ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ, ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ ΤΗΣ ΑΣΥΔΟΣΙΑΣ.

 

Επειδή έχω κουραστεί τις τελευταίες ημέρες, να βλέπω παχύσαρκα (είτε στο σώμα είτε στη ψυχή) άτομα, που τρώνε με χρυσές μασέλες, να έχουν συγκινηθεί με τη μεγαλοψυχία κάποιου από το συνάφι τους που βοήθησε τόσο κόσμο, να  σημειώσω πως δεν μπαίνω καν στο κόπο να εξετάσω αν κάποιος κάνει μια καλή πράξη γιατί έτσι νοιώθει, ή για το εφέ, ή γιατί έχει τύψεις, ή γιατί νομίζει πως θα του δώσει συγχωροχάρτι ο Αγιος Πέτρος.  Κάθε πλάσμα που ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ, ΑΙΣΧΡΗ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ, δεν με ενδιαφέρει αν προσφέρει ανακούφιση σε κάποιους που πονάνε και πεθαίνουν και διαθέσει μερικά χρήματα από τις υπερφορτωμένες με αγαθά κασέλες της ζωής του. 

Πιάσαμε κουβέντα για την φιλανθρωπία, έχω γράψει και σε άλλη ανάρτηση γι΄αυτό το θέμα αλλά δεν πειράζει να επαναλάβω τις σκέψεις μου, γιατί όταν με ρωτάνε φίλοι ποια η γνώμη για το τάδε θέμα, απαντώ.

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΜΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, τα παιδιά που θα ασθενούσαν όπως και οι ενήλικες,  θα έπρεπε να λαμβάνουν ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΕΜΠΟΔΙΟ ΠΛΗΡΗ ΙΑΤΡΟΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ, ΦΡΟΝΤΙΔΑ, ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΧΤΙΖΕΙ ΑΡΤΙΑ ΕΞΟΠΛΙΣΜΕΝΑ, ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ , ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΛΥΠΤΑΝ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ, ΜΕ ΑΡΙΣΤΕΣ ΠΑΡΟΧΕΣ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ.

Η υγεία ενός λαού δεν είναι παιχνίδι στα χέρια των λίγων, να την χειριστούν όπως γουστάρουν.  ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, όσο χειρότερη είναι η δημόσια περίθαλψη τόσο πιο άθλιο και βρώμικο είναι το σύστημα.  Τι στο δι@ολο είναι τα φιλανθρωπικά «γκαλά» και οι έρανοι τύπων με κάτι παχουλούς σβέρκους και κυρίες με τα διαμαντένια κολιέ στο λαιμό και τις τραβηγμένες μούρες που μαζεύουν λεφτάκια για τα δυστυχισμένα παιδάκια? Τι φιλάνθρωπος είναι ο τύπος που έχει 100 σπίτια και πιο εκεί κάποιος πεθαίνει αβοήθητος σε ένα παγκάκι? Σοβαρολογούμε? Θα ρίχνουμε και δάκρυα συγκίνησης σ΄αυτό τον αισχρά υποκριτικό κόσμο?

Η έρευνα για τις σοβαρές και μη ασθένειες, η τεχνολογία, οι επιστήμονες που εργάζονται πάνω σε μεγάλα και σημαντικά ιατρικά θέματα, τα νοσοκομεία και τα κέντρα περίθαλψης, η μεταχείριση των ανθρώπων απέναντι στην ασθένεια ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΕΙ ΧΡΗΜΑ ΝΑ ΔΙΑΘΕΤΕΙ.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ντροπή από το να νοιώθει ένας άνθρωπος που έχει βρεθεί σε απελπιστική θέση, ευγνωμοσύνη και υποχρέωση σε κάποιον ιδιώτη ζάπλουτο που του χάρισε (για τον οποιοδήποτε λόγο) ελπίδα, ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΕΙ ΠΩΣ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ, ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΟΧΙ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΚΙ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ ΑΛΛΑ ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΙΑΤΡΟΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ.

Κάποτε είχα την ατυχία να βρεθώ σε μια φιλανθρωπική συγκέντρωση σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο, και γύρω μου ήταν μαζεμένα όλα τα λαμόγια που είχαν ξεζουμίσει ότι κινείται για να χορτάσουν την ασυγκράτητη απληστεία τους και μιλάγανε με γλυκομίλητα λόγια σε δημοσιογράφους για τον «πόνο» που νοιώθουν για τους δυστυχισμένους, κι έκαναν αυτό τον έρανο για να μαζέψουν χρήματα να βοηθήσουν.

Εμετός, αηδία.

Ένα θρασύτατο χαστούκι στα μούτρα των ανθρώπων  που υπέφεραν από ένα τσούρμο συμμορίες, που μόνο το κόστος από ένα τσαντάκι που κράταγε μια «κυρία» θα έφτανε να χορτάσει μια οικογένεια ένα μήνα φαΐ και να καλύψει και τους λογαριασμούς της, και να πάει και διακοπές!!!

Οπότε όχι δεν έχω διλήμματα συνειδησιακού χαρακτήρα για κανένα ασυνείδητο. Οι εξαθλιωμένοι άνθρωποι δεν χρειάζεται να μάθουν να ζητιανεύουν, χρειάζεται να μάθουν να διεκδικούν το αυτονόητο. Τη θέση τους στη γη. Τη ζωή τους. Την αξιοπρέπειά τους. Την ελευθερία τους. Εννοείται πως όταν φτάσουμε στο σημείο να βλέπουμε το συνάνθρωπό μας να πεινάει, να παγώνει σ΄ενα παγκάκι, πρέπει να βοηθήσουμε με κάθε τρόπο, εμείς οι ανώνυμοι, οι ένοχοι επίσης. Γιατί όλοι είμαστε ένοχοι για το κατασκεύασμα που ονομάσαμε πολιτισμό και που είναι το απόλυτο δείγμα νομιμοποιημένου κανιβαλισμού. Η διαφορά είναι πως οι φτωχοποιημένοι έχουν δικαίωμα να αλληλοβοηθηθούν, και όχι μόνο δικαίωμα αλλά υποχρέωση να δώσουν ένα χέρι ανθρωπιάς στο γείτονά τους, στον ανώνυμο που θα συναντήσουν στο δρόμο τους.

Αλλά τα κτήνη που υπολογίζουν τους ανθρώπους σαν νούμερα, που μετράνε την ανθρώπινη ζωή σαν εμπόρευμα, είναι εμετικό να τους βλέπεις να παριστάνουν τους φιλάνθρωπους. Λες και το φαΐ που έχουν κλέψει από τους πεινασμένους για να τρώνε εκείνοι με δέκα μασέλες είναι αυτονόητο και φυσική επιλογή. Λες και το να έχεις δέκα σπίτια κι ο άλλος ένα παγκάκι είναι φυσική τάξη των πραγμάτων κι όχι εγκληματική ενέργεια. Όμως μπορούν και το κάνουν γιατί ποντάρουν στην αδυναμία των κοπαδιών να επαναστατήσουν ενάντια στους ασύδοτους χασάπηδες τους. Νοιώθουν δυνατοί όταν ένας δυστυχισμένος λέει ευχαριστώ καμπουριασμένος για την ελεημοσύνη που του δόθηκε και νοιώθει κι ευγνωμοσύνη αντί να φτύσει κατάμουτρα τον απατεώνα που τον κοροϊδεύει με τόσο θράσος.

Κάθε πλάσμα πάνω σ΄αυτό το πλανήτη δεν ζητιανεύει τη τροφή του. Κυνηγάει, παλεύει, ρισκάρει τη ζωή του για να τη βρει. Δίνει μάχη μέσα στη ζούγκλα για να κερδίσει αυτό που του ανήκει. Από το ελάχιστο μυρμηγκάκι μέχρι τα μεγάλα αρπαχτικά. Μόνο ο άνθρωπος μέσα στη διεφθαρμένη αντίληψη της πραγματικότητας έχει δημιουργήσει αυτό το μόρφωμα που το ονόμασε φιλανθρωπία, και είναι ένας από τους λόγους που γύρω μας θα συνεχίζουν να υπάρχουν ζητιάνοι και κυβερνήσεις δολοφονικές.

Και όσοι αισθάνονται να έχουν βοηθηθεί από τους «ευεργέτες» στις πιο δύσκολες και δραματικές στιγμές της ζωής τους καταλαβαίνω πως νοιώθουν εκείνο το συναίσθημα ευγνωμοσύνης, όμως αυτό το συναίσθημα δεν θα χρειαζόταν να το νοιώσουν, αν μόλις αρρώσταινε ο άνθρωπος τους άπλωνε το χέρι μια δίκαιη, άρτια εξοπλισμένη, ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ και έκανε τα πάντα για να θεραπεύσει και να αποκαταστήσει.

Οργισθείτε και απαιτείστε αυτό που δικαιούστε και που οι ευεργέτες σας μπορούν και το «αγοράζουν» με άριστες παροχές, την ώρα που σαπίζουμε σε ένα ράντζο κι αν το βρούμε κι αυτό.   

 

 

ΠΕΡΙ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ – ΓΙΑΤΙ Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΜΕ … ΕΝΑ ΤΟΣΤ!

 

(μαυραγορίτης , Αθήνα Νοέμβριος 1944)

Στην Ελλάδα αρχίσαμε όλοι να σκίζουμε τα ιμάτιά μας περί διαφθοράς μόλις ξεκίνησαν τα ζόρια του μνημονίου.  Ανακαλύψαμε τον τροχό, μόλις οι άλλοι υπονόησαν πως είμαστε λαμόγια. Κι όμως η διαφθορά στην Ελλάδα δεν είναι μόνο η Siemens, τα υποβρύχια, οι κρατικές μίζες, οι λαδωμένοι δημόσιοι λειτουργοί, τα αμαρτωλά φακελάκια. Στην Ελλάδα η διαφθορά μπορεί να ξεκινήσει από ένα απλό τοστ!

Πάνε πολλά χρόνια που ο πατέρας μου αποφάσισε να ανοίξει με ένα φίλο ένα μικρό κυλικείο για να πουλάνε καφέδες και σάντουιτς. Αυτά τα γνωστά μικρά χρυσωρυχεία που κάποτε άνοιγαν και μετά από λίγο καιρό έβλεπες το καφετζή να κυκλοφορεί με μερσεντές...

Όταν ήρθε η ώρα να κλείσουν από που θα προμηθεύονται τα διάφορα υλικά προς βρώση, ο πατέρας μου, αιώνιος κουβαλητής του σταυρού της ηθικής εις τον μάταιο τούτο κόσμο, μόλις είδε που σκόπευε να αγοράσει και τι ο συνεργάτης (ο οποίος είχε και το λιγοστό κεφάλαιο για το ξεκίνημα...) τρόμαξε!  Στο πρώτο του σχόλιο «είναι δυνατόν ρε Γιώργο να δώσουμε στο κόσμο να φάει αυτά τα αλλαντικά κι αυτά τα τυριά?..» ο φίλος Γιώργος αναφώνησε ειρωνικά «μήπως θέλεις να τους δίνουμε το ζαμπονάκι που τρώει η βασίλισσα της Αγγλίας?»

Ο πατέρας μου αποχώρησε από την φιλόδοξη επιχείρηση βρίζοντας. Όμως χιλιάδες τοστ και όχι μόνο από το Γιώργο, όπως χιλιάδες άλλα κρεατικά, ζαρζαβατικά, γαλακτοκομικά , και άλλες κατηγορίες από σάπια, ληγμένα, φτηνιάρικα, περισσεύματα άγνωστης προέλευσης και συσκευασίας που δεν έκαναν ούτε για να σκουπίσεις τα πόδια, τάισαν και αυτά, τον Έλληνα μερακλή όλα αυτά τα χρόνια και αυγάτισαν τις τσέπες των μικρών αλλά φιλόδοξων επιχειρηματιών.

Η Ελλάδα των μεγάλων κρατικών μιζών, από κάτω έκρυβε το – στη κυριολεξία – βρώμικο χρήμα. Δεν είχε τη μεγαλοπρέπεια μιας διακρατικής συμφωνίας, την αίγλη μιας μίζας εκατομμυρίων, την αρχοντιά ενός μεγαλο λαμόγιου, αλλά έκρυβε όλη τη μικρότητα της ανθρώπινης φύσης, την ασέβεια που προερχόταν από μια ανύπαρκτη πνευματική καλλιέργεια, μια επιδερμική αντίληψη της πραγματικότητας.

Σάπια φαγιά, κλέψιμο στο ζύγι, ότι πιο φτηνιάρικο για εύκολο χρήμα.  Πολύ χρήμα χτίστηκε πάνω σε δηλητηριάσεις κάθε είδους, πολύ χρήμα χτίστηκε στο κλέψιμο της γριούλας την ώρα που αγόραζε τα ζαρζαβατικά της, χτίστηκε πάνω σε ψευτόμαγκες που ψάχνανε ένα «κοροϊδάκι» με προίκα,  σε καφετζήδες που χρέωναν σαμπάνια τη πορτοκαλάδα στους μ@λάκες τους ξένους, σε ταβερνιάρηδες που πάσαραν το σάπιο ψάρι για ολόφρεσκο που μοσχοβολάει,  χτίστηκε σε κάθε είδους επάγγελμα και με όποιο τρόπο κλοπής και απάτης μπορεί να επινοήσει ανθρώπινος νους.

Από τον απλό μικρο-μαναβάκο στο πάγκο της λαϊκής που τράβαγε γρήγορα τις ντομάτες σαν ταχυδακτυλουργός πριν προλάβεις να δεις τι γράφει το ζύγι, μέχρι το άγιο παγκάρι της εκκλησίας που δεν έκοψε ποτέ απόδειξη για να δούμε έτσι από περιέργεια πόσο κοστίζουν βρε αδελφέ οι προσευχές των ενοριτών τους  . Και όχι μην προσβάλλεστε. Φυσικά και δεν ήταν όλοι έτσι ξεφτιλισμένοι. Αλλά ήταν πάρα πολλοί. Πολύ περισσότεροι από ότι μπορεί να αντέξει ένα κράτος για να μην γίνει χαβούζα.  Πολύ περισσότεροι από το επιτρεπόμενο ποσοστό ασυνειδησίας ακόμα και στις πιο αμαρτωλές πρωτεύουσες του κόσμου.  Εδώ κυρίες και κύριοι δεν υπήρξε ΠΟΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΠΟΥ ΝΑ ΧΑΙΡΕΙ ΣΕΒΑΣΜΟΥ.  Ούτε οι ζωντανοί, ούτε οι άρρωστοι, ούτε οι νεκροί. Δεν υπήρχε τίποτα από το οποίο να μη μπορούσε κάποιος να τα «τσιμπήσει» 

Η Ελλάδα δεν χάθηκε μόνο από το βάρος των μεγάλων κλεφτών και απατεώνων, των επικίνδυνων λαμόγιων της εξουσίας, χάθηκε και από την έκταση της διαφθοράς σε όλα τα μήκη και πλάτη του πληθυσμού. Κι η διαφθορά αυτή δεν ήταν μόνο ο διορισμός στο δημόσιο όπως μας αρέσει να επαναλαμβάνουμε τώρα τελευταία, ή το φακελάκι του γιατρού, ή το μιζάρισμα ενός εφοριακού...

Η διαφθορά ξεκίναγε από τους βόθρους ενός κτιρίου μέχρι το ρετιρέ.

Ο Υπουργός κορόιδευε τον πολίτη του για να του αποσπάσει τη ψήφο , κι ο πολίτης ταβερνιάρης κορόιδευε τον υπουργό του πλασάροντας ένα σάπιο φιλέτο ενίοτε κατουρημένο...

Τους έχω γνωρίσει σε όλες τις φάσεις όλους αυτούς. Όλοι τους ξέρετε. Όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας.  Μια μεγάλη καλύβα η Ελλάδα κατοικημένη από κουτοπόνηρους ραγιάδες με ελάχιστες εξαιρέσεις ανθρώπων με φυσική μεγαλοπρέπεια, αρχοντιά, αξιοπρέπεια, που είναι τυχεροί αν κατάφεραν να επιβιώσουν μέσα σ΄αυτό τη σαπίλα χωρίς να έχουν χάσει τα λογικά τους ή χωρίς να έχουν πεθάνει στη ψάθα.  Πολλοί από αυτούς απλά έμειναν μονάχοι , μακριά από τη μόλυνση να μην τους ενοχλεί και να μην ενοχλούν κανέναν.

Ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε την χαμένη μας αξιοπρέπεια. Πότε μας ξέφυγε και δεν την πήραμε χαμπάρι Ψάχνουμε να ταυτίσουμε το μεγαλείο των αρχαίων μας προγόνων με τη σημερινή μας ιδιότητα. Και δεν βλέπουμε το αυτονόητο πως το μεγαλείο αυτό έχει χαθεί προ πολλού σ΄εκείνο το σάπιο τοστ που πλάσαρε ο ψευτο-νεο-ελληναράς στο κορόιδο «τον ξένο» μπροστά στην Ακρόπολη.... Ο ψευτο-νεο-ελληναράς που συνήθιζε να αποκαλεί τους αρχαίους αδελφές και τεμπέληδες και το τσιφτετέλι με τους τούρκικους αμανέδες μαγκιά....... εκείνος ο ίδιος που συνήθιζε να λέει «του την έφερα του μ@λάκα».. και να εννοεί ακόμα και το πατέρα του...Ο χαρτζηλικάκιας και προικοαναθρεμένος άντρακλας κι η θεοφοβούμενη και χαμηλοβλεπούσα ψευτοπαρθενίτσα που έψαχνε ένα κορόϊδο «να το τυλίξει»..

Ποιος είναι αυτός ο ανθρωπάκος με το τίμιο κούτελο που απόκτησε ένα σπίτι για πάρτη του, ένα για κάθε παιδί, ένα εξοχικό, δυο-τρία αυτοκίνητα, λεφτά στη τράπεζα, ταξίδια σε μέρη εξωτικά, παιδιά στο εξωτερικό να σπουδάζουν, και τις λουλουδούδες να τις ξέρει με το μικρό τους ονοματάκι από ένα τοστ που έψηνε? Ποιος? Ο κουτοπόνηρος ραγιάς, που  φαντασιωνόταν πως ήταν ο πολυμήχανος Οδυσσέας! 

Ειλικρινά ζητώ ένα συγνώμη για όσους δεν είναι έτσι, αλλά αυτοί δεν βρίσκονται σε αυτό το κείμενο και το ξέρουν. Βρίσκονται μόνοι τους κάπου θλιμμένοι για τη κατάντια ξένο σώμα στην μαζικοποιημένη παράνοια. 

ΑΞΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ, ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ.

 

Το πρόβλημα είναι πως ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι εξοικειωμένο με τη βρώμα που υπάρχει γύρω. Εδώ και πολλά χρόνια την είχαν βάλει μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Έμοιαζαν όλα φυσιολογικά. Πέρναγαν καλά. Δίπλα στους ηγέτες με τη ξεχειλωμένη ηθική, υπήρχαν οι πρόθυμοι σε όλα πολίτες. Στην Ελλάδα του μνημονίου,  πρέπει να σκεφτούμε μια δημοσκόπηση πολύ σοβαρότερη από εκείνη της δύναμης των κομμάτων. Είναι επουσιώδες να μάθουμε πόσοι και ποιο κόμμα ψηφίζουν. Δεν θα λύσει τίποτα. Αυτό που πρέπει να μάθουμε είναι πόσοι άσχετα με το κόμμα που υποστηρίζουν, στη πραγματική ζωή, στη καθημερινότητά τους , στην αντίληψή τους έχουν ταυτιστεί με τους προδότες - ηγέτες όπως τους αποκαλούμε, και το δικό τους κόσμο.

Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι σε τι ποσοστό έχουν διαφθαρεί οι συνειδήσεις. Πόσοι συμπολίτες δεν έχουν πλέον ούτε ιδανικά, ούτε οράματα, ούτε αξίες και όχι μόνο, πόσοι δεν διαθέτουν καν την ελάχιστη παιδεία για να μπορέσουν στο μέλλον ίσως να ελπίσουν να τις βρουν αυτές τις αξίες. Είπα ότι είναι επουσιώδες ποιο κόμμα θα επιλέξει να ψηφίσει ο καθένας και το εννοώ. Δεν μου λέει τίποτα το τι θεωρείς πως είσαι. Το ζουμί είναι το τι είσαι πραγματικά. Η ψήφος στην Ελλάδα ήταν πάντα ή πελατειακή ή παραδοσιακή. Είτε πεσκέσι στον άρχοντα είτε αυτό που μάθαμε στο σπίτι. Και μέσα από αυτή την επιλογή οι άνθρωποι γουστάρανε να νοιώθουν δεξιοί, αριστεροί, φασίστες, κομμουνιστές, σοσιαλιστές ή αναρχικοί. Εξουσιαστές ή αντιεξουσιαστές. Φιλοτομαριστές ή επαναστάτες.

Τα δεδομένα όμως δείχνουν μια πραγματικότητα που ξεφεύγει πολύ από το προσωπικό παραμύθιασμα του καθενός. Όταν βλέπουμε ξεκάθαρα πως ένα μέρος των πολιτών έκλεβε όπως και όπου μπορούσε το κράτος ή το συνάνθρωπο, όταν βλέπουμε ανθρώπους διατεθειμένους να γλείψουν, να λαδώσουν, να προσπεράσουν με αθέμιτα μέσα τους υπόλοιπους, να παρανομήσουν, για να ικανοποιήσουν τον εαυτούλη τους δεν μπορεί να χρυσωθεί το χάπι. Όταν κλέβεις, είναι κλοπή, δεν μπορείς να το ονομάσεις ένοχη απόλαυση. Όταν βάζεις μέσο να περάσει το παιδί σου που ήταν σκράπας στα μαθήματα και παρακάμπτεται ο άξιος χωρίς μέσον συμμαθητής είσαι λαμόγιο, δεν αμάρτησες για το παιδί σου σαν τη φουκαριάρα την αθώα νεανίσκη στις παλιές ελληνικές ταινίες, όταν γίνεσαι νταβατζής, εκβιαστής, είσαι νταβατζής, εκβιαστής δεν σε αθωώνει το γεγονός πως με το νταβατζηλίκι ή τους εκβιασμούς θα γίνεις στο μέλλον ένας αξιοσέβαστος νοικοκύρης γιατί το σεβασμό τον έχεις χάσει στο δρόμο. Κι όταν μεγαλώνεις τα παιδιά σου έτσι ώστε να γίνουν ανέκδοτα που να μοιάζουν στις χαζογκόμενες και τους χαζογκόμενους που έχουν πιάσει στασίδι στις διάφορες γελοίες εκπομπές στο χαζοκούτι,  κούφιοι χωρίς ηθικές αρχές, χωρίς ιδανικά, επιδερμικά άχρηστα κουφάρια που θα περιφέρονται στη ζωή ασκόπως,  είσαι απλά ένας κακός γονιός, άχρηστος.

Με ένα τόσο μεγάλο πλήθος πωρωμένο κι εθισμένο στη παρανομία, τη πονηριά και το εύκολο χρήμα, ένα πλήθος πνευματικά στείρο, ψυχικά κατεστραμμένο, αναρωτιέμαι που μπορούμε να φτάσουμε. Είναι ποτέ δυνατόν να γινόμαστε τόσο αφελείς (και γίνομαι κι εγώ και το ομολογώ) και να πιστεύουμε πως αυτός που είχε μάθει να κλέβει αβέρτα, αυτός που είχε μάθει να πουλάει τον εαυτό του σε καλή τιμή, αυτός που είχε μάθει να εκπαιδεύει τα παιδιά του πως να γίνουν λαμόγια, ξαφνικά με την επέλαση του μνημονίου και τη ξαφνική φτώχεια που του ήρθε κατακούτελα θα πάθει μια αυτόματη αναμόρφωση και θα ταραχτεί συνειδησιακά?

Πολλοί ευχόμαστε το βρισίδι, η αγανάκτηση που βγαίνει αυτές τις μέρες να είναι προεόρτιο αλλαγών. Όμως είναι έτσι? Μήπως για πολλούς η αγανάκτηση είναι γιατί οι συμμορία τους έριξε στο "ζύγι" ενώ ήταν υπάκουοι μπράβοι? Μήπως άλλοι βρίζουν γιατί δεν μπορούν πλέον να κλέβουν ανενόχλητα? Μήπως κάποιοι άλλοι τρελαίνονται γιατί είχαν μάθει να λαδώνονται για να μην κάνουν τη δουλειά τους ή να λαδώνονται για να κάνουν τη δουλειά τους τελικά? Πόσοι ξύπνησαν γιατί έμεινε το αυθαίρετο στη μέση. Πόσοι φωνάζουν γιατί  η μετάθεση του κανακάρη δίπλα στο σπίτι έμεινε σε εκκρεμότητα...

Δίπλα στο έμψυχο υλικό που χτυπιέται αλύπητα τώρα και που στο μεγαλύτερο ποσοστό χτυπιόταν και την εποχή της καλοπέρασης των υπόλοιπων, υπάρχει ένας κόσμος βαριά άρρωστος για να μη πω πεθαμένος ήδη. Μαθημένος στη αποδοχή της ανηθικότητας, της διαφθοράς, της κομπίνας, της κλεψιάς, της πουτανιάς. Και όχι απλή αποδοχή. Τρόπος ζωής. Δεν υπήρχε ανάγκη να κάνουμε κανένα μνημόνιο αν υπήρχαν πολιτικοί έτοιμοι να τα βάλουν με τη διαφθορά και να τη τσακίσουν. Κι αν υπήρχαν από κάτω χιλιάδες πολίτες έτοιμοι να σταθούν στο πλάι τους να τους βοηθήσουν μέχρι τη τελική ρήξη με τη σαπίλα. Δεν υπήρχε ανάγκη για ξένους κηδεμόνες αν είχαμε πολιτικούς με καθαρά χέρια και το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών με καθαρά χέρια. Οι φαύλοι θα έμπαιναν σε κλοιό αμέσως. Οι κλέφτες θα ξεσκεπαζόντουσαν. Οι τεμπέληδες θα υποχρεωνόντουσαν να δουλέψουν. Οι κουτοπόνηροι δεν θα είχαν που να προωθήσουν τις κουτοπονηριές τους.

Όμως γιατί πράγμα να αγωνιστούν τα λερωμένα κούτελα? Δεν είμαι σίγουρη αν οι αγανακτισμένοι συμπολίτες γύρω μου οργίζονται για την ανηθικότητα ή για το ξεβόλεμα.  Το μεγάλο ποσοστό που συνεχίζει να ψηφίζει συστημικά κόμματα, δεν είναι ηλίθιο, όπως πολλοί εδώ μέσα φωνάζουν, γιατί αυτό μοιάζει πιο ανώδυνο, ΨΗΦΙΖΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΟΙΚΕΙΟ.  Η πλειοψηφία των εκλογέων δεν νοιώθει ντροπή για όσα αίσχη διαδραματίζονται γύρω μας, νοιώθει φόβο για  οτιδήποτε μοιάζει να απειλεί το βόλεμα.  Ο μέσος πολίτης, θέλει απλά ένα μικρό συγύρισμα στην ακαταστασία της καθημερινότητας. Δεν ονειρεύεται επαναστάσεις και ανατροπή αυτής της κανονικότητας. Βλέπουμε συνεχώς κάτι ψιλο απεργίες, ή ανούσεις διαμαρτυρίες που έχουν να κάνουν μόνιμα, με τους μισθούς, την περικοπή των συντάξεων, την ακρίβεια στα τρόφιμα. Πόσες φορές είδατε να κατεβαίνουν στο δρόμο χιλιάδες άνθρωποι για να διαμαρτυρηθούν για την Παιδεία? Πόσοι γονείς ανησυχούν για ΤΟ ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ, και όχι για τους βαθμούς που θα δώσουν το εισιτήριο στις πανελλήνιες?

Η  απαξίωση όλων των κομμάτων από τη κοινωνία δεν είναι μια πράξη παρορμητική και ασυνείδητη. Είναι γιατί ελάχιστοι άνθρωποι υπάρχουν σε όλους τους πολιτικούς χώρους που να έχουν αποδείξει την αρετή τους έξω από τα κούφια λόγια και τα συνθήματα. Να την έχουν αποδείξει με τη ζωή τους, με τις πράξεις τους και να ξεχωρίζουν από τον υπόλοιπο συρφετό. Τα ανθρωπάκια απαξιώνουν όλους τους πολιτικούς γιατί τους αναγνωρίζουν σαν ανθρωπάκια επίσης. Σε όλους τους χώρους. Από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά, υπάρχουν λόγια. Συνέχεια λόγια, θεωρίες, συνθήματα, ειπωμένα όμως από ανθρωπάκια που πίσω από τα φώτα της εξέδρας, πίσω από τις κάμερες της τηλεόρασης, πίσω από τις κομματικές συγκεντρώσεις δεν έχουν καμιά μεγαλοπρέπεια. Δεν ξεχωρίζει η ζωή τους, η νοοτροπία τους, οι πράξεις τους σε τίποτα από τους υπόλοιπους. Μίζεροι, με τα πάθη τους, τις μικρανθρωπιές τους, τον αριβισμό τους, τη καλοπέρασή τους, το βόλεμα...

Δεν μπορείς να αγωνιστείς για ιδανικά όταν δεν έχεις. Κι αν γυρίσει κάποιος ονειροπόλος και μου πει μα αυτό θέλω, να μάθω στο κόσμο να έχει ιδανικά, να έχει αξίες, να παλεύει για το δίκιο, την ελευθερία, την αγάπη, θα του απαντήσω, πως η ηλικία της αθωότητας της ανθρωπότητας, αν ποτέ υπήρξε, έχει παρέλθει προ πολλού. Δεν υπάρχουν αθώοι. Όλοι ξέρουν τι είναι ηθικό και τι ανήθικο. Είμαστε σίγουροι όμως τι τελικά θέλουν να επιλέξουν? Όσοι προσπαθούμε να κρατήσουμε μέσα μας την ομορφιά της ζωής και να την δείξουμε και στους υπόλοιπους θεωρούμε δεδομένο πως κι οι υπόλοιποι θα την δουν και θα την ασπαστούν στο τέλος.

 

Επιτρέψτε μου όμως να σκεφτώ πως μ΄αυτά που βλέπω σήμερα γύρω μου στη πατρίδα μου έχω σοβαρές αμφιβολίες για το πόσα ζωντανά κι έμψυχα πλάσματα κυκλοφορούν ακόμα. Κι οι νεκροί ξυπνάνε? Δε νομίζω. Η αλλοίωση των συνειδήσεων είναι τόσο βαθιά που μπροστά μου δεν βλέπω να σχηματίζονται στο μέλλον ομάδες ηρώων αλλά κανίβαλων.

Θέλετε να κάνουμε μια ουσιαστική δημοσκόπιση? Ας μετρήσουμε πόσοι δεν είμαστε αυτό που περιγράφω. Πόσοι ενδιαφερόμαστε να υπάρχει ένας καλύτερος κόσμος όταν εμείς δεν θα υπάρχουμε και πόσοι λειτουργούμε για να την περάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα τώρα κι οι επόμενοι ας γεννηθούν στον εφιάλτη?  Απαντώντας με ειλικρίνεια στο παραπάνω ερώτημα, ίσως κατανοήσουμε και τα αποτελέσματα των εκλογών, ή γενικότερα την εικόνα που βλέπουμε γύρω μας και ζούμε μέσα σ΄αυτή. 

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

 

Όμορφες οι φανταστικές ιστορίες, ανάλαφρα κυλάνε στη κάψα, που μας κάνει να θέλουμε να καθίσουμε ακίνητοι ώρες, μπροστά σε μια εστία δροσιάς. Θυμήθηκα μια ωραία ιστορία, να σας πω σας παραμύθι. Δεν έχει κάποιο σπουδαίο νόημα , ένα παραμύθι για να περάσει η ώρα. Αν σκεφθούμε βέβαια, πως κάποιος όντως έζησε κάτι τέτοιο, αποκτάει άλλο βάρος η ιστορία.

ΜΙΑ ΑΛΛΟΚΟΤΗ ΙΣΤΡΟΡΙΑ (αγνώστου συγγραφέως)

( Η ιστορία που θα διαβάσετε είναι προϊόν μυθοπλασίας, Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπωματική)

Μετά από μια περίοδο ανεργίας  αποφάσισα να φύγω μακριά από τη πόλη μου, κι όπου βρω δουλειά. Βρήκα σ΄ένα νησί , μια φοβερή φάση ξενοδοχείου μόνο του απομονωμένο στη μια άκρη του νησιού, χτισμένο πάνω σε ένα βράχο. Το δωμάτιο μου ήταν μικρό αλλά χτισμένο όπως όλα τα δωμάτια προσωπικού στο ψηλότερο σημείο, πάνω από τη θάλασσα, και δίπλα είχα ένα εκκλησάκι που είχε χτίσει ο ιδιοκτήτης για να βάλει μέσα ένα οστεοφυλάκιο με τα κόκκαλα των γονιών του.

Οι δυο κοπέλες παρουσιάστηκαν στη ρεσεψιόν μέσα Αυγούστου, σουηδέζες, παρακάλαγαν για ένα δωμάτιο σε full season.  Για καλή τους τύχη και για κακή δική μου βρέθηκε ένα δίκλινο που κάποιος είχε αφήσει ξαφνικά. Τις βάλαμε εκεί.  Τη δεύτερη νύχτα της διαμονής τους θα ήταν η μεγάλη πανσέληνος του Αυγούστου. Δεν είχα βρεθεί ποτέ σε νησί με τη μεγάλη πανσέληνο. Θα το απολάμβανα γιατί είχα πρωινή βάρδια κι έτσι το βράδυ ήμουν ελεύθερη.

Ένας ήλιος έβγαινε μέσα από τη θάλασσα. Μέσα στο σκοτάδι ένας ήλιος κατακόκκινος έβγαινε μέσα από μια μαύρη θάλασσα. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν ένα βουνό που φλεγόταν. Έμεινα  να κοιτάζω μαγεμένη. Νόμιζα πως θα απλώσω το χέρι και θα άγγιζα την εικόνα . Θα την άγγιζα και θα με έκανε κάρβουνο αλλά δεν θα μ ένοιαζε.  Δεν χρειάστηκε όμως να την αγγίξω για να καώ γιατί η κόλαση ήδη είχε ξεκινήσει λίγα μέτρα πιο κει από το δωμάτιό μου.

Στην αρχή άρχισε να φυσάει ένα αεράκι, πράγμα όμορφο για τη ζέστη που μας έλιωνε από το πρωί, όμως αυτή η γαλήνη που σου δίνει το αεράκι άρχισε να παραξενεύει το κόσμο στο ξενοδοχείο μόλις μετατράπηκε σε ένα πολύ δυνατό άνεμο που άρχισε να σηκώνει τα πάντα. Έτσι ξαφνικά μέσα σε μερικά λεπτά.  Τραπεζομάντηλα έφευγαν, ποτήρια μπουκάλια έπεφταν, μέχρι που έσπασε κι ένα τζάμι κι άρχισαν όλοι να κοιτάζουν τρομαγμένοι τη θάλασσα που είχε σηκώσει ένα κύμα μεγάλο λες και κάποιος θυμωμένος θεός φύσαγε μανιασμένα πάνω της…

Κι όπως ξαφνικά όλα είχαν γίνει άνω κάτω από τον άνεμο, σταμάτησαν. Ο άνεμος εξαφανίστηκε και πέσαμε στην πιο απίστευτη άπνοια. Δεν μπορούσαμε στη κυριολεξία να αναπνεύσουμε. Το ντεκόρ συμπληρώθηκε με ένα ξαφνικό μπλακ αουτ. Σβήσανε όλα τα φώτα και η γεννήτρια δεν πήρε μπρος…

Και τότε άρχισε η δική μου κόλαση. Η πόρτα από το εκκλησάκι ανοιγόκλεισε με θόρυβο. Πήγα να δω ποιος μπήκε μέσα. Δεν ήταν κανείς. Σκοτάδι. Άναψα ένα κερί και κοίταξα γύρω μου όλα εντάξει αλλά η πόρτα άνοιξε πάλι κι έκλεισε με θόρυβο. Χωρίς να φυσάει πια ούτε μια στάλα από αεράκι. Ένοιωσα να με διαπερνάει ένας απέραντος φόβος γιατί ένοιωθα γύρω κάποιον, κάτι χωρίς να βλέπω… Βγήκα του σκοτωμού από το εκκλησάκι και το μάτι μου έπεσε στο παράθυρο στο δωμάτιο του 1ου ορόφου που είχε φως, ένα αμυδρό φως από κερί. Γύρω μου όλοι έτρεχαν άλλοι να μπουν στα δωμάτια, άλλοι να βρουν τα πράγματα τους και το αφεντικό με δυο μαστόρους να προσπαθούν να φτιάξουν τη γεννήτρια.

Στο δωμάτιο του 1ου έμεναν οι σουηδέζες.  Μ έσπρωχνε κάτι εκεί. Δεν τις ήξερα. Δεν μας είχαν καλέσει αλλά εγώ ήθελα να δω. Χτύπησα στο δωμάτιο τους και μου είπαν να περάσω χαμογελαστές. Και τότε είδα μια σκηνή γνώριμη από κάτι θριλεράκια β κατηγορίας. Μερικά κεριά στο πάτωμα κι ένας πίνακας με περίεργα σχήματα. Τι έκαναν οι γκόμενες? Καλούσαν τα πνεύματα? Ψάχνανε να βρουν το διάολο τους? Μάλλον τον βρήκαν.

Η μια από τις δυο μου έκλεισε το μάτι. Μου είπε χαμογελώντας,  « Έλα πιο κοντά δεν θα σε πειράξει κανείς μη φοβάσαι άλλωστε την έχεις γλυτώσει τόσες φορές, πρέπει να έχεις συνηθίσει» Το μυαλό μου νόμιζα πως θα εκραγεί,  δεν ήθελα να ακούσω τίποτα άλλο,  έφυγα.

Και τότε ακούστε εκείνο το ουρλιαχτό. Ένας λύκος που φώναζε. Ένας λύκος σ΄ένα ελληνικό ξερονήσι στη μέση της θάλασσας. Έφυγα τρέχοντας και κρύφτηκα στο δωμάτιό μου. Φοβόμουν τόσο πολύ που δεν έβγαινε ούτε λέξη από το στόμα μου.  Είχα παγώσει.

Κουκουλώθηκα κάτω από τα σεντόνια κι άρχισα να προσεύχομαι. Δεν ήξερα σε ποιο θεό, δεν ήξερα το γιατί, δεν ήξερα ποιος ήταν ο φόβος μου αλλά προσευχόμουν να τη βγάλω καθαρή.  Και κράταγα το σταυρό μου σφιχτά στα χέρια μου. Εκείνο το σταυρό που δεν αποχωριζόμουν ποτέ. Με το τριμμένο λουρί και τα φαγωμένα γράμματα επάνω του. Τον είχα βγει πριν από χρόνια χωμένο στην άμμο σε μια παραλία και δεν τον αποχωρίστηκα ποτέ.

Η βραδιά πέρασε χωρίς τελικά να δούμε το διάολο μπροστά μας αλλά την επόμενη μέρα αυτί γι΄αυτόν είδαμε ένα περιπολικό να σταματάει. Ψάχνανε να βρουν ένα Γερμανό που είχε διανυκτερεύσει στο ξενοδοχείο μας. Πράγματι αυτόν τον είχα ξεχάσει, ένα παράξενο τύπο που είχε ζητήσει μια βραδιά στο ξενοδοχείο μας τη προηγούμενη. Παράξενος γιατί κατακαλόκαιρο και φορούσε ένα σκούρο κουστούμι.  Ψάξαμε να τον βρούμε αλλά είχε φύγει, το ίδιο και οι σουηδέζες. Η αστυνομία έδωσε σήμα να γίνει έρευνα σε όλο το νησί.

Όπως μας εξήγησαν ο τύπος το είχε σκάσει από μια κλινική στη Γερμανία. Ήταν παράφρων και είχε διαπράξει διάφορες αρκετά ειδεχθείς πράξεις στο παρελθόν μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβανόταν η υποψία για την εξαφάνιση ενός μικρού κοριτσιού που δεν βρέθηκε ποτέ. Διάφοροι μάρτυρες είχαν δει αυτό το τύπο να το βάζει στο αυτοκίνητο του αλλά κανείς δεν μπόρεσε να το αποδείξει ποτέ.

Η ιστορία μας είχε επηρεάσει όλους τόσο που στο τέλος της σεζόν, πριν γυρίσουμε στα σπίτια μας μαζευτήκαμε μια παρέα κι αποφασίσαμε ν΄ανέβουμε στο Άγιο Όρος. Μας είχε πιάσει μια μανία θρησκευτικότητας λες και θα βγάζαμε από πάνω μας όλο εκείνο το φόβο…

Φτάσαμε Ουρανούπολη τέλη Σεπτέμβρη. Οι άντρες της παρέας πέρασαν απέναντι εμείς μείναμε να τριγυρνάμε στη πόλη μέχρι να επιστρέψουν. Γύρισαν κι έφεραν μαζί τους δυο φιγούρες.  Ένα χοντρούλη κύριο κι ένα γέροντα καλόγερο.  Μάθαμε πως ήταν ένας γέρος ασκητής που ήρθε μαζί τους Ουρανούπολη γιατί έπρεπε να δει ένα γιατρό κι ο προστατευόμενος του ο  Γιώργος. Ο Γιώργος ήταν παλιά τρόφιμος σ΄ένα ψυχιατρείο μέχρι που πήρε και κλείστηκε στο Άγιο Όρος. Ζούσε κι αυτός σαν ασκητής. Μας είπε πως όλα αυτά που έλεγε και τον έπαιρναν για τρελό ο πνευματικός του πατέρας τα καταλάβαινε και του έδινε συμβουλές πως να απαλλαγεί από τα δαιμόνια που τον τριγύριζαν….

Καθίσαμε όλη η αλλόκοτη παρέα το βράδυ σε ένα ταβερνάκι. Ένας από τα παιδιά είχε μαζί τη κιθάρα του κι έπαιξε το «γέλα πουλί μου γέλα είναι η ζωή μια τρέλα».. Ο καλόγερος μου είπε να μην το ξεχνάς αυτό το τραγούδι, και να γελάς σε όλη τη τρέλα που θα γνωρίσεις στη ζωή σου, και θα γνωρίσεις αρκετή.

Αργότερα αυτό το τραγούδι θα με στοίχειωνε… Θα έδινε ένα νόημα σε όλα όσα είχαν συμβεί εκείνο το καλοκαίρι…

Είχε περάσει 1 χρόνος από την εκδρομή στην Ουρανούπολη. Βρισκόμουν σε μια επαρχιακή πόλη και πέρναγα ένα μεγάλο ζόρι.  Άνεργη , χωρισμένη, άφραγκη, και μια ψυχολογία στα τάρταρα πως όλα έχουν γίνει στάχτη… Είχα πάρει το αυτοκίνητο κι έκανα μια μακρινή βραδινή βόλτα να ξελαμπικάρει το κεφάλι μου. Το ζήτημα είναι πως κατάφερα να ξελαμπικάρω για τα καλά. Σε κάποια φάση δεν ξέρω πως, είχα ένα φοβερό τρακάρισμα. Το αυτοκίνητο έγινε μια μάζα σίδερα.  Το μόνο που θυμάμαι είναι που προσπαθούσαν να με απεγκλωβίσουν από το αυτοκίνητο μου που είχε γίνει σμπαράλια γύρω από το κάθισμα του οδηγού,  και φώναζαν « η γυναίκα να δούμε αν είναι ζωντανή» κι εγώ που βγήκα τελικά όρθια χωρίς να έχω ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΓΡΑΤΖΟΥΝΙΑ, και τους ρώτησα απορημένη… τί έγινε…

Δεν μπορούσε κανείς να πιστέψει πως μέσα από εκείνη τη μάζα από σίδερα τσαλακωμένα βγήκε άνθρωπος ζωντανός και μάλιστα χωρίς ούτε μια γρατζουνιά. Πολλές φορές στη συνέχεια της ζωής μου αναρωτήθηκα αν όντως βγήκε το ίδιο άτομο από εκεί μέσα από εκείνο που είχε αρχικά μπει…

Όταν μετά από ένα μήνα φτιάχτηκε το σαραβαλάκι μου (όπως όπως)  έκανα κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ μέχρι τότε στη ζωή μου και πολλές φορές είχα κοροϊδέψει. Πήγα σε ένα μοναστήρι που λέγαν πως υπάρχει μια θαυματουργή εικόνα για να κάνω ένα τάμα… Το μοναστήρι ήταν χτισμένο πάνω σ΄ένα υπέροχο καταπράσινο λόφο. Πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που πάταγα το πόδι μου σ΄ένα τέτοιο χώρο. Βρήκα την αίθουσα με την εικόνα και καθόμουν και χάζευα χωρίς να ξέρω τι να κάνω. Με πλησίασε μια μοναχή, με κοίταξε και μου είπε «μη ντρέπεσαι να προσευχηθείς, εδώ είσαι μόνη σου δεν σε βλέπει κανένας παρά μόνο ο θεός»… κι έφυγε χαμογελαστή.

Έψαξα μετά να την βρω γιατί μου είχε κάνει εντύπωση πόσο όμορφα μίλαγε. Δεν τη βρήκα πουθενά σ΄ολο το μοναστήρι κι η περιγραφή που έκανα δεν θύμιζε τίποτα στις υπόλοιπες μοναχές…

Στο δρόμο του γυρισμού πήγαινα αργά κι είχα βάλει ν΄ακούσω μουσική. Άρχισε να παίζει το «γέλα πουλί μου γέλα είναι η ζωή μια τρέλα» και τότε έγινε αυτό που λέμε θαύμα. Πάτησα ένα φρενάρισμα γιατί διέσχιζε το δρόμο ο γέρος καλόγερος που τραγουδούσα μαζί του στην Ουρανούπολη… Δεν πίστευα αυτό που συνέβαινε αλλά μέχρι να το συνειδητοποιήσω είχε χαθεί στα χωράφια…

Γυρίζοντας σπίτι χτύπησε το τηλέφωνο κι ήταν ένα παιδί από τη παρέα που είχαμε πάει μαζί Ουρανουπολή. Σε παίρνω να σου πω ένα νέο δυσάρεστο μου είπε. Με ειδοποίησε ο Γιώργος από πάνω, πως ο γέροντας που τραγουδάγαμε μαζί σήμερα το πρωί ξεψύχησε….

Ήξερα πως κάτι πολύ σπουδαίο είχε συμβεί στη ζωή μου, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω το νόημα όλων αυτών. Αποφάσισα να πάω ξανά σε εκείνο το μοναστήρι, περισσότερο για να βρεθώ κάπου ήρεμα, σε ένα χώρο ησυχίας και περισυλλογής.  Δυστυχώς δεν μπόρεσα, όταν πλησίαζα κοντά είδα από μακριά το μοναστήρι καμένο. Ρώτησα ένα κάτοικο του χωριού, μου είπε «μεγάλη συμφορά, μετά από τόσους αιώνες η θαυματουργή εικόνα άρπαξε φωτιά και κάηκε και μαζί της ένα μεγάλο κομμάτι του μοναστηριού.

 

«Ο Άνθρωπος της Αλήθειας είναι πέρα από το Καλό και το Κακό. Ο Άνθρωπος της Αλήθειας ξέρει ότι όλα είναι Ένα. Ο Άνθρωπος της Αλήθειας ξέρει ότι η Φαντασία είναι η Αλήθεια, ότι η Ψευδαίσθηση είναι η Πραγματικότητα και ότι η Ουσία είναι η Μεγάλη Απάτη» είπε με έμφαση η φωνή που δεν ήταν φωνή.  Χ. Φ. Λάβκραφτ «Πέρα από τις Πύλες του Ασημένιου Κλειδιού»

ΤΟ ΧΟΛΥΓΟΥΝΤ ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙ ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕΣΩ ΤΑΙΝΙΑΣ.. (ΓΕΛΑΜΕ Η ΚΛΑΙΜΕ?)

 

Οι ειδήσεις για την κακοποίηση και εμπορία παιδιών άρχισαν σιγά σιγά να πληθαίνουν.  Κάθε μέρα στις ειδήσεις, τις εφημερίδες, το διαδίκτυο μια τεράστια σκιά απλώνεται πάνω από τα κεφάλια μας για ότι πιο φριχτό μπορεί να διαπράξει ο άνθρωπος – κτήνος. Την εκμετάλλευση, τον βασανισμό, την κακοποίηση και τη δολοφονία παιδιών. Έγινε ο κόσμος ξαφνικά τόσο πολύ κακός? ήταν από πάντα αλλά δεν το ξέραμε? Για κάποιο περίεργο λόγο η φύση γεννάει περισσότερα τέρατα ή απλά τα τέρατα ήταν ανάμεσα μας αλλά δεν υπήρχε άμεση πληροφόρηση?

Η μήπως κρύβεται κάτι άλλο πίσω από αυτό το συνεχή βομβαρδισμό αισχρών ειδήσεων που φωλιάζουν μέσα στις ψυχές των «φυσιολογικών» ανθρώπων και σχηματίζουν ένα εκρηκτικό μίγμα που διψάει να ξεχυθεί και να κάψει όλο αυτό το μαρτύριο?

Πριν λίγες μέρες είχαμε πιάσει αυτή τη κουβέντα με τη κόρη μου, και συγκεκριμένα έδειχνε πολύ ανήσυχη για το τι θα κάνει με τη μικρή της κορούλα, πως θα την προστατέψει, τι  τρόπο να βρει για να μπορεί να ελέγχει καλύτερα που βρίσκεται, αν κάτι δεν πάει καλά κλπ. Και τότε μου το πέταξε, αυτό που συζήταγαν και με άλλες μητέρες…

Ίσως στο μέλλον να μπορέσουμε να έχουμε επάνω  στο παιδί κάποιο τσιπ, που θα μας έδειχνε που ακριβώς κινείται το παιδί μας…. (στο μυαλό μου ήρθε αμέσως ο σκυλάκος μου με το τσιπ)… Σκέφθηκα πως στο σημείο ανησυχίας που έχουν φέρει τους γονείς μικρών παιδιών, αν κάποιος αύριο πρότεινε κάτι τέτοιο, ίσως να βλέπαμε ουρές να περιμένουν μπροστά στα ανάλογα ιατρεία για να τσιπάρουν τα μωρά.

Κι όταν δεις και το sound of freedom, τότε τρέχοντας θα πας. Αλήθεια η ταινία αυτή πως επιτρέπεται να κυκλοφορεί? Μια κουβέντα λες στο διαδίκτυο που δεν γουστάρουν και κατεβάζουν άμεσα τη σελίδα. Μια ταινία λοιπόν με ένα τέτοιο θέμα, κυκλοφορεί στις αίθουσες? Με τόση διαφήμιση που έχει γίνει το σημείο αναφοράς σε ότι αφορά το εμπόριο παιδιών? Δείχνει άραγε ακολουθώντας τον δρόμο των εγκληματικών οργανώσεων που διακινούν το εμπόριο παιδιών, ποιοι κρύβονται τελικά πίσω από αυτή τη κτηνωδία?

Η παιδική εκμετάλλευση έχει πολλές μορφές

ΔΟΥΛΕΙΑ  – Τα παιδιά αναγκάζονται να δουλέψουν παρά τη θέληση τους σε άθλιες συνθήκες, δεν έχουν δικαίωμα να ξεφύγουν, οι δουλειές είναι σε ορυχεία, εργοστάσια, μεγάλες καλλιέργειες, ΠΟΙΟΙ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ? (οι δουλέμποροι τα πουλάνε, και παίρνουν την αμοιβή τους,  οι επιστάτες φροντίζουν να τα έχουν δούλους και βγάζουν καλά μεροκάματα, ΟΙ ΑΦΕΝΤΕΣ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ? Σε ποιόν καταλήγουν τα ματωμένα διαμάντια?

ΕΜΠΟΡΙΑ ΓΙΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ – Οι δουλέμποροι θα τα αρπάξουν, και θα τα αναγκάσουν να γίνουν σεξουαλικό αντικείμενο (ακόμα και μωρά παιδάκια) ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΕΛΑΤΕΣ? Η πληροφόρηση φτάνει μέχρι τους νταβατζήδες αλλά οι πελάτες ποιοι είναι? Κάποτε ήταν σύνηθες φαινόμενο στους βασιλικούς οίκους να γίνεται κάθε είδους όργιο και με παιδάκια. Και δεν έδινε κανείς σημασία γιατί γενικότερα η ζωή των δούλων-υπηκόων δεν είχε καμία αξία. Ότι θέλαν έκαναν στους ανθρώπους. Γυναίκες, άντρες, παιδιά ήταν παιχνίδια στα χέρια τυράννων να κάνουν ότι γουστάρουν. Μήπως και στα σημερινά παλάτια που μπορεί να είναι βίλες κρυμμένες σε εξωτικά νησιά ή λέσχες που μαζεύονται διάφορα κτήνη, μήπως είναι πελάτες? Κι όταν γεμίζουν τα μπουρδέλα της ντροπής σε εξωτικούς προορισμούς με παιδάκια ποιοι είναι οι πελάτες?

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΙΚΡΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΕ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΕΣ. Διακίνηση ναρκωτικών, κλοπές, ακόμα και δολοφονίες, παιδάκια εθισμένα από μικρή ηλικία στα ναρκωτικά, ή ορφανά, εγκατελειμένα, εύκολη λεία, δεν κοστίζουν τίποτα και συμφέρουν. ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ?

ΕΠΑΙΤΕΙΑ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ. Διάβαζα κάπου πως κάπου 250 εκατομύρια παιδιά ανά το κόσμο εξαναγκάζονται να παριστάνουν τους ζητιάνους από οργανωμένα κυκλώματα, πολλές φορές τα καθιστούν επίτηδες ανάπηρα, πεινασμένα, με κουρελιάρικα ρούχα και μαζεύουν το κομπόδεμα τα κτήνη. ΠΟΙΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΕΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ.

Σ΄αυτόν το κόσμο ζούμε, ήσυχοι και κοιμισμένοι στο σπιτάκι μας, ενώ έξω οι δαίμονες κάνουν γιορτή και το γλεντάνε. Και περιμένουμε να οργιστούμε με μια ταινία ή μια είδηση που προκαλεί στιγμιαία αγανάκτηση. Απλά δεν πρέπει πλέον να υποκρινόμαστε. Είναι μια κτηνωδία που εφόσον δεν μας αφορά άμεσα, δεν θα σκοτίσουμε περισσότερο το κεφάλι μας από το να το συζητήσουμε με τη παρέα μας ή να γράψουμε δυο λογάκια εδώ μέσα. Στη πραγματικότητα η ΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ Η ΑΓΟΡΑ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΝΤΑΙ ΒΑΜΜΕΝΑ ΜΕ ΑΙΜΑ ΠΑΙΔΙΩΝ, είναι η συνενοχή μας και κανείς δεν θέλει να χάσει τα παιχνιδάκια του.

Γνωρίζουμε πως βγαίνει ο καφές, η σοκολάτα, οι πολύτιμοι λίθοι, τα εξαρτήματα των κινητών, και εκατοντάδες άλλα προϊόντα αλλά προτιμάμε να στεκόμαστε στην επιφάνεια λέγοντας το γνωστό «και καλά αν δεν το αγοράσω εγώ κάτι έγινε?»

Η συνενοχή μετά των πολλών μάλλον δεν είναι συνενοχή.

Αλλωστε κάνουμε και τις μικρές μας επαναστάσεις, βλέπουμε μια ταινία… και στεναχωριόμαστε. 

ΩΡΑ ΝΑ ΤΣΙΠΑΡΟΥΜΕ ΤΑ ΜΩΡΑ ΜΑΣ,  ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ. 

Γιατί Γιαννάκη έχεις τόσο μεγάλο τσιπ?

Για να σ΄αρπάξω καλύτερα....