακόμα και μια αδιάφορη χλιαρή προσωπικότητα μπαίνει στο πάνθεον των γ@μάτων. Τα είδωλα που προωθούν συνεχώς τα καρτέλ της πληροφόρησης, δείχνουν ηθοποιούς, τραγουδιστές, αθλητές που είναι όλοι σαν καραγκιόζηδες με τα σημαδεμένα μπράτσα, τις τρυπημένες μύτες, τα τρυπημένα φρύδια, τις αλυσίδες στο λαιμό ή το γελοίο ντύσιμο, αλλά στα μάτια των αποβλακωμένων είναι είδωλα πανέμορφα!!!

Μα τόσο αυστηρότητα για ένα καπρίτσιο της μόδας? Ναι, τόση αυστηρότητα γιατί είναι μια ακόμα ψευδαίσθηση μέσα στο σύμπαν της «φυτεμένης» πραγματικότητας εκείνης που θέλει τους νέους να είναι άβουλα πιονάκια, αλλά να πιστεύουν πως μοιάζουν σε κάποιον υπερ. ήρωα που βγάζει φτερά και τιμωρεί τους κακούς. Είναι η απάτη να νομίζεις πως αν σημαδευτείς με δυο φτερά στη πλάτη είσαι ο αρχάγγελος απεσταλμένος κάποιου θεού, πως αν χαράξεις το Λεωνίδα επάνω σου, πας για νέες Θερμοπύλες, ή αν ζωγραφίσεις ένα δράκο είσαι έτοιμος να ανέβεις στο σιδηρούν θρόνο!!

Υπάρχουν και χιλιάδες που το σημάδι τους δείχνει πως απλά δεν έχουν καν φαντασία, γιατί τρυπιούνται με εικόνες χωρίς ιδιαίτερο νόημα, εικόνες άοσμες, αδιάφορες που ίσως έχουν κάποιο πολύ κρυφό μήνυμα ιδιαίτερης σημασίας για τους ίδιους,  όπως «ήμουν στα Κουφονήσια και πέρασα αξέχαστα", κάποιο μήνυμα που αντικατοπτρίζει αυτό που κυριαρχεί στο μυαλό τους....Popeye the sailor man....

Η μόνη δικαιοσύνη στο σύμπαν της τρέλας είναι για τα φουκαριάρικα τα ζωντανά που νοιώθουν το καυτό σίδερο πάνω τους την ώρα που οι γελαδάρηδες τα σταμπάρουν. Ίσως για εκείνα μόνο να προσπάθησε η φύση να ισορροπήσει γεννώντας τόσους ανεγκέφαλους που σημαδεύονται, τρυπιούνται με τη θέληση τους και νοιώθουν και περήφανοι για το κατόρθωμα!

Ίσως να σκεφθείτε πως είμαι πολύ μεγάλη πλέον κι έτσι βλέπω τις νεανικές ανησυχίες, σας διαβεβαιώνω όμως πως τα άτομα που μου μοιάζουν τώρα καραγκιόζηδες το ίδιο καραγκιόζηδες μου φαινόντουσαν κι όταν ήμουν 20. Είμαι πολύ σταθερή σε μερικές απόψεις. Και ίσως όλη μου τη ζωή ήμουν στο αντίπαλο στρατόπεδο από εκείνο της μαζικοποιημένης παπαγαλίας. Απολάμβανα διάφορα θεάματα, ταινίες, συναυλίες, κλπ. Αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω ποτέ γιατί θα έπρεπε να δημιουργήσω κάποιο είδωλο που να αντιγράφω.

Η για να το διατυπώσω καλύτερα, υπήρχαν άνθρωποι που θαύμαζα, συγγραφείς που μου άνοιξαν τα μάτια, άλλοι που με συγκίνησαν, τραγούδια, μουσικές που έφθαναν στη ψυχή μου, ταινίες που με σόκαραν ή με έκαναν να γελάω σαν παιδί, ηγέτες που παρακολουθούσα με ενδιαφέρον, τοπία που έκοβαν την ανάσα, ή εμπειρίες ζωής που άφησαν τα προσωπικά μου σημάδια,  ορατά  μόνο από εμένα, αλλά ποτέ δεν ένοιωσα πως έπρεπε να γίνω κάτι άλλο από αυτό που είμαι.  

Ίσως γιατί πολλά πράγματα στη πορεία της ζωής με έκαναν να αντιληφθώ πως δεν γεννιόμαστε tabula rasa. Ερχόμαστε σ΄αυτό το κόσμο και φέρνουμε ήδη τη προίκα μας μαζί μας. Άλλοι γεννιούνται ΑΥΤΑΡΚΕΙΣ, άλλοι ΗΜΙΤΕΛΕΙΣ και κάποιοι άλλοι όντως δεν έχουν τίποτα γραμμένο στο καμβά. Οι αυτάρκεις θα βαδίζουν σαν παρατηρητές ή σαν δάσκαλοι, οι ημιτελείς θα είναι οι ερευνητές για το κομμάτι που λείπει. Για τους κενούς κι η δερματοστιξία είναι κάτι….

Για τους εκτός ανθρώπινης φύσης ηγέτες,  που κρατούν τα λουριά στα κοπάδια των ανθρώπων, το σημάδεμα είναι όπως η πρέζα για τον πρεζέμπορο. Δεν τη δοκιμάζουν, μόνο τη πουλάνε. Οι πρεζέμποροι που σνιφάρουν είναι απλά υπάλληλοι. Ένας φίλος με ρώτησε αν υπάρχει ελπίδα όλο αυτό το σύγχρονο μόρφωμα να αλλάξει και να εμφανιστεί ένας νέος κόσμος πιο όμορφος, πιο ανθρώπινος, πιο δίκαιος. Αναρωτιέμαι πόσοι ακόμα μπορούν να διακρίνουν μέσα στη θολούρα, την απόλυτη δυστοπία που απλώνεται σιγά σιγά,  και πόσοι βλέπουν αυτή τη δυστοπία σαν …. Κανονικότητα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Στην αρχαία Ελλάδα , τατουάζ είχαν μόνο οι αιχμάλωτοι, οι δούλοι, οι εγκληματίες και οι λιποτάκτες, έτσι ώστε να είναι αναγνωρίσιμοι από τον υπόλοιπο κόσμο. 

ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ (1)

 

Τώρα που επικρατεί μια σχετική ησυχία γιατί έχουν αρχίσει τα μπάνια του λαού (για όσους ακόμα μπορούν και κρατούν αυτή τη συνήθεια) σκέφτηκα να ξεφύγω λιγάκι από τα συνηθισμένα και να διηγηθώ μερικές ιστορίες. Μπορεί να βγει και κάποιο νόημα. Ποιος ξέρει...

ΜΙΑ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ (2003)

Εμενα τότε προσωρινά μόνη μου σ'ενα μικρό διαμερισματάκι ισόγειο που είχε δυο εισόδους. Η μία ήταν η κεντρική της πολυκατοικίας και η άλλη μια πόρτα στον εσωτερικό κήπο.  Ηταν λίγες μέρες πριν το 15αύγουστο. Η πόλη ήταν έρημη. Που και που άκουγα κάποιο αυτοκίνητο να περνάει.  Περίμενα να έρθει η οικογένειά μου που βρισκόταν τότε εκτός Αθηνών , σε 2 μέρες για να περάσουμε μαζί λίγες μέρες.   Στην πολυκατοικία μου είχα μείνει ο τελευταίος κάτοικος. Και τα περισσότερα σπίτια στη γειτονιά ήταν άδεια.

ΗΤΑΝ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ, ΑΛΛΑ ΕΒΓΑΖΑΝ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

 ΜΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ.. 

Να σημειώσω πως τα παιδιά που περιγράφω παρακάτω, δεν τους είχαν σπείρει μέσα τους το φόβο, δεν βλέπαμε τηλεοπτικούς τρομολάγνους να μας κουνάνε το δάχτυλο απειλητικά,  δεν φοβηθήκαμε καν τις αρρώστιες. Τότε έκανα δυο ή τρία υποχρεωτικά εμβόλια, μέχρι να φθάσω στη 3η δημοτικού, είχα περάσει ιλαρά, κοκκύτη, ανεμοβλογιά, μαγουλάδες, ερυθρά κ αι δυο τρεις άλλες αρρώστιες,  και το μόνο πρόβλημα που συνέβαινε  κάθε φορά, ήταν πως έσπαγα τα νεύρα στη μάνα μου γιατί με έκλεινε αναγκαστικά σπίτι κι εγώ ήθελα να βγω έξω άρρωστη... Η θεραπεία μας (που αναλάμβανε ο γιατρός του σπιτιού δηλαδή η γιαγιά) ήταν, πορτοκάλια, κοτόσουπες με λαχανικά, τσάι με μέλι και μπόλικο λεμόνι, πολύ νερό και βρεγμένες πετσέτες για το πυρετό.   Είμαι από τη γενιά που γλύτωσε τα 40 εμβόλια, τα κοκτέιλ από αντιβιωτικά ακόμα και για ένα απλό πονόλαιμο, τα σπρέυ για τη μύτη με λίγο συναχάκι, τα αντισταμινικά για κάθε είδους αλλεργίες (δεν είχαμε αλλεργίες)  τις κάθε είδους  απαγορεύσεις στη διατροφή μην τυχόν και πάθουμε κάτι.... 

Τα είδωλα μας τα φτιάχναμε από τα κοντινά μας παραδείγματα, ανθρώπους που θαυμάζαμε, το ίδιο και τις αντιπάθειες, και τις αγάπες μας και τις φιλίες μας. Αντε στην εφηβεία να είχαμε και μια ιδιαίτερη συμπάθεια σε ένα αστέρα του κινηματογράφου, ή ένα σταρ της μουσικής βιομηχανίας. Στις φτωχογειτονιές τρώγαμε φαί της επόμενης μέρας, χαιρόμαστε με ένα παιχνίδι γιατί ένα είχαμε, και όλα τα πράγματα γύρω μας ήταν μια μεγάλη ανακάλυψη. Δεν φοβόντουσαν οι γονείς μας όταν γυρνάγαμε στους δρόμους, γιατί τότε οι άνθρωποι κοιμόντουσαν με τα παράθυρα ανοιχτά, τα καλοκαίρια έβγαζαν κρεβάτια στις αυλές και τα μπαλκόνια για δροσιά, και δεν υπήρχαν ούτε πρεζέμποροι στις γωνίες έξω από τα σχολεία, ούτε σε μαχαίρωναν για λίγα ευρώ.. Ενας ξένος να έφτανε στη γειτονιά όλοι έψαχναν τι είναι από που ήρθε και τι θέλει γιατί όλοι γνώριζαν όλους. 

Το μόνο παιδί που είχε "παραστρατήσει" ήταν της φουκαριάρας της κυρίας Ολγας, που τον έπιασαν να κλέβει με κάτι άλλα παιδιά, κι από τότε ήταν κλεισμένη στο σπίτι της γιατί ντρεπόταν να βγει έξω... 

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΚΑΠΟΥ .. ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ 

Μια μικρή γειτονιά της Αθήνας. Ήταν εκείνα τα χαμηλά σπίτια με την αυλή στη μέση, που τ΄απογεύματα με τέτοιο καιρό όπως σήμερα όλες οι κυράδες ήταν καθισμένες μπροστά στις πόρτες και πήγαινε το γέλιο και το τραγούδι σύννεφο.

Πιο εκεί συμμορίες από πιτσιρίκα παίζανε μέχρι τελικής πτώσης. Από κάποιο παράθυρο έσπαγαν μύτη οι μυρουδιές από τα κεφτεδάκια που τηγανιζόντουσαν και μοσχοβόλαν από το φρέσκο δυόσμο. Εγώ το έσκαγα κάθε μέρα και πήγαινα στη ταβέρνα της γειτονιάς στο κυρ Λεωνίδα που έφερνε φρέσκα αυγά από το χωριό και με περίμενε να πάω να πάρω το δικό μου.

"Ελα μόρτη" μου έλεγε .Ήμουν ο μόρτης παρόλο που η μάνα μου με γέννησε κοριτσάκι, τι να κάνουμε δε βόλευαν στο κυνηγητό και στα τρεξίματα τα φορεματάκια κι οι φιόγκοι, κι η μάνα μου είχε εγκαταλείψει τη προσπάθεια. Μου φόραγε ένα παλιοπαντέλονο και μου έπιανε τα μαλλιά κότσο με μια τραγιάσκα από πάνω για τον ήλιο και υπέκυψε στο γεγονός πως τελικά ήμουν μόρτης!

Έπαιρνα το αυγό και βουρ για τρέξιμο και πάλι. Κι ένα βράδυ που είχα τα γενέθλιά μου, μαζεύτηκαν φίλοι και συγγενείς στο σπίτι, από όλη τη γειτονιά. Έφεραν ο καθένας από ένα μεζεδάκι (τυρί, ελιές, λίγο κοκκινιστό από χτες, μια πίτα αυτοσχέδια με χόρτα κι ότι τυρί βρέθηκε) κι έγινε ένα πάρτυ αξέχαστο. Το μεγάλο γέλιο είναι πως υπήρχε μόνο ένας δίσκος 45 στροφών κι ο κόσμος ήθελε χορό. Ήθελε γλέντι. Όμως κανένα πρόβλημα. Το ίδιο τραγούδι το έβαζαν ξανά και ξανά , ξελιγωμένοι στα γέλια, και το χόρεψαν από τσιφτετέλι μέχρι ταγκό, από ζεϊμπέκικο μέχρι βαλς, μέχρι τσάμικο.

Κι ένας μπάρμπας που δεν τον έφτανε κανείς στο κέφι, όταν τέλειωσε το κρασί έψαχνε να βρει με τι να συνοδέψει το μεζεδάκι που είχε μείνει. Βούτηξε το σιρόπι μου για το βήχα και το ήπιε λέγοντας "εβίβα" με το κόσμο γύρω να γελάει και να του φωνάζει έχουμε και ένα μπουκάλι ξύδι κάτω από το νεροχύτη δεν το πίνεις κι αυτό να δούμε τι τραγούδια θα μας πεις?

Όλη μου η παιδική ηλικία ήταν γεμάτη από γρατζουνισμένα γόνατα, (τα ξεπλέναμε στα γρήγορα με νεράκι, ούτε καν οινόπνευμα)  από το τρεχαλητό, κόσμο κάθε λογής που τους έλεγα όλους θείους και θείες. Πολιτικές συζητήσεις ανάμικτες με γλέντι ή άγριους τσακωμούς, και παραμύθια που μου έλεγε η γιαγιά τα βράδια. Μυρουδιές άπειρες από τα παράθυρα και το πατέρα μου που γύριζε πτώμα από τη δουλειά αλλά περίμενε να ακούσει ποιες ήταν οι απορίες μου της μέρας και να μου τα εξηγήσει όλα. Και τη μάνα μου που έκανε διπλοβάρδια στο εργοστάσιο αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να μην είχε φτιάξει κάτι που το σπίτι θα μοσχοβόλαγε.

Και άπειρα παιδιά που είχαμε κάνει δικό μας κράτος με αρχηγούς και νόμους κι όλη τη γειτονιά μια απέραντη πατρίδα... 

Είχε πολλά δύσκολα εκείνη η ζωή και πολλά όμορφα. Είχε τις μιζέριες και τις δόξες της. Τους δεξιούς και τους αριστερούς που τσακωνόντουσαν και το χαφιέ που τα χάλαγε όλα. Είχε τους στενοκέφαλους και τους ανοιχτόμυαλους. Τους γεμάτους μικρότητες αλλά κι εκείνους που είχαν μεγαλείο. Όλοι όμως ήταν αλλιώτικοι. Φίλοι ή εχθροί ήταν κοντά. Πρόσωπο με πρόσωπο. Πάλευαν με τη ζωή και μεταξύ τους πιάνοντας ο ένας τον άλλον, αγγίζοντας. Γνωριζόντουσαν. Γνωριζόντουσαν κι είχαν άγραφους νόμους που έπρεπε να υπακούσουν για να κερδίσουν ένα πράγμα πολύτιμο. Την εκτίμηση του δίπλα. Την αξιοπρέπεια. Και τη περηφάνια. Κι οι κριτές ήταν οι δίπλα. Η μεσοτοιχία, η διπλανή πόρτα.

Κι η κάθε επέτειος  ήταν ευκαιρία για γλέντι.  Κι η κάθε συμφορά ήταν ένα πένθος που το νοιώθανε όλοι. Ίσως αλλού γινόντουσαν άλλα πράγματα αλλά στη δική μου γειτονιά έτσι ήμασταν. Άνθρωποι με ψυχή, με συναισθήματα, με φιλότιμο, με περηφάνια. Κι ούτε μπορούσα ποτέ να φανταστώ πως αυτή η μικρή κοινωνία θα μετατρεπόταν σ΄αυτό το έκτρωμα που σήμερα ζουν τα δικά μου παιδιά. Που δεν πρόλαβαν να μυρίσουν δυόσμους στα μπαλκόνια. Που δεν είχαν την ευκαιρία να χτυπάνε τη πόρτα του γείτονα ανέμελα για να πουν πως τέλειωσε η ζάχαρη.

Υπάρχει κάτι που έχουμε χάσει σημαντικότερο από τους μισθούς μας, τις συντάξεις,  ή τα καταναλωτικά μας μπιχλιμπίδια. Είναι η ταυτότητά μας. Το σημάδι μας στο κόσμο. Το όριο που αν το ξεπεράσεις η ζωή χάνει την ομορφιά της και το γούστο της. Τη δυνατότητα να γεννιούνται μόρτηδες κι όχι ρομπότ...

ΟΤΑΝ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ , ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΜΙΛΑΕΙ?

 

Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα δεν έχει να κάνει ούτε με το πόσες επιστημονικές γνώσεις έχει κάποιος, ούτε με το αν μπορεί να εξηγεί γεγονότα που βλέπει στον «ορατό κόσμο», ούτε αν έχει διαβάσει ένα μεγάλο αριθμό βιβλίων, ούτε καν με το αν είναι ιδιαίτερα ευφυής. Αν θέλετε αυτά που θα πω παρακάτω, μπορείτε να τα βρείτε σαν μια αφορμή να γελάσετε, να σκεφθείτε, ή να τα κοροϊδέψετε ή ακόμα και να φοβηθείτε. Πάλι είναι ανάλογο με το πόσο λειτουργεί ακόμα το ένστικτό σας, ή αν τελικά λειτούργησε ποτέ. 

Πίσω από τον «ορατό» στον κοινό άνθρωπο κόσμο, κρύβεται ένας άλλος κόσμος που δεν είναι αντιληπτός στο μεγάλο πλήθος. Η επαφή με αυτό το κόσμο μπορεί να γίνει ΜΟΝΟ ΜΕ ΔΥΟ ΤΡΟΠΟΥΣ. Ένα σφάλμα στο σύστημα κι εκείνη την ώρα από τύχη κάποιος βρίσκεται μέσα, ή εξ αποκαλύψεως (και δεν θα εξηγήσω τι είναι αυτό) γιατί πρέπει κάποιο συγκεκριμένο άτομο να προχωρήσει και να ολοκληρώσει ένα πολύ σημαντικό έργο.

Σε κάθε περίπτωση οι άνθρωποι οι οποίοι έρχονται σε επαφή με τον λεγόμενο αόρατο κόσμο, δεν πρόκειται ποτέ να πείσουν τους υπόλοιπους για τις όποιες γνώσεις αποκομίσουν από αυτή την εμπειρία. Μια κατηγορία υπάρχει μόνο που θα σταθεί να ακούσει με σεβασμό,  κάτι άγνωστο, παράξενο, παράλογο ίσως, για το οποίο κάποιος δεν μπορεί να τους παρουσιάσει χειροπιαστές αποδείξεις αλλά έτσι είναι. Είναι εκείνοι που μπορούν να αφουγκραστούν, να «μυριστούν» το διαφορετικό που εκπέμπει ένας άνθρωπος, μια κατάσταση, ένα γεγονός, και θα οδηγηθούν να μελετήσουν, να ερευνήσουν, να πλησιάσουν εκείνες τις αλήθειες που στους υπόλοιπους φαίνονται απλά ανοησίες. Αυτοί οι άνθρωποι ονομάζονται συνωμοσιολογοι. Στην εποχή μας είναι της μόδας, να τους ονομάζουν όλοι οι ανίδεοι  «ψεκασμένους» , έναν όρο που πιθανότητα προώθησαν στη τυφλή μάζα, εκείνοι που ψεκάζουν!!!

Οι ιστορίες συνομωσίας πολλές φορές δεν είναι τίποτα άλλο, από τη λέξη που θα εκφωνήσει ο τελευταίος παίκτης «στο χαλασμένο τηλέφωνο». Κάπου στο χρόνο, από κάποιον ειπώθηκε η λέξη. Και κάπου περνώντας από στόμα σε στόμα, η λέξη «απάτη» κατέληξε να είναι «αγάπη» ή η λέξη «μύθος» κατέληξε να είναι «μήπως» και πάει λέγοντας. Ο σπουδαίος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Φιλίπ Ντικ, έλεγε πως πραγματικότητα είναι αυτό που θα συνεχίσει υπάρχει,  ακόμα κι αν σταματήσεις να το πιστεύεις.

Η ζωή που ζουν οι άνθρωποι στη κανονικότητα τους θα γινόταν χίλια κομμάτια αν ξαφνικά όλα αυτά που έχουν μπει στη σφαίρα του «φανταστικού» εμφανιζόντουσαν μπροστά τους σαν υπαρκτές και χειροπιαστές αλήθειες. Το ίδιο το νόημα της ζωής θα άλλαζε. Η μέχρι τώρα αξία των πραγμάτων θα γκρεμιζόταν και μάλιστα με μεγάλο θόρυβο.

Σκεφθείτε κάποιον π.χ. ο οποίος είναι ένας πολύ σεβαστός πολίτης, απόλυτα λογικός, ένας άνθρωπος που οι υπόλοιποι εκτιμούν για το μυαλό του και την ορθότητα της σκέψης, να κάνει ένα περίπατο σε ένα δάσος και όπως κάθεται να κάνει ένα τσιγάρο, βλέπει μπροστά του κάτι που δεν είναι ούτε ζώο ούτε άνθρωπος, κάτι αλλόκοτο που το ανθρώπινο μυαλό δεν μπορεί να συλλάβει. Όταν θα επέστρεφε (με ένα τρόμο πια στη ψυχή του) και το έλεγε στους ανθρώπους του οι απαντήσεις που θα λάμβανε θα ήταν δύο «έλα ρε, ένα όνειρο είδες» ή «μήπως είχες πιει κανένα ποτηράκι?» Αν συνέχιζε κι επέμενε να περιγράφει και να σκίζει τα ιμάτια πως ήταν αλήθεια, θα άρχιζε και η κάθοδος του, στα μάτια των φίλων, και η συμπόνια πως για κάποιο λόγο που δεν ξέρουν ο Χ «άρχισε να τα χάνει»

Πόσοι θα ήταν εκείνοι που θα σκεφτόντουσαν, μα ο Χ είναι λαμπρό μυαλό και πολύ σοβαρός άνθρωπος, μήπως λέει την αλήθεια, κι εμείς μπορούμε να ωφεληθούμε και να ερευνήσουμε μαζί του «μια νέα πραγματικότητα» που αγνοούσαμε? Πόσοι θα ήταν? Αν ήταν τυχερός, και τα επόμενα χρόνια έλεγε την ιστορία όπου στεκόταν,  ίσως κάπου – κάποτε,  πετύχαινε έναν πρόθυμο να ακούσει. Ο ίδιος όμως πλέον θα ήξερε και ο σκοπός της ζωής του θα είχε πάρει τελείως διαφορετικό τρόπο από όλους τους άλλους.

Το πρόβλημα είναι πως όταν βρεθείς αντιμέτωπος με μια άλλη πραγματικότητα, με πράγματα που δεν είναι εύκολο να αντιληφθεί ο κοινός νους ΟΛΑ ΕΡΜΗΝΕΥΟΝΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΜΕ ΑΛΛΟ ΤΡΟΠΟ. Δεν σταματάει πουθενά. Ο σπουδαίος δικαστής Φαλκόνε που τα έβαλε με τη σικελική μαφία, όταν τον ρώτησαν πως φθάνει κάποιος να ανακαλύψει ποιος κρύβεται πίσω από όλα αυτά, απάντησε «ακολούθα το δρόμο του χρήματος» και θα βρεις ποιος κρύβεται. Για να κάνει κάποιος κάτι ανάλογο σε σχέση με την ανθρώπινη ιστορία, πρέπει να κάνει πράγματα πολύ πιο δύσκολα.

Πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή και να ακολουθήσει το δρόμο της ιστορίας. Και σε κάθε βήμα με τη λογική, να σημειώνει σε ένα τετράδιο όλα εκείνα «που δεν  ταιριάζουν» με τα όσα του έχουν διδάξει. Είναι αμέτρητα τα βιβλία που διάβασαν οι λεγόμενοι «ερευνητές του παράξενου» χρόνια ολόκληρα από τη ζωή τους που αφιέρωσαν να ψάχνουν, να ρωτάνε, να σημειώνουν, για να βγάλουν συμπεράσματα. Κι αυτούς άνθρωποι που δεν έχουν διαβάσει τίποτα άλλο εκτός από τα σχολικά βιβλία, αθλητικές εφημερίδες ή βλακώδεις φυλλάδες, μπορούν να τους κρίνουν σαν «φαντασιόπληκτους»… Όσο για τους άλλους που «είδαν» γεμάτα είναι τα ψυχιατρεία.

Και τώρα που είπα ψυχιατρεία, θυμήθηκα την εποχή που σπούδαζα ψυχολογία σε κάποιο Πανεπιστήμιο στο εξωτερικό, κάποια στιγμή ξενέρωσα και τα παράτησα, γιατί θα έπρεπε να ακούω να μιλούν στο αμφιθέατρο περί «ψυχής» άνθρωποι που δεν πίστευαν καν πως υπάρχει ψυχή!! Την οποία ψυχή την παρουσίαζαν σαν μια θρησκευτική απάτη, και εξηγούσαν διάφορα φαινόμενα με απόλυτα επιστημονικό τρόπο και όλοι χειροκροτούσαν, αλλά εγώ δεν μπορούσα να κάνω κάτι τέτοιο, γιατί θα ήταν ασέβεια σε όσα είχα την τύχη ή ατυχία να γνωρίζω.

Όταν λοιπόν μιλάμε με κάποιον, και εκφράζουμε μια άποψη, ή δίνουμε μια λύση σε ένα πρόβλημα, ή ερμηνεύουμε τα γεγονότα, πρέπει να σκεφτούμε ΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΣΕ ΠΟΙΟΝ.  Όλο αυτό το καιρό που γράφω, το κάνω για βοηθήσω να μπει μια τάξη στη σκέψη μας, σε ένα σκοτεινό χάος που μας έχει σκεπάσει και προσπαθεί να κλέψει και την παραμικρή μας ανάσα. Και σίγουρα απευθύνομαι σε ΕΜΨΥΧΟΥΣ. Οι υπόλοιποι έχουν πολλά άλλα μαγαζιά να επισκεφθούν. Γιατί το μεγάλο μυστικό τελικά δεν είναι πόση γνώση από αυτή που του προωθούν συνέχεια, μπορεί κάποιος να συγκεντρώσει, αλλά πόση μπορεί να αποβάλλει. Κι όταν την αποβάλλει όλη, και μείνει εντελώς αγράμματος, τότε ίσως θα αρχίσει να μορφώνεται.

Καταλαβαίνετε πως υπάρχει τεράστια απόσταση, ίσως αγεφύρωτη, μεταξύ ανθρώπων που ταξιδεύουν σε άλλες πραγματικότητες είτε με τη φαντασία τους, είτε με την εμπειρία τους κι εκείνους που είτε από ανικανότητα, είτε από άρνηση, δεν θέλουν να βρεθούν σε αχαρτογράφητα μέρη. Ακόμα και το τρόπο που θα δούμε ένα γεγονός που ασχολούνται όλοι, π.χ. εκλογές, μια αναταραχή, ένα πόλεμο, διαφέρει και αυτό που εκφράζουμε προέρχεται ακριβώς από αυτή τη διαφορετικότητα μας.

Πρόσπαθησα πάντα να παίξω το ρόλο του ισορροπιστή. Να κινούμαι ανάμεσα στις δυο κοινότητες. Παρατηρητής των αναποφάσιστων. Εκείνων που περπατούσαν στο μονοπάτι της κανονικότητας αλλά  αλλά ενστικτωδώς ήξεραν πως υπάρχει κι ένα δεύτερο. Ο μόνος τρόπος για να κάνουμε ένα βήμα πέρα από την κανονικότητα, είναι να είμαστε αποφασισμένοι να "εκθέσουμε" τον εαυτό μας.  Να εγκαταλείψουμε την επιθυμία να είμαστε αποδεκτοί. Να μην ζητάμε συνεχώς, με εμμονή, να μας δείξουν τα καρφιά στη παλάμη. 

Εχουμε ένα τεράστιο απόθεμα γύρω μας από διαθέσιμα βιβλία. Το που να βρω καιρό γι αυτά , έχουμε πιο σοβαρά προβλήματα, είναι ακριβώς αυτό που θέλουν να σκέφτεσαι. 

 

 

 

 

 

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟΣΗ ΑΝΟΗΣΙΑ, ΚΑΠΟΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ.

 *Οι μεταναστευτικές βίζες για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής για πολίτες και κατοίκους της Ελλάδος διεξάγονται στην Αμερικανική Πρεσβεία Αθηνών.Για την υποβολή αίτησης για μεταναστευτική βίζα, ένας αλλοδαπός πολίτης που ζητά να μεταναστεύσει θα πρέπει να του υποβληθεί πρόσκληση από Αμερικανό ή μόνιμο-νόμιμο κάτοικο Αμερικής που να είναι συγγενής πρώτου βαθμού, ή πρόσκληση από Αμερικανό εργοδότη, και να υπάρχει μία εγκεκριμένη πρόσκληση απο το Γραφείο Μετανάστευσης και Ιθαγένειας (USCIS)

 Κανονισμοί για βίζα στη Γερμανία

Για πολίτες τρίτων χωρών: εκτός εάν η χώρα σας εξαιρείται, θα πρέπει να υποβάλετε αίτηση για βίζα για τη Γερμανία στην πλησιέστερη πρεσβεία, που θα σας επιτρέπει να επισκεφθείτε τη χώρα για έως και 90 ημέρες. Οι χώρες που εξαιρούνται είναι οι ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία κ.λπ. Για πολίτες τρίτων χωρών που μεταναστεύουν στη Γερμανία – θα πρέπει να υποβάλουν αίτηση για άδεια εργασίας και διαμονής.

 

Ήθελα να ήξερα, όσοι κάνουν συγκρίσεις τα γεγονότα στη Γαλλία, τους αλλοδαπούς που κατοικούν εκεί, με τους αλλοδαπούς που έρχονται εδώ, προσθέτει και λίγο από μετανάστες δικοί μας στην Αμερική ή στη Γερμανία, βάζει και μια καταστροφή της Σμύρνης, και πατάει μια ισοπέδωση τέτοια που η ιστορία αναγκάζεται να πάρει ψυχοφάρμακα, αυτοί λοιπόν που σκέφτονται με αυτό το τρόπο είμαστε σίγουροι πως είναι κανονικοί άνθρωποι? Μήπως είναι κάποιο χαλασμένο πρόγραμμα για pc? Δεν μπορεί να είναι κάποιος τόσο ηλίθιος, εκτός κι αν πληρώνεται πολύ καλά, ή αν κρέμεται από το στόμα εκείνων που πληρώνονται που για κάποιο λόγο τους θεωρεί σωστούς ανθρώπους....

Πληθώρα αναρτήσεων όπου μας προτείνουν να συγκρίνουμε τον Αλγερινό ή Μαροκινό 4ης γενιάς στη Γαλλία, (δηλαδή κατοίκους των γαλλικών αποικιών) με τον Έλληνα μετανάστη τότε, που ρήμαζε η ύπαιθρος και φεύγανε για μακρινές πατρίδες, που του κοιτάζανε τα δόντια για να μπει Αμερική και ήταν απαραίτητο να έχει ένα πάκο από δικαιολογητικά στη τσέπη που. Πήγαινε σε μια χώρα τεράστιας βιομηχανικής δύναμης που ζητούσε εκατομμύρια χέρια να δουλέψουν για να κινεί τις μηχανές της. Η κοιτίδα του καπιταλισμού, που κάθε πεινασμένος ονειρευόταν να ζήσει το αμερικανικό όνειρο. 

Θα συγκρίνουμε επίσης τους Έλληνες που πήγαιναν Γερμανία, Αυστραλία, σε χώρες με τεράστια επίσης βιομηχανία που ζήταγαν εργάτες, φθηνούς να λαδώνουν τα γρανάζια. Αυτό το είδος ξεσπιτωμένου πρέπει να το συγκρίνουμε με τους Πακιστανούς π.χ. οι οποίοι έρχονται από ένα κράτος που είναι πόσο 250 εκατομμύρια πληθυσμός, σε μια χώρα με μόλις 10 εκατομμύρια κατοίκους (μια συνοικία της πρωτεύουσας τους είμαστε) , μια χώρα φτωτοχοποιημένη που δεν παράγει τίποτα πια, με τα περισσότερα εργοστάσια, βιοτεχνίες, καταστήματα με λουκέτο, που ο πληθυσμός στενάζει από ανεργία, φτώχεια, και που ενδεχομένως να αρχίσει να χάνει και κομμάτια από το έδαφος της. Σε αυτό το σκοτεινό χωρίς ελπίδα, περιβάλλον στην αποικία της Μεσογείου,  έρχονται για να βρουν «μια καλύτερη τύχη» όλοι οι αλλοδαποί πληθυσμοί. 

Δηλαδή δεν βλέπετε κάποιο «ύποπτο» σχέδιο για όλο αυτό που συμβαίνει? Δεν βλέπετε κάποιο πρόστυχο παιχνίδι που παίζεται πάνω στις πλάτες μας? Δεν βλέπετε πως πίσω από τα δήθεν φιλάνθρωπα συναισθήματα των συμμοριών που έχουν οργανώσει όλο αυτό το σκηνικό, υπάρχει σχέδιο που αποσκοπεί μαζί με όλα τα άλλα αίσχη που συμβαίνουν στην κατεχόμενη Ελλάδα, στη τελική μας εξαθλίωση? Όλα τα παραπάνω τα θεωρείτε ιστορίες συνωμοσίας έτσι? Η μάλλον πως είναι της μόδας να λέμε? Φασιστικά παραληρήματα.  Σας έχωσαν κι αυτό το σκ@τό στο μυαλό να το παπαγαλίζετε. Οι φασίστες σας διδάσκουν δημοκρατία και χαζογελάτε σαν βλήματα.

Σοβαρολογείτε όταν τα λέτε αυτά ή απλά έχετε χάσει την ικανότητα να κάνετε την παραμικρή αυτόνομη σκέψη αν δεν ρωτήσετε πρώτα το κηδεμόνα σας? Ίσως να κάνετε κάποιο καλό σε εσάς και τα παιδιά σας, αν αρχίζετε να βλέπετε το πρόβλημα στην πραγματική διάσταση και όχι πίσω από τσιτάτα που σας λένε τα διάφορα μαγαζάκια .

Θα ρωτήσω τα παρακάτω. Μην απαντήσετε σε εμένα, απαντήστε στον ευαυτό σας.

Εσένα, που δακρύζεις όταν βλέπεις ένα παιδάκι να παλεύει με τα κύματα και νοιώθεις ανακούφιση όταν σωθεί, και πολύ καλά κάνεις γιατί αυτό πρέπει να είμαστε άνθρωποι, όχι κτήνη, στη συνέχεια σε ενημέρωσε κάποιος τι απέγινε αυτό το παιδάκι? Δηλαδή αν αυτό και πολλά άλλα έχουν γίνει κρέας π.χ. στα σαλόνια κάποιων λεφτάδων ανωμαλιάρηδων, ή τα έχουν κλεισμένα κάπου και τα κακοποιούν, τα πουλάνε, τα σκοτώνουν, σε ενημέρωσαν? 

Πως ακριβώς θα ζήσει εκείνη η οικογένεια που μένει σε κάτι τρύπια στρώματα ξάπλα στη πλατεία Βικτωρίας? Ξέρεις? Τους έχει από κοντά κάποιος? Αν τους πλακώσουν το βράδυ και τους ξεσκίσουν εσύ το ξέρεις? Αν αρχίσουν για να επιβιώσουν μέσα στο τίποτα που έχουν, να κλέβουν, να σπρώχνουν πρέζα, να φτιάξουν κυκλώματα πορνείας, να σκοτώσουν αν χρειαστεί, θα είναι τίποτα παράξενο?

Και αν όλα δεν είναι έτσι και τους δόθηκε ένα επίδομα, σπίτι, φαγητό και εξασφαλίστηκαν, προσωρινά τι έγινε? Που θα βρουν δουλειά μετά? Πως θα ενσωματωθούν σε μια κοινωνία που ούτε τα δικά της παιδιά δεν αγαπάει πια? Κι όλη αυτή η ανέχεια, ο αποκλεισμός, οι εντελώς διαφορετικές κουλτούρες, θρησκείες, παραδόσεις, πως θα ταιριάξουν, όταν εμείς οι ίδιοι είμαστε διχασμένοι και νοιώθουμε τέτοια συναισθήματα για τον συνέλληνα που έχει κάποια άλλη ιδεολογία από τη δική μας, αλλά νοιώθουμε ότι απειλούμαστε και δημιουργούμε έχθρες  Ο αλλοδαπός θα έχει αλλάξει όλο το τρόπο σκέψης του, τη πίστη του, τις συνήθειές του για να μας αγκαλιάσει?  Τρέλοι είστε? Θα συμβεί σε μερικούς να προσπαρμοστούν, κάνοντας απλά υπομονή και βράζοντας. 

Κι ο Έλληνας άνεργος,  άστεγος που σέρνεται πιο κάτω, εκεί κάτω από τη γέφυρα, ξέρεις σε ποια δομή μπορούμε να του πούμε να πάει? Ξέρεις τι επίδομα δικαιούται το μήνα? Και τα χιλιάδες παιδιά που φεύγουν εκείνα μετανάστες σε άλλες χώρες πόσο παράλογο μπορεί να είναι? Δηλαδή οι μεν έρχονται για να ζήσουν εδώ και οι ντόπιοι φεύγουν γιατί δεν μπορούν να ζήσουν? Κι αυτό πρέπει να είναι ανεκτό και να κυλίσει έτσι μέχρι να καταντήσουμε ένα μόρφωμα που πέντε δέκα οικογένειες θα είναι οι φύλαρχοι που τρώνε με χρυσά κουτάλια και από κάτω η πλέμπα με ντόπιους και αλλοδαπούς τύπου χαμίνια της Βικτωριανής Αγγλίας?

Μήπως να συνέλθουμε λιγάκι?

Το  γεγονός είναι, πως Η ΕΙΣΡΡΟΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ ΣΕ ΕΝΑ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΟΙ ΝΤΟΠΙΟΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΛΟΓΟ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.  Οχι δεν θα αλλοιώσουν το dna μας όπως έχουν βάλει διάφορους κάφρους να λένε, απλά θέλουν να μας κάνουν να μοιάζουμε σαν τριτοκοσμική αποικία και να έχουν πολλούς υπάκοους δούλους, με μηδενικά πατριωτικά συναισθήματα, μηδενική ικανότητα αντίδρασης. Και σκεφθείτε πως όλα αυτά γίνονται ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ με την προώθηση μοντέλων ζωής αφύσικης, στα μέτρα των διεστραμμένων που κρατάνε τα ηνία της εξουσίας. 

Αν μαζευτούμε αυτή τη στιγμή 2-3 χιλιάδες φτωχοί Έλληνες , χωρίς χαρτιά, χωρίς τίποτα, και μάλιστα χριστιανοί, και πάμε να περάσουμε τα σύνορα σε ένα οποιοδήποτε ισλαμικό κράτος, τι λες πως θα γίνει, με το φτωχό σου το μυαλό? Θα μπούμε ή θα δούμε τα ραδίκια ανάποδα? Μήπως κάνω λάθος και θα μας δουν σαν μια μεγάλη αγκαλιά? Αν ζητήσουμε να πάμε 1 εκατομμύριο Έλληνες στο Μπαγκλαντές σαν εργάτες? (γελάει ο κόσμος). Εκτός κι αν φαντάζέσαι πως η πατρίδα σου είναι κάτι σαν υπερδύναμη, είναι μια δεύτερη Αμερική ή Γερμανία και τα φουγάρα καλούν τους δυστυχισμένους δούλους να φάνε ένα κομμάτι ψωμί. Τρομάρα μας. 

Χθες σε ένα βαγόνι στον ηλεκτρικό πέτυχα τζακ ποτ. Ημουν εγώ και μια άλλη ηλικιωμένη κυρία οι μόνοι έλληνες. Ενα βαγόνι τίγκα που δεν μπορούσες να αναπνεύσεις από κόσμο ήταν σαν να βρισκόμουν σε κάποια υποβαθμισμένη συνοικία της Ν.Υόρκης. Σε μια χώρα 10 εκατομυρίων... σύντομα άλλα 10 θα είναι αλλοδαποί. Κι αυτό είναι κάτι που η Ελλάδα μπορεί να αντέξει, και δεν μπορούμε να το συζητάμε γιατί θα είμαστε απάνθρωποι...

Τι ντροπή....